Η ευθανασία του Γορίλα και η βιοηθική... Γεννήθηκε στο χαλάκι της κουζίνας ένα κρύο βράδυ Φεβρουαρίου, το 2011. Είχε εφτά αδέρφια. Ήταν προστατευτικός ως ο πιο μεγαλόσωμος, και ήταν αυτός…
Πιάσε την αστραπή στο δρόμο σου, άνθρωπε Σταματά ο χρόνος; Κλονίζεται; Διαστέλλεται; Κινείται σε ευθεία γραμμή; Στέκει και δέχεται τις πορείες μας; Απορροφά στιγμές και τις κρύβει; Τις κρατά και…
Σύμφωνα με την ιαπωνική παράδοση, υπάρχει ένα αόρατο κόκκινο νήμα που ξεκινά από την καρδιά, περνά στην άκρη του δακτύλου και συνεχίζει με την μορφή μιας αόρατης κόκκινης κλωστής, η…
Μαγνητισμένοι από τα social... Στις μέρες που δεν συμμετείχα στα social, σαν μαγνητισμένη κάποιες φορές, σίγουρα αφηρημένη άλλες και πιθανότατα ολίγον εθισμένη, παρακολουθούσα κάποια -κυρίως- ανόητα βίντεο που εμφανίζονταν έτσι…
Ηλίας Κεφάλας - Άνθη του φθινοπώρου Μέσα στη νύχτα μου γλιστρούν σιωπέςΜαύρες βροχές με ταξιδεύουν στις μακρινές φαιόχρωμες πεδιάδεςΟι άνεμοι με οδηγούν στις ρίζες των βουνώνΑνέγγιχτη ώρα: Οι εποχές διαχέονται…
Βρεττάκος Νικηφόρος - Ο δρόμος και η αιωνιότητα Μετάξι και φωςσα μιαν αλαφριά κορδέλα στον άνεμοτούτος ο δρόμος.Ούτε σκόνη, ούτε βάρος.Κι αν κρίνω απ’ το φωςπου σωρεύτηκε αντίκρυ μου,η αιωνιότητα,που…
Σκέψου τον κόσμο γύρω σου και κάμεσύγκριση του εαυτού σου.Ποιός τάχατε να είναι μπροστά στο απέραντο σύμπαν;Ποιός το κυβερνά και ποιός τ’ ορίζει;Κι ύστερα θα δεις πως τίποτε άλλοδε σου…
Χρίστος Λάσκαρης - Στην κλινική Την ετοίμασαν και με φώναξαν να ασπαστώ. Ήταν ένα δωματιάκι στο υπόγειο της κλινικής καμωμένο για την περίσταση. Ξαπλωμένη σ’ ένα μαρμάρινο πάγκο μου φάνηκε…
Σα να μην έφυγαν ποτέ... Μαγείρεψα μπάμιες σήμερα. Αυτές που σιχαίνονται ορισμένοι κι αυτές που πριν λίγους μήνες δε θα τολμούσα ούτε να μυρίσω, όχι να φάω. Τις έψηνα και…
Πέτα πουλάκι μακριά! Πέτα πουλάκι, πέταξε μακριά από αυτούς κι εκείνους, όσους και άλλους, στιγμές, πληγές κι απειλές, αρρώστιες, μοναξιές, αμφιβολίες, φόβους.Πέτα μακριά και άσε τα όλα εδώ κάτω στο…
Ναζίμ Χικμέτ, Η πιο όμορφη θάλασσα Θα γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών είμαστε μες στο δικό μας κόσμο. Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε…
Γιορτές του Πάσχα κι ο καθένας κοίταζε να πορέψει το σπίτι του όπως το όριζε η τάξη των εορτών. Οι γυναίκες ξαναμπήκαν στον αγώνα με το ζυμάρι και το φούρνο.…
Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει. Σταθμός Πελοποννήσου κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα. Είμαστε γέροι πια κι οι δυο κι εγώ αφού γράφω…
Κ.Π.Καβάφης, Φωνές Ιδανικές φωνές κι αγαπημένεςεκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναιγια μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους. Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό.…

Ξεκίνησε ως προσωπικό ιστολόγιο το 2016 και συνεχίζει μέχρι σήμερα, και σας προσκαλεί να ξεκινήσετε ένα ταξίδι σε όσα απλά μα και σύνθετα αποτελούν την κάθε μέρα μας, για όσα αγαπάμε να λέμε, να ακούμε, να διαβάζουμε.
Συνδεθείτε στον λογαριασμό σας