Παρακολούθησα με ενδιαφέρον τα πρώτα της βίντεο, που με τόσο ενθουσιασμό και κοριτσίστικη ζωντάνια ανέδειξε ένα θέμα, που αφορούσε κατά κύριο λόγο τα μεγαλύτερα κορίτσια. Από το ChatManarakiMou βούτηξε με απόλυτη ειλικρίνεια σε κάτι που ακόμα και στις μέρες μας για κάποιους είναι ταμπού, και έφερε στα διαδικτυακά δεδομένα όρους και λέξεις που δεν μας άφησαν αδιάφορες.
Η Χριστίνα Κοπανά μέσα από τα vlog, τα δροσερά και γεμάτα σπιρτάδα και χιούμορ βίντεό της για την εμμηνόπαυση, μας έκαναν πολλές φορές να συμφωνήσουμε κι όλες μαζί να αναφωνήσουμε το μεγάλο μπράβο, που βρέθηκε κάποιος σαν και μας να μιλήσει ανοιχτά και απολύτως περιγραφικά για όσα βιώνουμε, για τις αλλαγές που ίσως μας τρομάζουν, για το ντόμινο των προβλημάτων υγείας που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και τα νέα δεδομένα στην ιατρική.
Κάπως έτσι μου δημιουργήθηκε η ανάγκη να μιλήσω μαζί της και να έχω τη χαρά να μοιραστώ και μαζί σας όσα είπαμε, κι αυτό ήθελα να γίνει την πρώτη του Σεπτέμβρη που σημαίνει για μένα νέο έτος, νέα αρχή, σχέδια και πλάνα μιας ζωής, που κάνουμε ό,τι μπορούμε για να έρθουμε ένα βήμα πιο κοντά στην αλήθεια μας, στην προσωπική μας χαρά!
• Χριστίνα, ξυπνήσαμε ένα πρωί και όλα ήταν αλλιώς. Ο αριθμός της ηλικίας, οι περίεργες διαφορές πάνω μας, μέσα μας, που άλλοτε αθόρυβα και άλλοτε με τυμπανοκρουσίες πήραν θέση και μας έκαναν να νιώθουμε διαφορετικά, να αισθανόμαστε, να φαινόμαστε. Μικρά καθημερινά σοκ! Είναι τελικά μόνο αριθμός αυτές οι αλλαγές ή ορίζουν ξεκάθαρα το πριν και το μετά μας;
Η ηλικία είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα, ένας αριθμός. Κοίτα τη φύση, πουθενά δεν υπάρχουν ταμπέλες που δείχνουν πόσο χρονών είναι μια βελανιδιά, μια παιώνια ή μια γάτα. Όμως ο χρόνος γράφει πάνω τους, έτσι δεν είναι; Το ίδιο ισχύει και για μας. Δεν είναι το νούμερο που με αλλάζει, της ηλικίας ή του παντελονιού μου. Είναι οι επιπτώσεις του χρόνου πάνω μου. Τα σημάδια του. Δεν με ορίζει ο χρόνος όμως. Με ορίζει το απόθεμα νιάτων και ευγνωμοσύνης που νιώθω όντας υγιής, δυνατή και αρκετά τρελή ώστε να αντέχω τα σημάδια του. Αγαπώ και αγαπιέμαι: αυτός είναι ο “αριθμός μου”.
• Τι σε έκανε να θες ν’ ασχοληθείς με το θέμα της εμμηνόπαυσης; Υπάρχει βέβαια μια λογική ακολουθία, από το βιβλίο σου “Κορίτσια, θα γίνω μάνα” στο δεν θα μπορώ πια να γίνω μάνα με τον κλασικό τρόπο.. άλλοι λένε πως είναι μόδα που ασχολούμαστε τώρα με κάτι τόσο φυσιολογικό, άλλοι ότι δίνουμε μεγάλη σημασία σε κάτι που οι γυναίκες πάντα περνούσαν…
Συγκινούμαι πολύ που αναφέρεις το βιβλίο μου. Ξέρεις, η ανάγκη που με ώθησε να το γράψω, είναι ακριβώς η ίδια με αυτή που με ώθησε να δημιουργήσω το ChatManarakiMou. Δεν έβρισκα τίποτα να με καλύπτει ή να με βοηθάει όταν έμεινα έγκυος. Και όταν μπήκα στην εμμηνόπαυση και πάτησα τα 50, ένιωσα το ίδιο κενό. Και σκέφτηκα: κάντο γιατί όταν μοιραστείς, θα γεμίσεις. Και έτσι έγινε. Και τις δύο φορές. Και ναι, τώρα που το λες, είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος!
Μόδα, ναι, φοβάμαι πως έχει γίνει με έναν τρόπο. Διάβασα πρόσφατα ένα άρθρο που έλεγε πως είναι πολύ χρήσιμο και σημαντικό που μιλάμε πια ανοιχτά και με ένταση για την εμμηνόπαυση, αλλά και λίγο επικίνδυνο γιατί μέσα από αυτό “εμπορευματοποιείται” αυτή η φάση και οι γυναίκες πιέζονται να αγοράζουν και να καταναλώνουν για να περάσουν αυτή τη φυσιολογική (και δύσκολη) φάση πιο ήρεμα. Δεν ξέρω ακόμα πώς αισθάνομαι απέναντι σε αυτή τη διαπίστωση. Αλλά τείνω να συμφωνήσω. Όμως, σημασία έχει ότι μιλάμε. Απλώς θέλει προσοχή ώστε να μην γίνουμε καταναλώτριες μόνο.
• Χριστίνα, στο προφίλ σου γράφεις “Ερασιτέχνης. Μαμά. Τρελή. Εξερευνήτρια. Scarlet”. Μίλησέ μας λίγο για τους ρόλους σου και πώς ένα κορίτσι, ξυπνά ένα πρωί και προσπαθεί να ταιριάξει όλα αυτά και την ψυχή της που αισθάνεται ακόμα είκοσι, σε ένα σώμα που ζητά περισσότερα και έχει άλλες ανάγκες πια και φροντίδα, που δίνει νέα συμπτώματα και κάνει να χτυπούν πολλά μαζί καμπανάκια!
Δεν έχουν αλλάξει πολλά. Τα ίδια θα κράταγα αν άνοιγα τώρα το προφίλ μου. Απλώς θα πρόσθετα: “Ακόμα πιο τρελή”. Μου αρέσει το κορίτσι που λες. Έτσι νιώθουμε ακόμα, πολλές, όλες θα έλεγα, αλλά προσπαθούμε να το κρύβουμε για άπειρους λόγους. Και κυρίως για όλους τους “ρόλους” που καλούμαστε να παίξουμε ακόμα κι αν δεν μας ταιριάζουν πια. Αυτό που κάνω ίσως είναι να ακούω λίγο περισσότερο το σώμα μου και να μιλάω με μεγαλύτερη ειλικρίνεια στον εαυτό μου. Τα συμπτώματα τα νικάω συχνά μόνο και μόνο μέσα από όλες τις ιστορίες που μοιράζονται μαζί μου οι γυναίκες στο ChatManarakiMou. Αλήθεια έτσι νιώθω. Προσπαθώ να τα αντιμετωπίσω όλα με τη ροή τους. Με αποδοχή και συμφιλίωση και λίγο παραπάνω χιούμορ.
• Ξεκίνησες με το “chat manaraki mou” και σκοπός ήταν να επικοινωνήσεις το θέμα της εμμηνόπαυσης και να ενημερώσεις άνδρες και γυναίκες. Πώς πήγε αυτή η προσπάθεια; Γιατί θεωρείς πως είναι τόσο σημαντικό να γνωρίζουμε για την εμμηνόπαυση;
Όταν ξεκινούσα, δεν περίμενα να πάει καλά. Πίστευα ότι στο εξάμηνο θα το κλείσω γιατί θα έχει αποτύχει. Πόσο λάθος έκανα! Και δεν έχει να κάνει με μένα, δεν το έκανα εγώ το ChatManarakiMou αυτό που έγινε. Αλλά όλες εσείς. Με τα σχόλια, τις ιστορίες, το χιούμορ, την αλήθεια και το μοίρασμά σας. Αυτό είναι το σημαντικό. Δεν είχα στο μυαλό μου μια ατζέντα που έλεγε: τώρα θα ενημερώσω για την εμμηνόπαυση. Ούτε καν! Ήθελα να εκφραστώ, να γελάσω, να μοιραστώ, να καταπραΰνω όλο το τσουνάμι συναισθημάτων και συμπτωμάτων, αλλά χωρίς να το παίξω ειδική. Που δεν είμαι έτσι κι αλλιώς. Και το ChatManarakiMou πια έγινε όλων σας. Έφυγε από εμένα, έγινε εσείς. Νιώθω τόσο ευγνώμων, τόσο τυχερή για όλες τις γυναίκες που έχω γνωρίσει. Καμιά φορά λέω μέσα μου: “δεν αξίζω τόση αγάπη”. Μάλλον πρέπει να ξεκινήσω ψυχανάλυση πάλι να λύσω αυτό το θέμα (γελάει)….
• Μαθαίνεις ιστορίες που σε σοκάρουν ή σε κάνουν να προβληματίζεσαι περισσότερο και να θες να συνεχίσεις τη συζήτηση γύρω από τα θέματα που μας απασχολούν; Μοιράζονται οι γυναίκες άνετα τις ιστορίες τους μαζί σου;
Από την πρώτη μέρα. Από το πρώτο κιόλας βίντεο! Δεν το περίμενα! Όταν άρχισαν να μου αφήνουν σχόλια, δεν το πίστευα. Είπα αποκλείεται. Και μετά να μου γράφουν τις ιστορίες τους. Ήταν στα αλήθεια σοκαριστικό. Όχι τόσο για το περιεχόμενο, αλλά για την ανάγκη τους να μοιραστούν, να γράψουν και να εξομολογηθούν. Ήμασταν άγνωστες κι όμως με τόσα κοινά. Βρισκόμασταν μακριά κι όμως τόσο κοντά. Δεν σου κρύβω ότι υπήρχαν φορές που έκλαιγα, δεν μπορούσα να διαχειριστώ την εμπιστοσύνη που μου έδειχναν. Την ανοιχτωσιά τους. Την αγάπη τους. Υπέροχες γυναίκες. Η κάθε μια με τη δική της ιστορία. Ποια δεν θα ξεχάσω ποτέ; Μια γυναίκα που ζούσε σε νησί που μου έγραφε (παραφράζω): Από τότε που μπήκα στα 50 και την εμμηνόπαυση, χωρισμένη να μένω με τον νέο σύντροφό μου, σε μια κοινωνία μικρή όπως αυτή που ζω, όταν τολμούσα να φοράω τα ρούχα που μου άρεσαν, όπως μια κοντή φούστα, μου μιλούσαν με πολύ άσχημες λέξεις. “Δεν ντρέπεσαι στην ηλικία σου!” Ένιωσα τόση ντροπή εγώ! Αλλά και απεριόριστη αγάπη για αυτή τη γυναίκα, που δεν ζητούσε τίποτα από μένα, μόνο να το μοιραστεί.
• Τί είναι το πιο σημαντικό που πρέπει να γνωρίζουν οι άντρες για τα νέα δεδομένα που προκύπτουν στη ζωή των γυναικών τους; Ποιο είναι το πιο ακραίο που έχεις ακούσει;
Το πιο ακραίο είναι και το πιο απλό: να μιλάνε με τις γυναίκες τους. Να δείχνουν ενδιαφέρον. Ακόμα κι αν δεν τους έχουν πει ξεκάθαρα ότι είναι στην εμμηνόπαυση ή ότι παλεύουν να συμφιλιωθούν με τα νέα δεδομένα της ηλικίας τους. Αλλά και εμείς οι γυναίκες να τους μιλάμε. Ξέρεις, πολλές δεν το λένε καν στον άντρα τους ότι είναι στην εμμηνόπαυση. Είναι ταμπού; Είναι φόβος; Δεν ξέρω. Η γενιά μας μεγάλωσε παράξενα. Να είμαστε δυνατές και ευαίσθητες. Σε έναν πατριαρχικό κόσμο όπου και τα δύο ακυρώνονται συχνά. Είναι ώρα να μιλάμε. Αυτό είναι δύναμη και ευαισθησία μαζί.
• Τελικά, είναι ακόμα θέμα ταμπού; Είναι κάτι σαν την περίοδο που ελάχιστες ακόμα και σήμερα τη λένε με το όνομά της;
Δεν ξέρω ειλικρινά. Θέλω να πω, έχει ανοίξει η κουβέντα. Μιλάμε πια για αυτό. Οι διάσημες, οι επώνυμες και εμείς όλες. Η ιατρική κοινότητα. Τα brands. Αλλά μέσα μας, ίσως κάποιες νιώθουμε ακόμα, πως δεν πρέπει να το πούμε. Σαν να μην πρέπει να μιλάμε για τις δυσκολίες και τα συμπτώματα. Αντιθέτως να αντέχουμε σιωπηλά γιατί “έλα μωρέ, μια φάση είναι, θα περάσει”. Να μην γκρινιάζουμε, να μην παραπονιόμαστε, να μην απαιτούμε. Αλλά δεν είναι έτσι. Νομίζω πως το ταμπού είναι εμποτισμένο μέσα μας και κυλάει κυριολεκτικά στο αίμα μας. Και τώρα που το αίμα της περιόδου σταματά, ώρα να το βγάλουμε από μέσα μας. Δεν είμαστε η περίοδος μας ούτε η εμμηνόπαυσή μας. Είμαστε εμείς.
• Χριστίνα, μιλάς ανοιχτά για τα προβλήματα που και εσύ αντιμετωπίζεις, μιλάς για την ψυχική ευαλωτότητα και για όσα περνάμε όλοι μας λίγο ως πολύ, αλλά δεν τα συζητάμε ανοιχτά. Σε βοηθά αυτό ή προσφέρει τελικά μεγαλύτερη βοήθεια σε αυτούς που σε ακολουθούν;
Θα ήθελα έστω λίγο αυτά που λέω να παρακινήσουν μια γυναίκα να σηκώσει το τηλέφωνο για να μιλήσει με έναν ειδικό, αν το θέλει φυσικά. ‘Η να το συζητήσει με τους δικούς της ανθρώπους. Ή για αρχή να το κατονομάσει με τον δικό της τρόπο. Ντρεπόμαστε να πούμε πως μπορεί να νιώθουμε μελαγχολία ή κατάθλιψη ή στρες μήπως οι άλλοι μας δουν αλλιώς. Και ξέρεις τι κατάλαβα από τα σχόλια που άφησαν στο βίντεο με την κατάθλιψη; Ότι οι άνθρωποι είμαστε πολύ σκληροί με τους ανθρώπους μας. Αντί να αγκαλιάσουμε, κρίνουμε. Αντί να ακούσουμε, λέμε μόνο τα δικά μας. Δεν είναι ο ρόλος μου να μιλάω ως ειδικός και θέλω πάντα να το ξεκαθαρίζω ότι μιλώ ως μια απλή γυναίκα. Όμως αυτό που βλέπω είναι ότι η ευαλωτότητα είναι πολύ πιο σιωπηρή πια, παρότι ο κόσμος μας έχει κατακλυστεί από ειδικούς, και ψυχοθεραπευτές και ψυχολόγους. Κάτι δεν πάει καλά σε αυτό.
• Βλέπεις κάτι να αλλάζει θετικά;
Για τις επόμενες γενιές ίσως ναι. Αρκεί να αφήσουν λίγο το κινητό από τα χέρια τους.
• Θα ήθελα με το κλείσιμο την καθιερωμένη ευχή για τους αναγνώστες του elpis calling.
Να δίνουμε αγάπη. Να είμαστε γερές. Να γελάμε περισσότερο. Να έχουμε αλληλεγγύη. Να ακούμε περισσότερο και να μιλάμε λιγότερο. Να συμφιλιωνόμαστε με τα σκοτάδια μας γιατί πάντα μετά έρχεται το φως. Και να μην σταματάμε να ονειρευόμαστε. Δεν είναι μια ευχή μόνο όλα αυτά, αλλά εντάξει!
