Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου, 2022
Η τελειότητα σε μια ατελή ζωή δεν είναι εύκολο πράγμα. Η τελειότητα που μας ζήτησαν να γίνουμε, στην τελειότητα που μας ανάγκασαν να θέλουμε να ζήσουμε, η αψεγάδιαστη υπερεκτιμημένη συνθήκη του να πρέπει να είσαι και να νιώθεις τέλεια,...
Η κοινωνίας της μη ανοχής, η κοινωνία της μισαλλοδοξίας, ξέρει πως είναι ηθικά ακέραιη και εκπληρώνει όλες τις προδιαγραφές του καλού, του επιθυμητού, του μοναδικά σωστού. Έχει πιστέψει ότι είναι αυτό ενώ δεν είναι. Έχει γίνει ένα με το...
Ξέρετε αυτές τις μέρες που τίποτα δεν πηγαίνει καλά; Ή που νομίζετε ότι τίποτα δεν πηγαίνει καλά; Αυτές οι στιγμές που περνούν και νομίζεις πως όλος ο κόσμος έχει χαθεί, που ένα βαρύ φορτίο έχει κολλήσει στην πλάτη σου...
Οκτώ και τέταρτο. Νυχτώνει τώρα πια. Γεμίζουν οι κύκλοι και φτάνουν εκεί που ξεκίνησαν κι άλλοι παίρνουν σειρά και όλα κυλούν φυσιολογικά, κανονικά, χωρίς εμάς. Ο ήλιος θα δύει, ο ήλιος θα ανατέλλει και χωρίς εμάς. Τα πουλιά θα...
Υπάρχουν Ταλιμπάν και αλλού. Αλλά δεν είναι οργανωμένοι. Σε όλα τα επίπεδα. Κοινώς, υπάρχουν παντού άρρωστοι, κομπλεξικοί, εξαρτημένοι από ουσίες και άλλα, ένα μάτσο ηλίθιοι εγκληματίες που ίσως το μόνο που θα ήθελαν, θα ήταν μια αγκαλιά όταν έπρεπε, μπας...
Μια μπούρκα οικειοθελώς θα φορέσω Να μού επιτρέπω να βλέπω μόνο ευθεία και κοντά Μέσα από πλέγμα και μικροσκοπικές τρυπούλες Να διασπάται η αλήθεια σε αλήθειες Να διαιρείται το κακό σε χίλια Να τετραγωνίζει η αντίφαση των πραγμάτων Να αποκτά γωνίες η αγάπη Να διαθλάται το...
Πώς φεύγουν από δω; Βαρέθηκα… Μα και πού να πάω; Αναρωτήθηκα την ίδια στιγμή. Όλος ο κόσμος είναι αναστατωμένος, παντού συμβαίνουν όσα εδώ μας πληγώνουν! Κοιτάζουμε αποσβολωμένοι τα γεγονότα. Τα παγκόσμια και τα εγχώρια, τα τοπικά και όσα ξεπερνούν πια...
Δεν μπορώ ούτε να φανταστώ πως αντέχουν και δουλεύουν οι άνθρωποι στον καύσωνα. Δεν είναι κάτι που αντέχεται, που μπορείς να κάνεις λίγη υπομονή και θα περάσει! Αλλά δεν έχω λύση, οπότε, τι το λέω και καθόλου! Ούτε έχουν...
Απογοήτευση μεγάλη ο κόσμος Αντίδραση στην αντίδραση χωρίς λογική Θηρία οι άνθρωποι κατευθυνόμενα Σα δεσποζόμενα εκπαιδευμένα να δαγκώσουν Μπράτσα μεγάλα φουσκωμένα, πλάτες τρίγωνες Όμοια φορεσιά και στυλ, σαν τάγμα Εντολές περιμένουν, τη στιγμή Μεγαλώνει το φίδι και θεριεύει Μεγαλώνει και γλιστρά αθόρυβα Σέρνεται Διλήμματα στρατηγών και προτροπές λαού Γεμίζουν άναρθρα...
Πέρασαν ήδη δεκαπέντε μέρες από τότε που βρεθήκαμε εδώ τελευταία φορά. Φεύγουν οι ώρες. Ειδικά όταν αισθάνεσαι αποκομμένος από τα πάντα, οι μέρες νιώθεις να φεύγουν ακόμα πιο γρήγορα. Χάνω τη σύνδεσή μου γενικά, αγκυλώνομαι στο βάρος των περιστάσεων...
Όσο πιο παχιά η καδένα, τόσο μεγαλύτερος μάγκας είσαι. Όσο πιο κίτρινος ο χρυσός, τόσο πιο βαριά η μαγκιά, πάει με το ζύγι! Ειδικά όταν στέκεσαι στο ταμείο πολυκαταστήματος και χτυπάς τον έφηβο γιο σου μπροστά σε όλους, φαντάζομαι...
Κάποιοι άνθρωποι ζηλεύουν τα καβούκια Όλα τα καβούκια και τις κρυψώνες Θα ήθελαν να είναι χελώνες, κάβουρες, αστακοί Θα ήθελαν να είναι κοράλλια, να αλλάζουν σχήματα και χρώματα, καμουφλάζ στων κακών τα βλέμματα Κάποιοι άνθρωποι κλείνονται Κλείνουν τα σπίτια τους Τα κρύβουν Τα καμουφλάρουν να μη...
Θα φύγω. Το αποφάσισα. Δε με σηκώνει το κλίμα, θα πάω να βρω τύχη αλλού, θα φύγω και αν το μετανιώσεις να μου το πεις, γιατί εσύ φταις που θα φύγω, εγώ πάντως θα εξαφανιστώ στο λέω… Μια εποχή...
Κάποτε τον κόσμο ήθελα όλο να σώσω Να τα βάλω με τους δυνατούς, τα κακοποιά στοιχεία Να σώσω κάθε πληγωμένο άνθρωπο, κάθε ταλαίπωρη ψυχή Όλους τους πεινασμένους και διψασμένους να ταΐσω και να δροσίσω Κάποτε ήθελα να κάνω αλλαγές, άλματα Να ξεπεράσω φόβους, να...

Άρθρα που ξεχώρισαν...

Άρθρα που αγαπήσατε...