Των βιβλίων τα μυστικά…

0

Επιλέγω μ’ έναν δικό μου τρόπο βιβλία. Για την ακρίβεια εκείνα με επιλέγουν. Ποτέ δεν είναι τα πρώτα της βιτρίνας, ποτέ όσα μου προτείνουν άλλοι, ποτέ όσα έχουν καλές κριτικές. Τα βιβλία με καλούν. Μου ψιθυρίζουν πίσω από τα άλλα, ε ψιτ, κοίτα λίγο κατά δω, εδώ σου λέω πού κοιτάς εκεί; Ναι, ναι, πίσω από το τέρας αυτό που με πλάκωσε! Κι έτσι, κάνοντας στην άκρη κάτι άλλο, αγγίζοντας και χαϊδεύοντας ράχες, τραβώντας το ως τη μέση συνήθως του ξύλινου ραφιού, ξέρω αν πρέπει να βγει από τη θέση του ή να επιστρέψει εκεί που ανήκει.

Όταν βγει τελικά και το πιάσω με τα δυο μου χέρια, θα σύρω τα δάχτυλά μου στο εξώφυλλο, θα γυρίσω στο οπισθόφυλλο, θα το ανοίξω και θα επιλέξω τυχαία σελίδα, θα κάνω τις κινήσεις αυτές αρκετές φορές, θα το μυρίσω και θα το κρατήσω λίγη ώρα στα χέρια μου, όταν θα ψάχνω ήδη άλλα βιβλία, να περάσει η ώρα του κοντά μου και να δω αν ταιριάζουμε. Συνήθως το ίδιο με οδηγεί και σε ένα άλλο, που με περίμενε κι αυτό στη θέση του που ίσως άλλο μάτι εύκολα να μην το έψαχνε, στα χαμηλά ράφια δύσκολα σκύβει κανείς και γω δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα μπορώ.

Έτσι και τις προάλλες, συναντήθηκα με δυο βιβλία που θεωρώ πως κατά λάθος ήταν καταχωνιασμένα ανάμεσα σε μεγάλα και ογκώδη βιβλία, που τα έκρυβαν λες επίτηδες για να μη τα βρει κανείς εκτός από μένα που μου είχαν ξεφύγει τόσο καιρό αδιάβαστα και έρημα να περιμένουν. Μπορεί να είναι ήδη γνωστά, μπορεί να είναι βραβευμένα, αλλά όσο εγώ δεν θα το ξέρω, θα μπορώ να επιλέγω ανεπηρέαστα τη μελλοντική συντροφιά μου. Κάποια βέβαια είναι τόσο έξυπνα που με ξεγελούν, όπως μερικά cd που από τα δώδεκα τραγούδια αξίζει το ένα, αλλά εσύ έχεις ήδη πληρώσει για όλα! Έτσι και με αυτά, έχω δώσει αρκετά χρήματα για βιβλία που δεν άξιζαν τελικά, αλλά η μόνη σκέψη που με ανακουφίζει είναι ότι για να τα διάλεξα εκείνη την εποχή που τα πήρα, κάτι έστω και παροδικά θα είχαν να μου πουν γι αυτό και τα έπιασε το χέρι μου.

Μετά από κάποια άσχημα νέα που με βρήκαν σε δύσκολη στιγμή, έφτασα χωρίς να το καταλάβω στο βιβλιοπωλείο και για ώρα αρκετή στάθηκα στα ράφια μπροστά και κοίταζα χωρίς να έχω απάντηση στην ερώτηση τί θα ήθελα. Τι θα ήθελα, έλα ντε.. ποτέ δεν ξέρω! Αφήστε με να κοιτάζω τις ράχες των βιβλίων, αφήστε με να τα αγγίζω και θα βρω αυτό που θέλω.

Ανάμεσα στα μεγάλα και ογκώδη, ανάμεσα στα γνωστά και πολυκυκλοφορημένα, βρέθηκε στο χέρι μου αυτό που εκείνη την ώρα έπρεπε να βρεθεί. Και έφυγα ευχαριστημένη. Διαβάστηκε απνευστί κι έτσι σε χρόνο σύντομο πήρε παράταση μια συμφωνία ζωής, που μου υπενθύμισε πως η ζωή είναι ένα ανέλπιστο δώρο και πως αυτό που αφήνουμε πίσω μας εξαρτάται από τον τρόπο που μοιραστήκαμε τη ζωή μας με όσους αγαπήσαμε!

Να είστε πάντα καλά συνταξιδιώτες!

Να χαίρεστε τις όμορφες μικρές στιγμές σας!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ