ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ:

Πανελλήνιες εξετάσεις για γερά νεύρα…

Πανελλήνιες εξετάσεις για γερά νεύρα και ίσως και για γερά πορτοφόλια! Αγώνας συνεχής για την πολυπόθητη είσοδο σε κάποια σχολή!

Δεν είσαι μόνος! Σού έχω νέα…

Λοιπόν, έχω νέα να σου πω, φτιάξε καφέ! Δε γιορτάζουν...

Κάτι θα γίνει και μη σκας!

Κάτι θα γίνει και μη σκας!...Λεπτό το λεπτό...

Προστάτεψε τον εαυτό σου, προστάτεψε τα παιδιά σου! Μη βάφεις πια τον πόνο σου…

Προστάτεψε τον εαυτό σου, προστάτεψε τα παιδιά σου! Μη βάφεις πια τον πόνο σου…

Έχω ένα σημάδι, να, εδώ μπροστά. Μοιάζει χάρτης με διαδρομές της μοίρας. Είναι ένας τυφλοσούρτης που βρίσκεται πάντα εκεί, να μου υπενθυμίζει τι δεν πρέπει και τι πρέπει. Περιμένω σε δωμάτιο μικρό, βαμμένο λερωμένο φιστικί, μ’ έναν στραβό πίνακα αφίσα, ένα φυτό ξεθωριασμένο –πού ήλιος να το δει να πρασινίσει, μόνη του χαρά η λάμπα- και πέντε ζευγάρια μάτια απέναντι που καταβάλλουν τεράστιες προσπάθειες να μη συναντηθούν τα βλέμματα.

Εξαφανίζονται με μια σβελτάδα μόλις τ’ ακουμπήσεις -και καλά δεν είμαστε κουτσομπόληδες-, δε σε κοιτάμε. Να μη συναντηθούν γιατί λένε αλήθειες τα μάτια, όσα θέλουμε να κρύψουμε τα μαρτυράνε τ’ άτιμα και δεν το θέλουμε αυτό. Αδημονούν να εκφραστούν, μα οι τύποι και οι συμβάσεις δεν τ’ αφήνουν. Όμως τα μάτια πόση αλήθεια κρύβουν! 

Υπάρχει και πονά ακόμα εκείνο το μικρό σημάδι, υπόλοιπο μιας μάχης που δόθηκε κι έμεινε στο δέρμα, να μου θυμίζει αυτά που είχα κι αυτά που έχασα, να μου θυμίζει το πάθημα για να γίνει μάθημα, να με κρατάει σ’ εγρήγορση για παν ενδεχόμενο.

Όλα γίνονται ξαφνικά. Δε φταις εσύ. Όλα ξεκινούν από ασήμαντη αφορμή. Δε φταις εσύ. Όλα θα γίνουν πιο δύσκολα την επόμενη φορά. Φύγε.

Photo by Sydney Sims on Unsplash

Ένα πρωινό από κείνα τ’ απαίσια που δεν ξέρεις αν είναι άνοιξη ή κατακαλόκαιρο, έκανε μια σύντομη βόλτα από το υπνοδωμάτιο στο σαλόνι κι από το σαλόνι στην κουζίνα. Γνώριμοι ήχοι το κρακ του πάγου στο ψυγείο και η σταγόνα που στάζει στου νεροχύτη τη μαρμαρένια γούρνα, γνώριμο φως το κόκκινο στο ρολόι της κουζίνας που σταματά στα δύσκολα.

Άναψε τσιγάρο, κοντοστάθηκε κι επέστρεψε στο δωμάτιο ουρλιάζοντας. Κράτησα ανάσα και βούτηξα σε μια φανταστική θάλασσα, περιμένοντας να τελειώσει το κακό, βούτηξα κι έσκασα χωρίς αναπνοή. Πώς δεν κατάλαβα εκείνη τη μάταιη επίδειξη πόνου! «Τώρα θα σου δείξω εγώ, για να μάθεις πως δε μου αρέσει η ζωή μου, δε με αγάπησα ποτέ, δεν ξέρω τι είμαι, δεν ξέρω τι έγινα, πως κατάντησα έτσι, δεν ξέρω πού πήγαν τα όνειρά μου, δεν ξέρω πώς να σε αγαπώ και να στο δείχνω… εγώ δεν έμαθα να δίνω, εγώ μόνο διαταγές… φύγε θα σε σκοτώσω, φύγε, θα το ξανακάνω, επιβεβαιώνω το κενό μου αυτό που δεν είμαι κι αυτό που ζηλεύω, δεν πιστεύω ότι με αγαπάς γι αυτό που είμαι, κάποιον άλλο θές και τον ζηλεύω, κοίτα με πως έγινα…»

Εξαφανίσου, ούρλιαξε κι έτσι ακριβώς έγινε. Σώπασα, εξαφανίστηκα, αφανίστηκα από προσώπου γης κι άρχισα να υπάρχω ξανά μέσα στη δική μου ασφάλεια. Άνοιξα βιαστικά ένα κλουβί και μπήκα, εξαφανίστηκα όπως είπε, έκανα ό,τι ζήτησε χωρίς δεύτερη σκέψη, μήπως έτσι κατάφερνα να προστατευθώ από μια νέα αποτυχία, ένα καινούριο φάλτσο, ένα ακόμα λάθος που θα με τοποθετούσε στα μαύρα τα κατάστιχα μονίμως και δια παντός.

Έβαψα πολύ καλά όσα φαινόταν, έκρυψα το μπλε, το μαύρο και το κόκκινο. Τα έβαλα με τα χρώματα, μαλώσαμε. Είπα ψέματα. Όχι δεν έγινε έτσι. Χτύπησα στο ντουλάπι. Έπεσα. Κλάδευα και μου μπήκε ξύλο στο μάτι. Έσπασε το ποτήρι και κόπηκα. Γρατζουνίστηκα στην αυλή. Με έγδαρε η γάτα. Έπεσα στο πλατύσκαλο… Χάθηκα στο κενό και κράτησα το μαύρο.

Μέσα σ’ ένα δωμάτιο που μύριζε μούχλα και τσιγαρίλα έμειναν οι φωνές και οι σκέψεις, οι μάχες σώμα με σώμα και τα παράπονα. Τόσα παράπονα! Πόσα θα γλυτώναμε αν είχαν ειπωθεί όλα στην ώρα τους!  Λέξεις, λέξεις κρυμμένες πίσω από ένα τυχαίο και επιπόλαιο δήθεν χαμόγελο. Έμειναν εκεί οι σκιές δυο ανθρώπων που τους πήρε αρκετά χρόνια να καταλάβουν πως αυτό το καλοστημένο σπίτι δεν αρκούσε να καλύψει το κενό και τις σιωπές και τα ξεχωριστά θέλω και τις επιθυμίες.

Τελικά, δεν είχε μεγάλη αξία το καλό σερβίτσιο και η τραπεζαρία των δώδεκα, ούτε οι διθέσιοι και οι τριθέσιοι που έμειναν άδειοι από παρέες και συντροφιές, παρά μόνο υπήρχαν να φιλοξενούν τα κουρασμένα κορμιά όταν έπεφταν ξερά ν’ αποκοιμηθούν, να ξεφύγουν, να κρυφτούν από προβλήματα, άγχη και αδιέξοδα.

Photo by Jen Theodore on Unsplash

Οι λέξεις θα μπορούσαν να μας έχουν σώσει!

Φύγε. Άλλαξε ζωή, μπορείς! Ζήτα βοήθεια. Μίλα.

Ζωές κοινές που δεν είχαν τίποτα κοινό εκτός από φόβους. Δυο φόβοι μαζί, που αν είχαν επικοινωνήσει θα κατέληγαν αλλιώς, αν είχαν ζητήσει βοήθεια από ειδικούς θα ήξεραν, αν πίστευαν στην αλλαγή, τη χαρά και την αγάπη θα είχαν κερδίσει.

Ζωές που άρχιζαν στο πρωινό ξεκίνημα της μέρας και κατέληγαν στο βαθύ ύπνο της απομόνωσης και των κολλημένων σημειώσεων στο ψυγείο με μαγνήτη. Κάνε αυτό, πάρε εκείνο, φέρε το άλλο. Ψωμί από την κατάψυξη, φαγητό να ξεπαγώνει στον πάγκο από τις έξι το πρωί και ξερός καφές με το ένα μάτι κλειστό. Ένα γεια σου τι κάνεις, καλημέρα κι ένα πως πέρασες, πώς πήγε σήμερα, ίσως και να ήταν αρκετά στα δύσκολα, χωρίς τρελές απαιτήσεις, χωρίς κουραστικές φλυαρίες, χωρίς μαύρες παρενθέσεις.

Ραδιόφωνο κλειστό. Ακούγεται μόνο από τ’ ανοιχτά παράθυρα ο ήχος του δρόμου, ο ήχος από τα λάστιχα που αγγίζουν την άσφαλτο ένα ζεστό μεσημέρι του Μάρτη. Ένα μικρό διθέσιο φέρνει στροφές προς άγνωστη κατεύθυνση, με κλειστό το ένα μάτι, ταχυκαρδία και φόβο και λύπη και συναισθήματα ανάμεικτα γιατί ο όμορφος πρίγκιπας μεταμορφώθηκε σε τέρας. Η κολοκύθα παρέμεινε ακέραιη. Η νεράιδα άφαντη. Η στάχτη παντού και η άμαξα παρκαρισμένη.

Αγάπα τον εαυτό σου και ζήτα βοήθεια, σταμάτα να ντρέπεσαι. Μη φοβάσαι. Δεν είσαι η μόνη!

Κάντο πριν είναι αργά. Προστάτεψε τον εαυτό σου, προστάτεψε τα παιδιά σου!

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ανακήρυξε την 25η Νοεμβρίου ως Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, για να αναδείξει ένα σημαντικό πρόβλημα με παγκόσμια διάσταση. Η Ημέρα αυτή είχε καθιερωθεί ήδη από το 1981 από γυναικείες οργανώσεις, σε ανάμνηση της φρικτής δολοφονίας των τριών αδελφών Μιραμπάλ, πολιτικών αγωνιστριών από την Δομινικανή Δημοκρατία, με διαταγή του δικτάτορα Τρουχίλο.

Στατιστικά Στοιχεία για την Ελλάδα
  • Η βία κατά των γυναικών είναι κυρίως υπόθεση ενδοοικογενειακή, καθώς το 68% των γυναικών που υπέστησαν κακοποίηση είναι έγγαμες.
  • Το 16% των γυναικών που απευθύνθηκαν στα Συμβουλευτικά Κέντρα είναι αλλοδαπές.
  • Από το σύνολο των αλλοδαπών γυναικών – θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, περίπου τέσσερις στις δέκα προέρχονται από τα Βαλκάνια.
  • Η αντίληψη ότι η κακοποιημένη γυναίκα είναι συνήθως χαμηλού μορφωτικού επιπέδου και εισοδήματος, δεν επιβεβαιώνεται. 7 στις 10 γυναίκες – θύματα είναι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή και ανώτερης ή ανώτατης εκπαίδευσης. Το ίδιο ισχύει και για την οικονομική κατάσταση, καθώς 6 στις 10 γυναίκες που έχουν υποστεί κακοποίηση βρίσκονται σε μέτρια ή καλή οικονομική κατάσταση.
  • Περισσότεροι από τους μισούς δράστες είναι δευτεροβάθμιας ή ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ ένας στους δέκα εκ των δραστών είναι άνεργος.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ «Ο όρος «βία κατά των γυναικών» περιλαμβάνει κάθε πράξη βίας που στηρίζεται στο φύλο και έχει ως αποτέλεσμα ή είναι δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα, την σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βλάβη ή πόνο για τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των απειλών τέτοιων πράξεων, τον εξαναγκασμό ή την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας είτε αυτό προκύπτει στην δημόσια είτε στην ιδιωτική ζωή (αρ. 113 της 4ης Παγκόσμιας Διάσκεψης Γυναικών της Πλατφόρμας Δράσης του Πεκίνο).
Ως ενδοοικογενειακή βία ορίζεται: «Κάθε σωματική, σεξουαλική η ψυχολογική βία που ασκείται σε βάρος του θύματος από τον νυν ή πρώην σύζυγο ή από σύντροφο ή άλλα μέλη της οικογένειας». Σύμφωνα με το νόμο για την ενδοοικογενειακή βία (ν. 3500/2006): «Η άσκηση βίας κάθε μορφής μεταξύ των μελών της οικογένειας απαγορεύεται.» (άρθρο 2). Με την ευρύτερη ερμηνεία αυτό σημαίνει ότι δεν απαιτείται μόνο σωματική βία για να διωχθεί ο θύτης. Η εξύβριση, η απειλή, ο εκβιασμός, η προσβολή της γενετήσιας ελευθερίας (ή βιασμός αν γίνεται πιο κατανοητό στα πλαίσια συζυγικής ή συντροφικής σχέσης) ο φυσικός περιορισμός (εξαναγκασμός σε απομόνωση) και γενικότερα η προσβολή της προσωπικότητας, αποτελούν βία και είναι παράνομες πράξεις οι οποίες διώκονται ποινικά. Για να κατατάξουμε τη συμπεριφορά του θύτη σε άσκηση ψυχολογικής βία, γενικά μπορούμε να πούμε ότι είναι κάθε συμπεριφορά που προκαλεί φόβο, είτε αυτή απευθύνεται άμεσα στο θύμα ή σε τρίτο πρόσωπο ή απειλή στο θύμα για βλάβη τρίτου προσώπου.
http://womensos.gr/15900-24ori-tilefoniki-grammi/

https://kakopoiisi.gr/

Φωτογραφία kelly-sikkema-530092-unsplash.jpg

Πρόσφατα

Η πατριαρχία μέσα μου…

Η πατριαρχία μέσα μου…Ένεκα των οικογενειακών συγκεντρώσεων και των...

Διαχείριση Συναισθημάτων

Διαχείριση ΣυναισθημάτωνΌταν μιλάμε για διαχείριση συναισθημάτων συνήθως γίνεται μια...

Τα κουλούρια της Λαμπρής

Γιορτές του Πάσχα κι ο καθένας κοίταζε να πορέψει...

Γιάννης Βαρβέρης – Εσπερινός της Αγάπης

Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.Σταθμός Πελοποννήσου κι...

Social Media

Newsletter

Δημοφιλή

Πανελλήνιες εξετάσεις για γερά νεύρα…

Πανελλήνιες εξετάσεις για γερά νεύρα και ίσως και για γερά πορτοφόλια! Αγώνας συνεχής για την πολυπόθητη είσοδο σε κάποια σχολή!

Δεν είσαι μόνος! Σού έχω νέα…

Λοιπόν, έχω νέα να σου πω, φτιάξε καφέ! Δε γιορτάζουν...

Κάτι θα γίνει και μη σκας!

Κάτι θα γίνει και μη σκας!...Λεπτό το λεπτό...

Η Βαρκελώνη έκλεψε την καρδιά μου…

Η Βαρκελώνη χρωστά πολλά στον Γκαουντί ή Γκαουδί, αυτόν τον σπουδαίο αρχιτέκτονα που του έμελλε να φύγει από την ζωή γιατί τον πάτησε το τραμ, όμως άφησε τόσο σπουδαίο, τεράστιο, ιδιοφυές έργο, ίσως και παρανοϊκό.

Ο Νίκος Ταβερναράκης στο elpis calling…

Από τους "Αξέγνιους Περάτες" ως το σήμερα των "Ινάτιδων"...
Ελπίδα Πατεράκη
Ελπίδα Πατεράκηhttps://elpiscalling.com
Παρατηρώ τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους, ακούω με προσοχή τις ιστορίες τους. Συγκρατώ τις λεπτομέρειες και τις μικρές στιγμές. Δημιουργώ όπως μπορώ, συχνά ξεχνώ όσα μαθαίνω και ξεκινώ από την αρχή. Αγαπώ το ραδιόφωνο, τις μουσικές, τα σύννεφα, τα λόγια που ενώνουν τους ανθρώπους. Προσδοκώ την αλλαγή. Κρατώ την ουσία.

Η πατριαρχία μέσα μου…

Η πατριαρχία μέσα μου…Ένεκα των οικογενειακών συγκεντρώσεων και των γιορτών, βρέθηκα ξανά πίσω στο χωριό μου παρέα με συγγενείς και φίλους με τους οποίους...

Διαχείριση Συναισθημάτων

Διαχείριση ΣυναισθημάτωνΌταν μιλάμε για διαχείριση συναισθημάτων συνήθως γίνεται μια μεγάλη παρεξήγηση. Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι διαχείριση συναισθημάτων σημαίνει, πως δεν θα νιώθουν ποτέ...

Τα κουλούρια της Λαμπρής

Γιορτές του Πάσχα κι ο καθένας κοίταζε να πορέψει το σπίτι του όπως το όριζε η τάξη των εορτών. Οι γυναίκες ξαναμπήκαν στον αγώνα...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Discover more from Elpis Calling

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading