Κέικ εσπεριδοειδών με σαγκουΐνι! “Η καλή, η καλή, η καλή κυρά εβδομάδα, βγάζει βόλτα στη λιακάδα τα εφτά της τα παιδάκια μες στου χρόνου τα δρομάκια. Πρώτη πάει η Δευτέρα, με στυλάκι και αέρα!” Και με στυλάκι και με αέρα! Έτσι βγάζω κ εγώ βόλτα στη λιακάδα τα παιδάκια μου κι έτσι τη βγάζω καθαρή κάθε Δευτέρα.
Να σας πω κάτι; Μ’ έχει πιάσει η άνοιξη πριν καν μπει. Ξέρω, έχουμε να δούμε κρύα ακόμα μπροστά μας, χειμώνα εδώ στο πρώτο πόδι της Πελοποννήσου δεν έχει κάνει. Παρόλο όμως που το σώμα μου κάνει φιλότιμες προσπάθειες να με πείσει ότι μεγαλώνω και πρέπει να το φροντίζω συνέχεια, να μη το κουράζω, να μη το καταπονώ κτλ, τι να σας πω, πετάω. Νιώθω κομμάτια και συγχρόνως έχω μια διάθεση ασταμάτητη. Συχνά λέω ότι ξυπνάω κάθε πρωί δεκαεξάχρονη σε σώμα εξηντάχρονης. Η μητρότητα σε κουράζει. Ειδικά όταν ακόμα τα παιδιά είναι μικρά και όλη σου η ενέργεια δεν είναι αρκετή για όλα όσα έχεις να κάνεις μέσα στην ημέρα.
Είμαι ενθουσιασμένη που ξυπνώ. Και ευγνώμων. Δεν είναι δεδομένο. Τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο. Να σου πω ένα μυστικό; Όταν συνειδητοποιείς, ότι η ζωή δεν έχει τίποτα a priori δεδομένο, τότε αρχίζεις να τη ζεις! Οι γρήγοροι ρυθμοί της σύγχρονης εποχής, οι αυξανόμενες ανάγκες και υποχρεώσεις στις οποίες καλούμαστε να ανταποκριθούμε, συχνά δεν αφήνουν περιθώρια να ζεις μια ήρεμη ζωή. Η ένταση, το τρέξιμο, ο γεμάτος χρόνος, η έλλειψη ξεκούρασης και ελεύθερου χρόνου, κάνουν τον άνθρωπο να εργάζεται ασταμάτητα σα μηχανή. Και οι μηχανές χαλάνε όμως. Και οι μηχανές δεν έχουν συναισθήματα. Και οι άνθρωποι χαλάνε και σταματάνε να έρχονται σε επαφή με τα συναισθήματα τους. Τα θεωρούν όλα δεδομένα και ζουν για να εργάζονται σε φαύλο κύκλο, λες και η ζωή στη Γη είναι αιώνια.
Όμως δεν είναι. Όταν ζεις σε έντονους αδιάκοπους ρυθμούς και παρακολουθείς το τώρα να περνά από μπροστά σου, δε ζεις. Όταν ξυπνάς για να ζήσεις το εδώ και τώρα, ζεις! Αυτό το πρωινό ξύπνημα, το καθόλου δεδομένο, μου δίνει φτερά στα πόδια που σέρνονται. Δεν ξέρω καν πως να εξηγήσω τόση χαρά. Αφού λέω πάει τα χάνω τα λογικά μου, αυτά τα λίγα που δεν έχασα, με όλο τον παραλογισμό γύρω μας. Στροβιλίζομαι μέσα στο σπίτι να μαζέψω τα απαραίτητα, να τους φτιάξω τη διάθεση, να τους κάνω μικρές εκπληξούλες και κανένα χατηράκι.
Ο Αντωνάκος ζήτησε κέικ βανίλια πορτοκάλι. Ο Κωστής κέικ σοκολάτα. Η μαμά έβαλε τον ασυγκράτητο ενθουσιασμό της και επέλεξε κέικ εσπεριδοειδών, τώρα που είναι στα καλύτερά τους και έρχεται και της σοκολάτας. Είχα σαγκουΐνια, είχα δικά μας πορτοκάλια και λεμόνια, είχα μανταρίνια, όλα τα είχα. Αντί να το αχνίσω με άχνη, γλυκοκοίταξα τα κατακόκκινα πορτοκαλάκια και μου ‘κλεισαν κι αυτά το μάτι. Ο έρως ήταν κεραυνοβόλος και σφραγίστηκε με αυτό το ροζ γλάσο να ρέει πάνω στο αφράτο μυρωδάτο κέικ μου. Δες στην κάρτα που ακολουθεί πώς μπορείς να το φτιάξεις…
Η φροντίδα και η περιποίηση είναι αυτά που θα κάνουν τη διαφορά. Και η αγάπη που όλα τα ελπίζει και κάνει τη γη να γυρίζει, θα κυλήσει την καλή κυρά βδομάδα σα νεράκι. Απρίλη μου ξανθέ και Μάη μυρωδάτε, αργείς;
