ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ:

Ρόδα η ζωή…

Δεν τους είχα δει σε δράση. Δεν ήξερα καν...

Τα σύννεφα τ’ ουρανού μας…

Τα σύννεφα τ' ουρανού μας, πολυαγαπημένα, μοναδικά, διαφορετικά κάθε φορά. Λόγια και φωτογραφίες από στιγμές έκρηξης ομορφιάς!

Εγώ είμαι εσύ…

Εγώ είμαι εσύ, μού είπεςΚαι συ εγώΚι όταν μιλήσουν...

Είναι ακόμα Αύγουστος και το κακό δεν έφυγε…

Είναι ακόμα Αύγουστος και το κακό δεν έφυγε…

Δυο μέρες πριν παρατήρησα πόσο έχει μικρύνει η μέρα. Μια μέρα πριν παρατήρησα πόσο μίκρυνε η ζωή. Αυτή που δεν έχω προλάβει να ζήσω όπως την ονειρεύτηκα, όπως την ταξίδεψα στα σχέδιά μου, όπως την σημείωσα στα σημειωματάριά μου.

Λίγες ώρες πριν συνειδητοποίησα μια ακόμη φορά πόσο η ζωή μας μοιάζει με κόκκο άμμου, που μ ένα φύσημα ξαφνικό διασκορπίζεται, εξαφανίζεται, εξαϋλώνεται, όπως οι αγνοούμενοι στη Βηρυτό, όπως οι φοβισμένοι ανά γης, όπως οι ξεριζωμένοι από την εντός πατρίδα.

Αβάσταχτο είναι και θλιβερό πολύ, πόνος ασήκωτος να γίνεσαι πρόσφυγας εντός σου. Να χάνεις τη βάση σου που νόμιζες σταθερή, να ξεσπιτώνεσαι με βία από την ησυχία σου. Να προσπαθείς να κρατηθείς από τα δεδομένα σου και να τα βλέπεις να κρέμονται από ένα φαγωμένο σχοινί έτοιμο να κοπεί στα δυο και να σ’ αφήσει στο έλεος.

Είμαστε πολλοί οι ξεσπιτωμένοι, οι ξενιτεμένοι, οι αποκαμωμένοι κι ας μην περπατήσαμε ούτε μισό μέτρο. Στις αυλές μας και στα μπαλκόνια μας γίναμε πρόσφυγες, στα σκαλιά λησμονήσαμε φίλους και συγγενείς, στα πολλά δωμάτια αφήσαμε κομμάτι το κομμάτι από το περισσευούμενό μας και πάει, χάθηκε.

Οι πρόσφυγες της γης είναι μιλιούνια. Μαζεύονται κάθε απόγευμα στις όχθες του ποταμού του Λιβάνου, αυτόν με τα σκουπίδια που περνά την πόλη και κλαίνε και μοιρολογούν τα πουλιά και όλης της γης τα πλάσματα.

Αιώνες τα γιατί αναπάντητα. Χρόνια τα χαμένα μαζεμένα. Ώρες πολλές τα δάκρυα των συμφορών. Και είναι ακόμα Αύγουστος. Και πώς να ξεχάσεις τα συμβάντα. Πώς να φύγει με τη βουτιά η πίκρα από το στόμα; Είναι ακόμα Αύγουστος και το κακό δεν έφυγε. Και όσα παγωτά κι αν έφαγα δε γλύκαναν το μέσα.

Πρόσφυγες είμαστε όλοι και ξενιτεμένοι. Στιγμή δεν ησυχάζει το μυαλό κι όλο πηγαίνει, πηγαίνει, πηγαίνει. Και κείνες οι βραδιές οι ονειρεμένες εφιάλτης αρχίζουν να γίνονται. Μια ώρα ηρεμίας σαν κλάμα, σαν έκρηξη λύπης με ήχο βουβό και πνιχτό, μαζί με αλάτι και αύρα θαλασσινή, μαζί με υγρασία που στέκεται πάνω στον καύσωνα και σε πνίγει στα πονεμένα λόγια και ενός άξιον εστί τα προστάγματα.

Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνη σου, γιατί δικαιοσύνη εδώ στη γη των ανθρώπων σου δεν είδα και κάθε μέρα οι ταινίες των προικισμένων σκηνοθετών γίνονται πραγματικότητα και τρομάζουμε.

Η ψυχή μου ως γη άνυδρος που στερεύει και χάνεται το απόθεμα της αντοχής κάθε βράδυ, κάθε στιγμή που αναρωτιέμαι τι έγινε και πως μπορεί να διορθωθεί αν κάτι διορθώνεται. Κύριε, προς σε κατέφυγον γιατί εγώ ξέχασα εμένα και τον άλλο και οι άλλοι εμένα κι όλοι μαζί πληγωθήκαμε και ματώσαμε και πονέσαμε και σκοτώσαμε τον διπλανό μας χωρίς να τον έχουμε αγγίξει.

Δέσποινα, βοήθησε και σπεύσε, γιατί πληθαίνουν τα φονικά, πληθαίνουν οι φονιάδες και οι άχρηστοι απανταχού και ρημάζουν και διαλύουν χώρες και σπέρνουν φόβο και λένε ψέματα και κόβουν στα δυο τις ζωές μας! Ικετεύω, Παρθένε, τον ψυχικό τάραχο και της αθυμίας τη ζάλη πάρε τα μακριά, εκεί που δεν πετούν πουλιά κι απάλλαξέ με από εικόνες κόκκινες, βαμμένες με κακία και μίσος, σκονισμένες από τα γκρεμισμένα και τα ερείπια της γειτονιάς μου. Ύψωσε τείχος και πρόφθασε, γιατί είναι πολλά τα μέτωπα ανοιχτά, πολλές οι συμφορές και οι καθημερινοί οι κίνδυνοι, άλλη υπομονή και δύναμη δεν υπάρχει.

Και είναι ακόμα νωρίς. Και είναι ακόμα Αύγουστος ζεστός. Χωρίς καρπούζι γλυκό. Χωρίς τσιμεντένια αυλή και λάστιχο με νερό δροσερό. Και είναι οι μέρες στη χάση τους και τα φεγγάρια στη λίγωσή τους και τα ζωντανά κουρασμένα και οι άνθρωποι καταμπερδεμένοι.

Και κάθε μέρα διαφωνίες, αντιμαχίες, υπογραφές και συμφωνίες στα όρια της θάλασσας και στον αέρα, στους βυθούς της ψυχής μας και στα μπλε τα όνειρά μας. Όπως τους πρέπει με συνοδεία του ήχου της θάλασσας, να ενώνουν τα αντίθετα και να αντέχουν ακόμα γιατί έτσι πρέπει και να σηκώνονται σε κάθε πέσιμο και να προσπερνούν κάθε εμπόδιο, ακόμα και τον θάνατο που μπερδεύτηκε με σκόνες και εκρήξεις, με σύννεφα αερίων και οστικών κυμάτων, αυτόν κι αν πρέπει να προσπεράσουν και να ξεχάσουν.  

Είναι Αύγουστος.

Κόσμε καληνύχτα. Το ξέρω δε θα αλλάξεις ποτέ. Όμως εγώ θα ελπίζω.

Photo by Josh Boot on Unsplash

Πρόσφατα

Σα να μην έφυγαν ποτέ…

Σα να μην έφυγαν ποτέ...Μαγείρεψα μπάμιες σήμερα. Αυτές που...

Πέτα πουλάκι μακριά!

Πέτα πουλάκι μακριά!Πέτα πουλάκι, πέταξε μακριά από αυτούς κι...

Ναζίμ Χικμέτ, Η πιο όμορφη θάλασσα

Ναζίμ Χικμέτ, Η πιο όμορφη θάλασσαΘα γελάσεις απ’...

Η πατριαρχία μέσα μου…

Η πατριαρχία μέσα μου…Ένεκα των οικογενειακών συγκεντρώσεων και των...

Social Media

Newsletter

Δημοφιλή

Ρόδα η ζωή…

Δεν τους είχα δει σε δράση. Δεν ήξερα καν...

Τα σύννεφα τ’ ουρανού μας…

Τα σύννεφα τ' ουρανού μας, πολυαγαπημένα, μοναδικά, διαφορετικά κάθε φορά. Λόγια και φωτογραφίες από στιγμές έκρηξης ομορφιάς!

Εγώ είμαι εσύ…

Εγώ είμαι εσύ, μού είπεςΚαι συ εγώΚι όταν μιλήσουν...

Γόρδιοι δεσμοί η ζωή μας…

Η πλειοψηφία έχει ένα γνήσιο ταλέντο, έχει αυτό που...

Η Αθηνά Χιώτη στο elpis calling…

Η Αθηνά Χιώτη στο elpis callingΔεν είναι μόνο τα...
Ελπίδα Πατεράκη
Ελπίδα Πατεράκηhttps://elpiscalling.com
Παρατηρώ τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους, ακούω με προσοχή τις ιστορίες τους. Συγκρατώ τις λεπτομέρειες και τις μικρές στιγμές. Δημιουργώ όπως μπορώ, συχνά ξεχνώ όσα μαθαίνω και ξεκινώ από την αρχή. Αγαπώ το ραδιόφωνο, τις μουσικές, τα σύννεφα, τα λόγια που ενώνουν τους ανθρώπους. Προσδοκώ την αλλαγή. Κρατώ την ουσία.

Σα να μην έφυγαν ποτέ…

Σα να μην έφυγαν ποτέ...Μαγείρεψα μπάμιες σήμερα. Αυτές που σιχαίνονται ορισμένοι κι αυτές που πριν λίγους μήνες δε θα τολμούσα ούτε να μυρίσω, όχι...

Πέτα πουλάκι μακριά!

Πέτα πουλάκι μακριά!Πέτα πουλάκι, πέταξε μακριά από αυτούς κι εκείνους, όσους και άλλους, στιγμές, πληγές κι απειλές, αρρώστιες, μοναξιές, αμφιβολίες, φόβους.Πέτα μακριά και άσε...

Ναζίμ Χικμέτ, Η πιο όμορφη θάλασσα

Ναζίμ Χικμέτ, Η πιο όμορφη θάλασσαΘα γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιώνείμαστε μες στο δικό μας κόσμο.Η πιο όμορφη θάλασσαείναι αυτή...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Discover more from Elpis Calling

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading