Περιμένοντας το βράδυ
Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω που, δεν ξέρω πότε, όμως τα βράδια
κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
κι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο
ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων ή περνούν μες
στον καθρέφτη πρόσωπα
που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο ή ένα παράθυρο
και ξανάρχονται επίμονα
σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας– το μέλλον είναι άγνωστο
το παρελθόν ένα αίνιγμα
η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.
Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος
άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό
οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
κι η εξήγηση θα ᾿ρθει κάποτε
όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση
Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τί έρωτες Θεέ μου, τί ηδονές
τί όνειρα,
ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.
Τάσος Λειβαδίτης
Photo by Joanna Kosinska on Unsplash
Ελπίδα μου τον αγαπώ τον Τάσο Λειβαδίτη!Αν και νομίζω πως το ξέρεις.
Μα είναι μοναδικός! Με το δίκιο σου…