Έχεις παρατηρήσει τους διάσημους coaches και πάμπλουτους βεβαίως, (αναφέρω το “πάμπλουτους” όχι ως κάτι κακό να έχει χρήματα κανείς, αλλά είναι πραγματικά διαφορετική η αντίληψη της ζωής και οι συμβουλές που δίνεις εκ του ασφαλούς, έχοντας λυμένα με κάποιο τρόπο τα βασικά σου προβλήματα), που αναπαράγουν τα ίδια και τα ίδια που κάποιος άλλος συνάδελφός τους είπε πριν από αυτούς και κοπιάρουν και τα μοστράρουν ως δικά τους και που τελικά αν προσέξεις καλά, κάτι σου θυμίζουν γιατί όλως τυχαίως, τα έχουν ήδη πει οι πρόγονοί μας;
Που έχουμε γίνει θύματα ενός κινητού για να βλέπουμε όσα θα έπρεπε να συζητάμε στις παρέες; Που γινόμαστε θύματα μιας ανούσιας επανάληψης εικόνων και λόγων χωρίς λόγο, που χάνουμε απίστευτα πολύτιμο χρόνο στο σκρολάρισμα και μαζί χάνεται η ζωή μας;
Ε, αυτό ζούμε σε όλα τα “πεδία”, χρησιμοποιώ τον όρο που στις μέρες μας είναι πολύ διαδεδομένος στα ρεπορτάζ.. Στο πεδίο λοιπόν της καθημερινής μάχης, όλα επαναλαμβάνονται και χωρίς επιτυχία θα έλεγα! Και στο πεδίο αυτό είμαστε μόνοι. Είμαστε κατάμονοι.
Και γω είμαι θύμα ενός ανελέητου σκρολαρίσματος, ειδικά τις στιγμές που θέλω να αποφύγω την πραγματικότητα και την ίδια μου τη ζωή. Όταν δεν θέλω να συναντηθώ πουθενά με μένα γιατί είμαι απίστευτα κουρασμένη από τον κόσμο, από τα γεγονότα. Στην πραγματικότητα σα να είναι όλα μια επανάληψη, μια συνεχής επανάληψη εικόνων, λόγων, σκέψεων, πράξεων.. Βλέπεις, διαβάζεις, ακούς, κάποια στιγμή οι σκέψεις φαίνεται να ξεπηδούν από μέσα σου σαν πρώτη ύλη, μόνο που τελικά δεν είναι δικές σου, πρόλαβαν άλλοι και πριν από αυτούς άλλοι και άλλοι και άλλοι. Σαν τα περιοδικά ένα πράγμα.. πόσα πια θέματα να αναλυθούν και πόσες φορές; Πάει, το κουράσαμε, πόσο να γράψεις διαφορετικά για το ίδιο πράγμα;
Τίποτα δεν στέκει από μόνο του. Όλα συγκοινωνούντα δοχεία. Λέει ο ένας, ακούει ο άλλος, παρόμοιες σκέψεις και ατάκες σε έναν κόσμο που συνεχίζει να είναι τραγικά ίδιος κι απαράλλαχτος στα δράματα και στην κακομοιριά!
Μπάχαλο. Και κούραση. Ψυχική κυρίως. Το μόνο πρωτόγνωρο – για μένα τουλάχιστον – να μαθαίνω πως υπάρχουν ένα σωρό όπλα που κάνουν το καθένα και άλλο κακό, λες και είναι το πιο σημαντικό πράγμα να μάθουμε από τα ρεπορτάζ, μα κι ένα σωρό δυνατά μυαλά που έφτιαξαν αυτά τα όπλα, όπως πολύ εύστοχα σχολιάζει κι ο Ρομπέρτο Μπενίνι για να καταλήξει κι αυτός και μείς πως “ο πόλεμος είναι χυδαίος, είναι μια τεράστια χυδαιότητα. Οι άνθρωποι που τον κάνουν είναι βάρβαροι, είναι χυδαίοι…” …
Τόσα λεφτά πεταμένα και μυαλά πεταμένα που μπορούσαν να έχουν λύσει όλα τα προβλήματα του κόσμου. Μα όλα!
Αν έχεις πέσει ψυχολογικά δεν είσαι μόνος. Είμαστε πολλοί που βλέπουμε πως ο κόσμος τους δεν είναι να τον ζεις.
Όμως ο κόσμος Του είναι για να δοξολογείς κάθε στιγμή.
Των ανθρώπων λοιπόν τα έργα είναι αυτά που ξεκινούν από το κακό και καταλήγουν στο κακό. Η διαστροφή στο μυαλό και στην ψυχή κάποιων είναι η σπορά του κακού κι ο θερισμός του.
Το υπόλοιπο είναι από μόνο του θαύμα!
Δεν ξέρω πώς θα διαμορφωθούν οι τύχες και οι μέρες μας. Με τους πέντ’ έξι που κυβερνούν τον κόσμο είναι απρόβλεπτες οι εξελίξεις.
Θλίβομαι απίστευτα όταν διαπιστώνω πως δεν έχουμε δύναμη. Το να μην μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα με ταλαιπωρεί, γιατί πραγματικά δεν θέλω να πιστεύω πως υπάρχουν ψηφοφόροι που ευθύνονται γι’ αυτό. Προτιμώ να πιστεύω πως παίζει δολιοφθορά και αλλάζουν τα αποτελέσματα, παρά που υπάρχουν συνάνθρωποι όμοιοι με τους κυβερνώντες. Όπως δεν αντέχω να ξέρω πως αυτοί οι πέντε εφτά που “ελέγχουν” τον κόσμο κι αγοράζουν και πουλάνε και κάνουν τα κουμάντα ευθύνονται για τη δική μου ζωή.
Στο δια ταύτα:
Να μάθουμε τη χώρα μας, τα σύνορα, γεωγραφία, τις όμορφες πόλεις μας και τα υπέροχα χωριά μας, πώς αλλιώς θα στηρίξουμε την περιφέρεια, γιατί περιμένουμε να μας “αναγκάσουν” οι συνθήκες για να επιστρέψουμε στη γη των παππούδων μας;
Να μάθουμε να την αγαπάμε γιατί είναι υπέροχη.
Να μάθουμε στα παιδιά να την αγαπούν γιατί είναι σπουδαία.
Να μάθουμε να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο..
Και κυρίως, να στηρίξουμε το εγχώριο προϊόν, το εμπόριο και ό,τι παράγει αυτός ο τόπος και οι άνθρωποί του! Χορτάσαμε από αμερικάνικα και κινέζικα και φιλιππινέζικα..
Να απαιτούμε για ασφάλεια, νερό, ενέργεια, για έργα του καλού.
Ποιος θα το κάνει; Από αυτούς δεν περιμένω τίποτα, μείναμε εμείς κι ο καθένας μόνος.
Μπορούμε να το κάνουμε ή θα φαγωθούμε μεταξύ μας; Ήδη βλέπω να σκοτώνονται στα σχόλια φιλόζωοι και μη, γιατί κάπως κυκλοφόρησε ότι στα καταφύγια απαγορεύονται τα ζώα. Τί να πω, τα έχω ακούσει όλα πια!
Άχρηστοι και ανίκανοι, μας κάνουν να συζητάμε για καταφύγια (ανύπαρκτα) το 2026!!! Που τα αυτοκίνητα κινούνται μόνα τους και οι φίλοι μας τα ρομπότ έχουν μπει στα σπίτια μας! Τί ζούμε! Τί παράνοια!
Και ξαφνικά, μια σπηλιά φαίνεται ως η καλύτερη λύση για να σώσει την πολύτιμη ζωή μας. Τα βίντεο με το πώς θα γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, παύουν να έχουν ενδιαφέρον.
Κάθε είδους ανάλυση και αμερικανιά σκρολάρεται αλύπητα.
Κοιτάμε αδιάφορα τις διαφημίσεις.
Περισσότερη αξία αποκτούν τα βίντεο επιβίωσης και ποιες χώρες είναι πιο ασφαλείς.
Τα υπάρχοντα μένουν στην άκρη για την ώρα, πιο σημαντικά μοιάζουν τα απολύτως απαραίτητα και αναγκαία έγγραφα να είναι κάπου πρόχειρα..
Φακοί, μπαταρίες, σφυρίχτρες, νερό, ξηρά τροφή..
Κι αρχίζει το μυαλό να παίζει με τα Αν..
Και μέσα σε όλα αυτά τα τραγικά και τραγελαφικά κάποιες φορές που ζούμε, ξεπηδάει μια υπέροχη άνοιξη κι ας μην ξέρουμε ακόμα τί να την κάνουμε https://elpiscalling.com/ki-an-vris-tin-anixi-ti-tha-tin-kanis/! Γιατί ακόμα, είναι δεδομένη η εποχή, γιατί ανθίζουν όλα χωρίς να μας ρωτήσουν, γιατί μοσχοβολούν και λάμπουν τα χρώματα, όλα φωτεινά σαν τον ήλιο και την καθαρή μέρα! Κάθε χρόνο, κάθε Μάρτη! Γιατί ο κύκλος της ζωής ξέρει καλύτερα, δεν κολλάει σε ανεγκέφαλους παροξυσμούς!
Σε κανέναν δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μας στερήσει το φως, ακούτε; Σε κανέναν!
