Να ήμουν μαργαρίτα λέει
να με κρατούν στα χέρια τους οι απορημένοι
και να μετρούν μαδώντας με
αν τους έλαχε η μεγάλη αγάπη…
Παρά να βλέπω θυμό στα μάτια,
στα λόγια χολή,
μικρούς ανθρώπους να σκορπούν το μίσος
καλύτερα ας ήμουν μαργαρίτα.
Στου χρόνου το λίγο να λάμπω,
χαρά να δίνω σ’ όποιον αντέχει,
ζωή να κερδίζω κι ας χάνω.
Μακάρι μαργαρίτα να ήμουν..
Η γύρη μου να πέφτει και ν’ ανθίζουν λιβάδια ξένα
χαράς, αγάπης κι αγκαλιάς,
σε κόσμο ανίκανο ομορφιά να δώσει
Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά
Αγαπώ, δεν αγαπώ
Κι αν αγαπώ, δεν μ’ αγαπά
Μα ίσως λιγάκι μ’ αγαπώ και γω τελικά…
