Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπαμα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι από το βάθος του χρόνουκαλούσε βοήθεια. O ουρανός αμίλητος και σταχτύςτο ίδιο αδιάφορος…
Περιμένοντας το βράδυ Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω που, δεν ξέρω πότε, όμως τα βράδιακάποιος κλαίει πίσω από την πόρτακι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον…
Αδειάζει ο τόπος... Κι όσο η χώρα αδειάζει από αξιόλογους ανθρώπους, τόσο θα δυναμώνει η φωνή και τα λόγια των ποιητών μας και οι μουσικές και όσα μάς αφήνουν προίκα…

Ξεκίνησε ως προσωπικό ιστολόγιο το 2016 και συνεχίζει μέχρι σήμερα, και σας προσκαλεί να ξεκινήσετε ένα ταξίδι σε όσα απλά μα και σύνθετα αποτελούν την κάθε μέρα μας, για όσα αγαπάμε να λέμε, να ακούμε, να διαβάζουμε.
Συνδεθείτε στον λογαριασμό σας