Κάπου υπάρχει ένας τόπος…

0

Δεν έρχεται η ξεγνοιασιά και οι μέρες ενός ήπιου, μαλακού, χωρίς σκοτούρες καλοκαιριού.. τυπικά τουλάχιστον.

Μα όσο και να μην είναι κατάλληλες οι συνθήκες, μέσα μας ένα φτερούγισμα υπάρχει, σε κάθε μικρό κυματισμό, σε κάθε ήχο χαρούμενου τζίτζικα, σε κάθε σκιά δέντρου, σε κάθε γουλιά δροσερού νερού με μια μπουκιά γλυκού!

“Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι

γεια σας κι η ώρα η καλή.

Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;

Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.

Ζει και ζει και ζει …..

ο βασιλιάς ο ήλιος ζει”….

Κι αν οι βολές πέφτουν από παντού και η καθημερινότητα δυσκολεύει, κάπου υπάρχει ένα μέρος που ο ουρανός είναι πάντα μπλε και τα όνειρα που τόλμησες να κάνεις βγαίνουν αληθινά!

Γιατί όλα γίνονται στον κόσμο αυτό, στη γη που πατάμε κι αγαπάμε. Όλα μπορούν να γίνουν λέω και πάλι κοντοστέκομαι μπροστά στο μεγαλείο αυτής της σκέψης. Όλα; Πώς; Με πίστη; Με πίστη στη δύναμη του Θεού, με πίστη στη δύναμη τη δική μου, στην πίστη στην σύμπραξη των ανθρώπων;

Μεγάλες λέξεις και βαριές… όλα, πάντα, μπορώ, θέλω, αντέχω, αγαπώ, κατανοώ, μοιράζομαι, θυσιάζομαι.

Παλικαρίσια να είναι η ψυχή και φτερά να έχει η πλάτη, φωτιά να καίει στην ψυχή και στο μυαλό, με μια σκέψη να ξεκινάμε την προσπάθεια, με μια σκέψη να ανοίγουμε φτερά με όσα τερτίπια άλλοι χρησιμοποιούν και θησαυρίζουν πλούτο στη γη της σκόνης.

Μικραίνουν τα πράγματα θαρρείς μόλις τα αγαπήσεις, γίνονται ευλύγιστα, εύπλαστα, ζεστά, μαλακά.. και οι ευκαιρίες που έρχονται κάθε λεπτό, τα λόγια του Χριστού στο αφτί μας που ψιθυρίζονται με τόση αγάπη, φεύγουν και χάνονται, ποτέ δεν ακούγονται όπως τα κανονιά λόγια που τις περισσότερες φορές παρεξηγούμε.

Ό,τι απομένει από αυτή την επικοινωνία, από τον διάλογο που στόματα δεν ανοίγουν μόνο καρδιές, αυτό θα είναι και η μαγιά που θα μας βγάλει στα ξέφωτα, στον αφρό του κύματος πάνω, που θα μας απαλλάξει από το βάρος και τη δυστυχία που τόσο εύκολα οι άνθρωποι σκορπάμε στην πλάση.

Δεν αντέχεται ο πόνος του χαμού, δεν αντέχεται η δυστυχία. Αυτή είναι η κόλαση της γης, η μοναξιά του κόσμου, η πηγή των κακών, οι πληγές του Φαραώ. Δεν είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος για το κακό και την ασχήμια, για να μην αγαπά δεν είναι προγραμματισμένος, κάτι έχει γίνει λάθος, κάτι κάποιοι έχουν καταλάβει λάθος, κάποιοι που μάλλον δεν είναι άνθρωποι του καλού και του Θεού.

Στα γόνατα να πέσουμε όλοι και να παρακαλέσουμε να έρθει επιτέλους ησυχία, να σμίξουν οι άνθρωποι ν αγαπηθούν, να ενωθούν, να χαρούν, να δημιουργήσουν, να μοιραστούν τα πάντα από τον κόσμο αυτό που δεν είναι κανενός! Σ’ αυτό ελπίζω, γι αυτό προσεύχομαι, αυτός ο λόγος που προσπαθώ!

Photo by Xavier Teo on Unsplash

Τα τζιτζίκια, Οδυσσέας Ελύτης

Η Παναγιά τα πέλαγα
κρατούσε στην ποδιά της.
Την Σίκινο, την Αμοργο
και τ’ άλλα τα παιδιά της.

Εσείς τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.

Ζει και ζει και ζει …..
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.

Από την άκρη του καιρού
και πίσω απ’ τους χειμώνες
άκουγα σφύριζε η μπουρού
κι έβγαιναν οι Γοργόνες.

Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.

Ζει και ζει και ζει …..
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.

Κι εγώ μέσα στους αχινούς
στις γούβες στ’ αρμυρίκια
σαν τους παλιούς θαλασσινούς
ρωτούσα τα τζιτζίκια:

Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή.
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί.

Ζει και ζει και ζει …..
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ