ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ:

Πανελλήνιες εξετάσεις για γερά νεύρα…

Πανελλήνιες εξετάσεις για γερά νεύρα και ίσως και για γερά πορτοφόλια! Αγώνας συνεχής για την πολυπόθητη είσοδο σε κάποια σχολή!

Δεν είσαι μόνος! Σού έχω νέα…

Λοιπόν, έχω νέα να σου πω, φτιάξε καφέ! Δε γιορτάζουν...

Κάτι θα γίνει και μη σκας!

Κάτι θα γίνει και μη σκας!...Λεπτό το λεπτό...

Ελπίζει ακόμα στους ανθρώπους ο Θεός…

Ελπίζει ακόμα στους ανθρώπους ο Θεός…

Οι μέρες είναι στολισμένες. Οι ώρες καλοντυμένες. Οι στιγμές, όλες οι στιγμές, πρέπει να είναι διασκεδαστικές και στο πνεύμα των ημερών. Έρχονται σπουδαίες μέρες, που το νόημά τους έχει δεσμευτεί στις γιρλάντες, τα φωτάκια και τα μπισκότα με το γάλα, να πιει ο κουβαλητής των δώρων αυτός που θα επιβραβεύσει την προκοπή μας του χρόνου όλου…

Οι αναρτήσεις με γλυκά κάθε λογής και γεμάτα πιάτα, τραπεζώματα και χαρές, έρχονται και πάνε. Όχι, δεν τα κατηγορώ. Όλα καλά κι όλα μέσα στο πρόγραμμα της ζωής μας. Τα χαίρομαι. Οι περισσότεροι άλλωστε είμαστε τόσο κουρασμένοι, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, που η “ξεκούραση” των ημερών, η συντροφιά και η θαλπωρή είναι απαραίτητα στοιχεία. Ακόμα και η μοιρασιά με φίλους, ακόμα και οι μαζώξεις με συγγενείς και αγαπημένους.

Η μοιρασιά θέλει εκπαίδευση. Η μοιρασιά η απόλυτα ανθρωπιστική χωρίς τυμπανοκρουσίες και ηχηρή παρουσία, η μοιρασιά της ουσίας της θρησκευτικής διάστασης, της αναφοράς στον πλησίον ως εαυτόν έχει νόημα ζωής και ύπαρξης, ουσία ύπαρξης που την εξυψώνει στην απόλυτη δραστική ουσία ηρεμίας ψυχής και σώματος. Αυτή τη μοιρασιά δεν την ξέρουμε, αυτή την παροχή βοήθειας την φοβόμαστε. Ο φόβος που μας έμαθαν να κρατάμε πισινή και να μην ανοιγόμαστε, μας σκληραίνει.

Μας είπαν να μην αφήνουμε χαραμάδες για τίποτα και κυρίως για κανέναν, η βεβαιότητα ότι όλοι λένε ψέματα και είναι εκμεταλλευτές, οι ενδοιασμοί που γεννιούνται μέσα μας σε κάθε άπλωμα χεριού ή άπλωμα ψυχής απλά, μας έχουν αποξενώσει. Δίνω γιατί μπορώ, δίνω γιατί θέλω, δίνω απλά γιατί έτσι θα νιώθω καλά, όταν ξέρω πως ο άλλος, ο δίπλα άνθρωπος θα είναι ίσως κάπως καλύτερα και με τη δική μου συνδρομή, έστω αυτή του λίγου, του ελάχιστου.

Πολλές φορές δε δίνουμε γιατί δεν το σκεφτόμαστε, δεν περνά καν από το μυαλό μας, δεν ξέρουμε, ντρεπόμαστε ή φοβόμαστε μην παρεξηγηθούμε, τώρα πια και κυρίως γιατί δεν έχουμε, δεν περισσεύει. Αχ, πόσο περισσεύει όμως! Πόσο το λίγο που δίνεις επιστρέφει, πόσο ζεστό και ικανό να σε ανακουφίσει είναι αυτό το λίγο. Θα σωθεί ο κόσμος, θα αλλάξει η κατάσταση με το δικό μας λίγο; Όχι. Θα κάνει όμως κάτι πολύ πιο σπουδαίο. Δε θα αφήσει να χαθεί η ελπίδα! Κι ο στόχος αυτής της χρονιάς, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, θέλω να είναι αυτός. Να μη χαθεί η ελπίδα!

Photo by Kelly Sikkema on Unsplash

Σε μικρούς και μεγάλους να φουντώσει και να θεριέψει η ελπίδα που σαν το κερί την ανάστασης θα πρέπει να ανάβει. Θέλει προσοχή, θέλει παρατήρηση, θέλει φροντίδα πώς θα πιάσεις το φιτιλάκι, πώς θα μεταφέρεις τη φλόγα από το ένα σημείο στο άλλο, πώς θα την κρατήσεις αναμμένη. Άσκηση θάρρους νούμερο βάλε ό,τι θες. Αυτή τη χρονιά να μην ντρέπομαι να ζητήσω βοήθεια και να μην ντραπώ να δώσω βοήθεια. Να μάθω.

Να ξεκινήσω τώρα που είναι πολύ της μόδας τέτοιες μέρες και να συνεχίσω όλο το έτος. Και το επόμενο και πάντα. Και η καρδιά μου θα ξέρει να μου πει πότε είναι σωστό να το κάνω και πώς και πόσο και αν θα πιάσει τόπο και δε θα είναι άλλη μία απάτη στη ζωή μου. Αλλά ακόμα κι αυτό να γίνει δεν πειράζει. Ό,τι φεύγει από το χέρι μου ξέρω πως θα γυρίσει σε χάδι κι αγκαλιά και χτύπημα στην πλάτη. Όπως το χαμόγελο που σου επιστρέφει. Δε χρειάζεται να δώσεις πάντα ύλη. Αν αυτό που έχεις και μπορείς είναι αγκαλιά και στήριξη ή μια καλή κουβέντα δώσε την. Θα πιάσει τόπο. 

Ελπίζει ακόμα στους ανθρώπους ο Θεός…

Ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος με τις μαγειρικές του για τον άλλο άνθρωπο, έχει πει το πιο σπουδαίο, το πιο συγκλονιστικό μήνυμα που ξεπερνά όλη την αγάπη του κόσμου… “τρώμε μαζί με τον άλλο άνθρωπο, γιατί σημασία έχει η παρέα και η συντροφιά, η αποδοχή… Να σπάσουμε τη ντροπή που αισθάνεται όποιος είναι σε δύσκολη θέση. Γι αυτό μαγειρεύουμε και τρώμε όλοι μαζί. Για να δείξουμε ότι, δεν είναι τίποτα, ένα γεύμα μόνο, όπως θα κάναμε και στο σπίτι μας. Ένα γεύμα που απλά, μαγειρεύουμε στον δρόμο”

Η μοιρασιά δεν έχει να κάνει πάντα με το χρήμα. Δεν υπάρχει και πολύ από αυτό για να το μοιράσουμε η αλήθεια. Η μοιρασιά έχει να κάνει μόνο με ψυχή. Η ψυχή μοιράζει. Να αρχίσουμε να μοιράζουμε πρώτα την ψυχή μας κι έπειτα υλικά αγαθά. Εγώ θέλω να μπορώ να μοιράσω ψυχή, να βγω από τον μικρό μου κόσμο και να πλησιάσω το χέρι του άλλου. Να τον αγαπήσω σαν άνθρωπο δικό μου, να μην τον φοβηθώ, να μην ντραπώ. Να αφήσω έξω τις μικροαστικές μου αντιλήψεις, να ξεβολευτώ. Η άνεση και η βολή είναι τα πιο γλυκά ναρκωτικά.

Ευχή μου φέτος, να μπορέσω. Σε ό,τι μπορώ. Κι αν δεν μπορώ, θα προσπαθήσω. Ο μεγάλος αγώνας είναι να μη χαθεί η ελπίδα. Κι όταν λάμψει το άστρο εκεί ψηλά και με ρωτήσουν, να μπορώ να πω ότι τουλάχιστον προσπάθησα.

Καλή δύναμη αγαπημένοι μου άλλοι άνθρωποι! Κάπου θα συναντηθούμε! Ας συναντηθούμε πρώτα με το μέσα μας!

Πρόσφατα

Η πατριαρχία μέσα μου…

Η πατριαρχία μέσα μου…Ένεκα των οικογενειακών συγκεντρώσεων και των...

Διαχείριση Συναισθημάτων

Διαχείριση ΣυναισθημάτωνΌταν μιλάμε για διαχείριση συναισθημάτων συνήθως γίνεται μια...

Τα κουλούρια της Λαμπρής

Γιορτές του Πάσχα κι ο καθένας κοίταζε να πορέψει...

Γιάννης Βαρβέρης – Εσπερινός της Αγάπης

Η πόλη με οβελίες αλλού γιορτάζει.Σταθμός Πελοποννήσου κι...

Social Media

Newsletter

Δημοφιλή

Πανελλήνιες εξετάσεις για γερά νεύρα…

Πανελλήνιες εξετάσεις για γερά νεύρα και ίσως και για γερά πορτοφόλια! Αγώνας συνεχής για την πολυπόθητη είσοδο σε κάποια σχολή!

Δεν είσαι μόνος! Σού έχω νέα…

Λοιπόν, έχω νέα να σου πω, φτιάξε καφέ! Δε γιορτάζουν...

Κάτι θα γίνει και μη σκας!

Κάτι θα γίνει και μη σκας!...Λεπτό το λεπτό...

Η Βαρκελώνη έκλεψε την καρδιά μου…

Η Βαρκελώνη χρωστά πολλά στον Γκαουντί ή Γκαουδί, αυτόν τον σπουδαίο αρχιτέκτονα που του έμελλε να φύγει από την ζωή γιατί τον πάτησε το τραμ, όμως άφησε τόσο σπουδαίο, τεράστιο, ιδιοφυές έργο, ίσως και παρανοϊκό.

Ο Νίκος Ταβερναράκης στο elpis calling…

Από τους "Αξέγνιους Περάτες" ως το σήμερα των "Ινάτιδων"...
Ελπίδα Πατεράκη
Ελπίδα Πατεράκηhttps://elpiscalling.com
Παρατηρώ τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους, ακούω με προσοχή τις ιστορίες τους. Συγκρατώ τις λεπτομέρειες και τις μικρές στιγμές. Δημιουργώ όπως μπορώ, συχνά ξεχνώ όσα μαθαίνω και ξεκινώ από την αρχή. Αγαπώ το ραδιόφωνο, τις μουσικές, τα σύννεφα, τα λόγια που ενώνουν τους ανθρώπους. Προσδοκώ την αλλαγή. Κρατώ την ουσία.

Η πατριαρχία μέσα μου…

Η πατριαρχία μέσα μου…Ένεκα των οικογενειακών συγκεντρώσεων και των γιορτών, βρέθηκα ξανά πίσω στο χωριό μου παρέα με συγγενείς και φίλους με τους οποίους...

Διαχείριση Συναισθημάτων

Διαχείριση ΣυναισθημάτωνΌταν μιλάμε για διαχείριση συναισθημάτων συνήθως γίνεται μια μεγάλη παρεξήγηση. Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι διαχείριση συναισθημάτων σημαίνει, πως δεν θα νιώθουν ποτέ...

Τα κουλούρια της Λαμπρής

Γιορτές του Πάσχα κι ο καθένας κοίταζε να πορέψει το σπίτι του όπως το όριζε η τάξη των εορτών. Οι γυναίκες ξαναμπήκαν στον αγώνα...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Discover more from Elpis Calling

Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.

Continue reading