Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπαμα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι από το βάθος του χρόνουκαλούσε βοήθεια. O ουρανός αμίλητος και σταχτύςτο ίδιο αδιάφορος…
Γιάννης Ρίτσος - Σχήμα της απουσίας Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ' τα σπίτια τους,τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια της μητέρας τουςτην ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι…
Περιμένοντας το βράδυ Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω που, δεν ξέρω πότε, όμως τα βράδιακάποιος κλαίει πίσω από την πόρτακι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον…

Ξεκίνησε ως προσωπικό ιστολόγιο το 2016 και συνεχίζει μέχρι σήμερα, και σας προσκαλεί να ξεκινήσετε ένα ταξίδι σε όσα απλά μα και σύνθετα αποτελούν την κάθε μέρα μας, για όσα αγαπάμε να λέμε, να ακούμε, να διαβάζουμε.
Συνδεθείτε στον λογαριασμό σας