Παράξενες που είναι οι συνήθειες!
Και οι λέξεις, κυρίως αυτές. Και οι δημιουργίες επίσης.
Να δίνεις μοσχοβολιά και γεύση στο θάνατο, να γίνεται το τέλος Α-θάνατο με ένα μόνο γράμμα και λίγη ζάχαρη! Ούτε πολύ γλυκό, ούτε άνοστο, στα όρια πάντα μιας ισορροπίας που αμφιταλαντεύεται.
Τι ωραία που όλα αντέχουν την ανατροπή και μέσα από το τέλος ορίζουν την αρχή.. ξανά και ξανά, για όσο χρειαστεί σ’ αυτόν τον κύκλο της ζωής.
Με την αληθινή αγάπη, την άχρονη κι απεριόριστη, ο κόσμος αναστένεται και τα ξερά ανθίζουν κι οι ώρες ορίζουν πια αλλιώς το χρόνο που απλά περνά.
Λάζαρε, δεύρο έξω! Και το φως έλαμψε πάλι πίσω από το δάκρυ του τέλους. Γιατί εκείνο το τέλος δεν όρισε τίποτα, έδειξε μόνο την Αρχή.
Σ’ αυτή την Αρχή ελπίζουμε, στο Φως που τυλίγει γλυκά τους αγαπημένους μας κεκοιμημένους και στον εξακολουθητικό χρόνο τής πέρα από κάθε λογική, Ζωής.
Μακάρι να έχει γεύση αυτή η συνάντηση, όταν… και να μοσχοβολά κανέλα και γαρύφαλλο!
