Η Μαρία Μιχαλούδη στο elpis calling…

Μιλήσαμε πρώτη φορά λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Νερό κύλησαν οι ώρες της πρώτης μας συνάντησης και ένιωσα σα να είχα μπροστά μου βιβλίο ανοιχτό που μ’ άφηνε να δω τις σημειώσεις της  για τη ζωή, τις σχέσεις, τους ανθρώπους, τα επαγγελματικά, τα νέα σχέδια και τις αποφάσεις, την ομορφιά του ξεκινήματος, το ωραίο του άγνωστου.

Με λόγια απλά, ξεκάθαρα, στόχους και πλάνα σε μια εποχή που ακόμα άνοιγαν οι κούτες της μετακόμισης που θα έστηναν από την αρχή το εργαστήριο κεραμικής, η Μαρία άρχιζε τα πρώτα βήματα σ’ αυτό που λέμε νέα ζωή σε νέα πόλη.

Με χέρια έτοιμα να δημιουργήσουν, να ενεργοποιήσουν κρυμμένες δυνάμεις της ψυχής και δυνατότητες άλλες τόσες, με ηρεμία και σταθερότητα στη φωνή, φωτεινό χαμόγελο και αποφάσεις για το νέο ξεκίνημα που μετρά ήδη πολλά χιλιόμετρα, η Μαρία Μιχαλούδη δημιούργησε στο Narture μια κοινότητα ανθρώπων που μοιράζονται στιγμές ευδαιμονίας.

• Είναι πολλές οι διαδρομές της ζωής, τόσες όσες και οι διαδρομές της ψυχής. Για την ακρίβεια οι τελευταίες προηγούνται. 490 χιλιόμετρα από Θεσσαλονίκη στον Πειραιά και 173 ναυτικά μίλια ως το νησί της Κρήτης, δεν ήταν αρκετά να βάλουν φρένο σε μια σημαντική αλλαγή στη ζωή σας, Μαρία. Πείτε μας πόσες στάσεις είχε αυτή η διαδρομή και πόσες παύσεις, μέχρι να γίνει ευδιάκριτο το τί και το πώς.

Ξεκινώντας αυτή τη συνέντευξη – συζήτηση, καταρχάς να σ’ ευχαριστήσω για την πρόσκλησή σου και τη φροντίδα που γενικότερα με περιέλαβες απ’ όταν μετακόμισα στο Ηράκλειο, στα πάτρια εδάφη σου στην Κρήτη. Αλήθεια είναι ότι οι διαδρομές της ζωής και της ψυχής μου είχαν και στάσεις και παύσεις αρκετές ωσότου ξεκαθαρίσει το τοπίο. Προορισμός το νησί, ένα όνειρο από χρόνια ξεχασμένο που όμως ήταν εκεί, ενεργό σαν ηφαίστειο που κοιμάται και στις κατάλληλες συνθήκες «έσκασε προς τα έξω!»

• Κεραμική, σχολή διακόσμησης εσωτερικών χώρων και μια ζωή γεμάτη τέχνη και κυρίως όραμα. Όλοι όσοι ασχολούνται με κάποια μορφή τέχνης έχουν ακούσει το «βρες μια σοβαρή και σίγουρη δουλειά και άσε την τέχνη, θα πεινάσεις». Γίνατε αποδέκτης τέτοιων προτροπών; Για να μην είμαι άδικη, αρκετές είναι οι φορές που αυτή η φωνή είναι μόνο δική μας.

Η ενασχόλησή μου με την τέχνη ήταν πάντα εκεί, από πολύ νωρίς στη ζωή μου, τρόπος να εκφράζομαι, ένας ασφαλής τόπος να υπάρχω, σε χρόνια που αυτό φαινόταν «περίεργο» και μάλλον ήσουν «διαφορετικός» και παράξενος όταν μια θέση στο δημόσιο φάνταζε παράδεισος επί γης. Αλήθεια είναι για τις φωνές μέσα μας, αλλά πιστεύω σε περιβάλλον που ευνοεί τον άνθρωπο να εκφραστεί ελεύθερα και είναι υποστηρικτικό, οι φωνές θα ήταν αδύναμες. Ένιωθα πολλές φορές ενοχή και ντροπή για την επιλογή μου να ασχοληθώ με την τέχνη, κάτι που σήμερα φαντάζει τρελό, πριν 30 χρόνια όμως πιστεύω ότι μπορεί κάποιος να το ένιωθε!

Παρ’ όλα αυτά, η ψυχή μου γνώριζε προς τα πού να πάει και παρά τα εμπόδια, τις αμφιβολίες κι όλα τα εξωτερικά κελεύσματα μπορώ να πω με περηφάνεια ότι κατάφερα να παραμείνω στο δρόμο μου, στο δρόμο που αναγνωρίζει η καρδιά μου!

• Φροντίδα, Φύση, Τέχνη συνθέτουν το όνομα του χώρου της εργασίας σας κι αυτό είναι ή θα έπρεπε να είναι το σημαντικό τρίπτυχο όλων. Nature και art συνθέτουν το Narture και εκεί βρίσκεται η πηγή της δημιουργίας. Φέρατε την πηγή, το εργαστήριο κεραμικής όπως είχε στηθεί και λειτουργήσει στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο της Κρήτης. Μπορεί ο καλλιτέχνης να διαχειριστεί και τα άγχη του ελεύθερου επαγγελματία; Τί είναι αυτό που περισσότερο πυροδοτεί την ανάγκη για αλλαγή και κρατά μακριά τους φόβους;

Το NARTURE εμπεριέχει αξίες βασικές για εμένα, για τη ζωή μου βασικά, Narture Art Nurture, πώς δηλαδή να φροντίζω τη «φύση» μου μέσω της τέχνης. Για μένα η ενασχόληση μου με την τέχνη, ήταν και είναι ένα ταξίδι θεραπευτικό. Η τέχνη είναι θεραπευτική. Αυτό θέλω να περάσω και σε όσους είναι γύρω μας ή έρχονται στα μαθήματα. Έφερα λοιπόν το Narture στην Κρήτη, λίγο πιο κοντά σε έναν πολιτισμό με εξαιρετικά πλούσια καλλιτεχνική ιστορία, ευρήματα. Σε έναν τόπο μαγευτικό κι ανθρώπους που πιστεύω ότι θέλουν και επιθυμούν το ίδιο με μένα, να ταξιδεύουν κάνοντας τέχνη.

Στο κομμάτι της ερώτησης για τα άγχη του ελεύθερου επαγγελματία θα πω, πως ναι, είναι ένας αγώνας και μια αγωνία κάποιες φορές το πώς θα συντονίσεις όλα αυτά που τρέχουν. Έξοδα, υλικά, τιμολόγια, λογαριασμοί μοιάζουν να μην έχουν τέλος. Παρ’ όλα αυτά, όταν το όραμα είναι μέσα σου καθαρό και φωτεινό, κι έχεις και το δημιουργικό κομμάτι να σε περιμένει, ε, τότε εκεί νιώθεις τη χαρά να σε ανταμείβει.

Επίσης θέλω να πω κάτι που μαθαίνω και γω συνεχώς, να μάθουμε να ζητάμε βοήθεια, να έχουμε καλούς και θετικούς συνεργάτες και να μοιραζόμαστε τα άγχη μας και τα σχέδιά μας με ανθρώπους που είναι στο ίδιο μήκος κύματος κι ενέργειας με εμάς, να βρούμε τη φυλή μας! Αυτό που πυροδοτεί τελικά την ανάγκη μας για αλλαγή – για εμένα ας μιλήσω καλύτερα – ήταν και είναι μια εσωτερική αίσθηση ανικανοποίητου, μια ώθηση προς τα εμπρός όταν εκεί όπου μέχρι πρότινος ήμουν υπάρχει στασιμότητα και ανηδονία. Είναι μια εσωτερική φωνή -κατάσταση – όταν δεν αντέχει άλλο το μέσα σου!

• Είναι εκατομμύρια των ανθρώπων που εργάζονται σε χώρους ακατάλληλους, δύσκολους, σε επαγγέλματα που δεν αγαπούν, που πνίγονται κάθε μέρα, ξυπνούν με άγχος και σωματοποιούν τις δυσκολίες που βιώνουν. Ο ψυχοθεραπευτικός ρόλος της εργασίας είναι γνωστός. Αλλά ποιας εργασίας τελικά; Αυτής που δίνει κάποια χρήματα που αρκούν για λίγες μέρες και σου βγαίνει η ψυχή να κάνεις; Δεν έχουν όλες οι δουλειές ψυχοθεραπευτικό ρόλο. Μόνο η ενασχόληση με κάτι που κρατά μυαλό και σώμα απασχολημένο για να ξεφύγει κανείς από το αργία μήτηρ πάσης κακίας..

Όντως είναι αρκετοί αυτοί που βρίσκονται σε μια εργασία που δεν τους ταιριάζει, γεμίζει, αρέσει γιατί προφανώς οι πεποιθήσεις κι όλες οι συντηρητικές αντιλήψεις που έχουμε μεγαλώσει, περιορίζουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε και περιορίζουν έτσι και τις επιλογές μας. Πέρασαν πολλά χρόνια για να αποτινάξω πεποιθήσεις και ταμπέλες κι ακόμη έχω πολύ δουλειά μπροστά μου. Έτσι ο καθένας θα πρέπει να βρει τί τον εμποδίζει να κάνει τις επιλογές εκείνες, που πραγματικά τον κάνουν χαρούμενο και ικανοποιημένο σε αυτή τη ζωή. Κι ας δούμε ανθρώπους που έχουν κάνει το όνειρό τους πραγματικότητα..

• Γιατί επιλέξατε την Κρήτη; Δεν ξέρω αν υπάρχει εύκολη απάντηση σ’ αυτό, αλλά είναι μια σημαντική απόφαση να μετοικήσει κάποιος σε νησί με όλες τις δυσκολίες που αυτό συνεπάγεται για κάποιον που έχει συνηθίσει να ζει σε στεριά…

Μπορεί να με επέλεξε η Κρήτη πρώτη! Πέρα από τα αστεία σχετικά με αυτό, θα ήθελα να πω ότι υπήρχε πάντα μέσα μου η επιθυμία να ζήσω σε νησί κι όταν ήρθε ο καιρός να πάρω κάποιες αποφάσεις σχετικά με το που θα συνεχίσω το «όνειρο» όλοι οι δρόμοι οδήγησαν στην Κρήτη. Οι δυσκολίες υπάρχουν παντού και η Κρήτη είναι ένα «πολυμορφικό» νησί, μεγάλο που τα συνδυάζει όλα, φύση, μεγάλες πόλεις, χωριά. Δεν αισθάνομαι καθόλου εγκλωβισμένη.

• Εγκλωβιζόμαστε και αυτοεγκλωβιζόμαστε συνεχώς. Περιοριζόμαστε σε όσα έχουμε μάθει και δεν μπορούμε να ξεμάθουμε, στην «ασφάλεια» και σε συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά και σε δυσκολίες πραγματικές, υποχρεώσεις καθημερινότητας που ίσως δεν βγαίνουν αλλιώς. Πρακτικά θέματα, πληρωμές, λογαριασμοί, ανεξόφλητα δάνεια με τις τράπεζες και με τον εαυτό μας. Νομίζω είναι πολλοί οι φίλοι που τους φαίνεται βουνό να κυνηγήσουν το όνειρό τους ή να το ξαναβρούν, αν αυτό χάθηκε στην πορεία…

Ισχύει αυτό με τον εγκλωβισμό και τον αυτοπεριορισμό: χρειάζεται να «σπάσουμε» πολλούς πέτρινους περιορισμούς και πεποιθήσεις για να περάσουμε πολλά «εμπόδια» που οι φόβοι μας προβάλλουν. Το βουνό μπροστά μας όπως λες, δεν χρειάζεται να το ανέβουμε με τη μία, μπορούμε να το μοιράσουμε σε μικρότερα κομμάτια και σιγά σιγά να βάλουμε τους στόχους προς την υλοποίηση του ΟΝΕΙΡΟΥ.

• Ασχολείστε Μαρία με την αρχαιότερη τέχνη πολιτισμού, με τη μετατροπή του χώματος σε χρηστικό είδος ή έργο τέχνης. Γιατί κάνετε κεραμική; Τί είναι αυτό που αγαπάτε περισσότερο σ’ αυτή την τέχνη;

Θεέ μου, άντε τώρα να απαντήσω γιατί αγαπώ κάτι που είναι το αυτονόητο, όπως η ζωή! Καταρχάς, το υλικό είναι αξεπέραστο, είναι η ίδια η φύση και είναι νομίζω καταγεγραμμένο στη συλλογική μνήμη η σχέση του ανθρώπου με το χώμα, τον πηλό, την κεραμική.

Όταν πιάνω τον πηλό θεραπεύομαι, νιώθω ότι είναι το μέσο που μπορώ να γειώσω τα συναισθήματά μου αλλά και ταυτόχρονα να τα εκφράσω. Αγαπώ την κεραμική όχι μόνο γι’ αυτά τα πράγματα που μου μαθαίνει, αλλά και γιατί είναι απέραντη, συνέχεια ανακαλύπτεις νέους κόσμους και δεν βαριέσαι ποτέ.

• Αλήθεια, πόσο περίεργο μπορεί να φαίνεται αυτό στις μέρες της απόλυτης χρήσης της τεχνολογίας, των ρομπότ και των εξελίξεων που εισβάλλουν και αλλάζουν την καθημερινότητά μας; Στην εποχή που όλα είναι αναλώσιμα, σχετικά φτηνά αν υπολογίσουμε και τις μεγάλες πλατφόρμες που πουλούν ένα σωρό πράγματα και που ό,τι σπάει ή χαλάει προτιμάμε να το πετάξουμε, από το να το φτιάξουμε.

Όντως, σ’ έναν κόσμο που συνεχώς εξελίσσεται τεχνολογικά και υπάρχει εύκολη πρόσβαση παντού, έτοιμη πληροφορία και φθηνά προϊόντα μαζικής παραγωγής, θα έλεγε κανείς ότι το να ασχοληθεί κάποιος με την κεραμική είναι μια ουτοπική και ρομαντική ιδέα. Αν σου πω, ότι δεν το σκέφτομαι καθόλου, θα πεις ότι είμαι στον κόσμο μου. Κι όμως, πιστεύω τόσο πολύ στο χειροποίητο, στην αξία να περιστοιχιζόμαστε από αντικείμενα που έχουν καρδιά και χαρακτήρα, ίσως περισσότερο από ποτέ, τώρα. Τα χέρια, το μυαλό και η καρδιά δεν θα αντικατασταθούν από οτιδήποτε άλλο ψεύτικο και τεχνητό. Κι αν γίνει κάποτε, θα είναι λίγο, ανεπαρκές, χωρίς ψυχή. Όσο η τεχνολογία προχωράει, τόσο ο άνθρωπος θα επιστρέφει πίσω σε πιο απλά και ουσιαστικά πράγματα, σε δραστηριότητες που τον συνδέουν με άλλους και το μέσα τους και σε πράγματα που έχουν προσωπικότητα και φυσικά πάντα θα επιστρέφει στην Τέχνη.

• Συνήθως, όταν πραγματοποιούνται τόσο μεγάλες αλλαγές στη ζωή μας, χωρίζουν το πριν και το μετά με πολλή εσωτερική δουλειά. Υπάρχει η Μαρία του χθες και η Μαρία του σήμερα; Αναγνωρίζει η μια την άλλη; Αισθάνομαι ότι έχει γίνει ένα μεγάλο μεταμορφωτικό ταξίδι και η διαδικασία προσωπικής ανάπτυξης ίσως είναι το μόνο και απαραίτητο εφόδιο για να πλησιάσει κανείς το στόχο του και αυτό που πραγματικά αγαπά να κάνει..

Αυτή η ερώτηση μου φέρνει συγκίνηση, καθώς συνειδητοποιώ τη διαδρομή μέχρι εδώ, όμως να σου πω τί μου συμβαίνει.. δεν σκέφτομαι τα περασμένα. Δηλαδή, είμαι αυτή τη στιγμή κι από εδώ και πέρα δεν αναπολώ και ούτε μου επιτρέπω πια να γυρίσω πίσω, γιατί σίγουρα θα με πιάσει μελαγχολία και ίσως στεναχώρια. Φυσικά ευγνωμονώ όλους τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που κάθε φορά με έσπρωχναν προς τα μπρος κι αναγνωρίζω ότι είχα πάντα την επιθυμία και την περιέργεια να δω τί είναι παρακάτω από εδώ. Να σπάω τους κύκλους και να προχωράω με οποιοδήποτε τίμημα. Οπότε ναι, πιστεύω πολύ στην προσωπική αυτοβελτίωση κι εξέλιξη.

• Στο ιστολόγιο μας αγαπάμε να κάνουμε αυτή την ερώτηση.. Ελπίζετε ακόμα κ. Μιχαλούδη;

Η λέξη και η έννοια ελπίδα για μένα μοιάζει κάποιες φορές να κουβαλά μια αναμονή, σα να υπονοεί ότι κάτι θα συμβεί χωρίς να εξαρτάται από εμάς, σαν μια ευχή «αδύναμη», αόριστη.. Ακόμη ίσως και μια «απαίτηση» αισιοδοξίας. Μπορώ να πω λοιπόν ότι εύχομαι να έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, αποδοχή του άγνωστου, ήσυχη αντοχή και να συνεχίζω να πιστεύω, να δημιουργώ και στο σκοτάδι.

• Ευχαριστώ θερμά για το χρόνο σας! Ας κλείσουμε με την καθιερωμένη ευχή για τους αναγνώστες του elpis calling..

Η ευχή μου είναι η εξής και θα ευχηθώ ό,τι εύχομαι και σε μένα:

Ηρεμία στην ψυχή

Ομορφιά στα μάτια

Δημιουργία στα χέρια και

Αγάπη στην καρδιά

………………………………………

Εργαστήριο κεραμικής Μαρίας Μιχαλούδη

Narture workshop

Θερίσου 59

Ηράκλειο Κρήτης

693 802 3547

https://nartureworkshop.gr/