Σαν χελιδόνι…
Τα όμορφα λουλούδια. Η απαλή αίσθηση των πετάλων. Η απολαυστική ευωδιά τους. Οι κάμποι γεμάτοι χρώμα, κίτρινο λαμπερό, φωτεινό σαν τη ζωή. Οι πρασινάδες. Τα δέντρα τα ανθισμένα, τα κλαδιά γεμάτα δύναμη και τα μικρά βλασταράκια δίπλα. Ζουζούνια, πεταρίσματα, μελισσούλες.. να κι ένα χελιδόνι, το πρώτο για φέτος. Ο ήχος της πατημασιάς στο χώμα και στις πέτρες πάνω, το περπάτημα στην ακτή, οι ήχοι οι θεραπευτικοί, ο αέρας. Η αύρα της θάλασσας, η αύρα των ανθρώπων. Άλλοι καλοί, άλλοι μπερδεμένοι, άλλοι αγενείς.. δίνεις το χέρι, ένα χαίρω πολύ στο τέλος κι ένα χαμόγελο, αγκαλιές, αγάπη, φιλιά. Να γέρνεις στον ώμο κάποιου, να αφήνεις το βάρος σου εκεί να χάνεται. Να σου κρατούν το χέρι, να κρατάς το χέρι. Να ανήκεις. Να μην ανήκεις. Να τολμάς να δείξεις. Να μην τολμάς να δείξεις. Να πίνεις καφέ κι ο ήλιος να σου καίει την πλάτη. Να πίνεις καφέ στη γνωστή γωνιά του σπιτιού σου. Να μην σε νοιάζει τί γίνεται έξω. Να στέκεσαι στο παράθυρο να παρατηρείς αφηρημένα. Από τα σπίτια με θέα, από τα σπίτια χωρίς θέα, από τους ήχους που φτάνουν σε σένα υπόκωφα. Να ακούς τα σπουργίτια να τσακώνονται. Να ακούς και το κρου κρου των περιστεριών την ώρα που φωλιάζουν. Το τσιρ τσιρ των χελιδονιών και το σύρσιμο ενός φύλλου στο μικρό μπαλκόνι. Να ετοιμάζεις το φαγητό σου. Ένα αυγό, λίγο ψωμί και μια ντομάτα. Να πίνεις δροσερό νερό. Να προσαρμόζεσαι στη λακκούβα του καναπέ της γνωστής θέσης σου και να βάζεις να παίζει κάτι, μια να ακούς χωρίς να ακούς, ίσα για να σπάει η σιωπή, μια να μιλάς χωρίς να μιλάς, να πετάς λέξεις στα κουτουρού για να σε ακούς, να βάζεις ελληνική ταινία και να γελάς με τις ατάκες που ξέρεις από τα δέκα σου. Να κοιτάς αφηρημένα. Να κάνεις μια βελονιά, να αφήνεις, να διαβάζεις μια σελίδα, να χάνεσαι, να μιλάς στο Θεό σου, να λες να λες να λες και μετά να πετάγεσαι με κλάματα γιατί σου λείπουν οι γονείς σου. Να αφήνεσαι στα ίδια και στα ίδια. Να ακουμπάς απαλά το ποτήρι στο αγαπημένο σου σουβέρ μη χαλάσει το ξένο τραπεζάκι. Να πολεμάς τα άγχη, να αφήνεσαι στα άγχη, να αφήνεσαι γενικώς. Να σηκώνεσαι. Να πηγαίνεις στην κουζίνα, τί ήθελες δεν θυμάσαι, τρως ένα αμύγδαλο, επιστρέφεις, ξεκινάς να σημειώνεις, μετά από λίγο θυμήθηκες, βαριέσαι να σηκωθείς, δεν είναι και κανείς να σου φέρει λίγη σοκολάτα. Σα να πέφτει το ζάχαρο απότομα, μετά έρχεται μια φούντωση, πιάνεις τη βεντάλια, καίγεται το πρόσωπο, ηρεμείς ξαφνικά, ένα βάρος στο στήθος, πετάγεσαι, λες να είναι πανικός; Μπα. Φταίει που μεγαλώνεις χωρίς να θες. Δέξου το να ησυχάσεις. Ησυχάζεις. Ανοίγεις μπαλκονόπορτα. Δροσούλα. Ωραία. Κόρνες και βρισιές. Κλείνεις μπαλκονόπορτα. Κάθεσαι. Σπας λίγα καρύδια.. με μέλι να τα φας αυτή τη φορά, είναι υπέροχα. Τα αφήνεις στην άκρη, μαζεύεις τα καρυδότσουφλα να τα δώσεις στη φίλη να τα κάψει στο τζάκι. Λυγίζεις μετά. Ξεπηδά άγχος, σκέψεις, τι κάνω, που πάω, που μένω, χαζεύεις ταυτόχρονα στο κινητό, περνά η ώρα, κοιτάς περασμένα μεσάνυχτα.. δεν έφυγε η μέρα, χάθηκε, προσπέρασε. Έφυγε η μέρα, δεν χάθηκε, πέρασε, δίδαξε. Νέες λέξεις, νέα ήθη, νέες μόδες, νέες επιλογές, νέους δρόμους, νέες παράνοιες του κόσμου και απελπισίες. Μένεις στο σκοτάδι και αφήνεσαι. Ησυχία. Κλείνουν μάτια, ανοίγουν μάτια, σώμα βαρύ σε ακατάλληλο στρώμα. Στριφογύρισμα. Συνεχές, συνεχώς, δύσκολο, καθημερινό, περιστροφή στον άξονα με σκοπό και χωρίς σκοπό. Αντοχή που εξαντλεί τα βλέφαρα. Το κελάηδημα έγινε κρότος, βαλλιστικός, σειρήνα, εικόνες παράλογες, φωτιές, καπνοί γεμάτοι φλόγα και μαυρίλα, αυτοκαταστροφή σε έναν πλανήτη που χρειάζεται επειγόντως ομαδική ψυχοθεραπεία, και εξορκισμό ταυτόχρονα. Κλείνεις τα μάτια. Θες να ξυπνήσεις κι όλα να είναι αλλιώς. Εσύ να είσαι αλλιώς.
Σαν χελιδόνι στην ψυχή
Σαν χελιδόνι στην καρδιά
Σαν χελιδόνι στη ζωή
