Δεν είναι πολλά 200 κάτι χρόνια. Ένα φύσημα του ανέμου είναι οι αιώνες! Με το μέτρο των ανθρώπων όμως, ο χρόνος κυλάει αλλιώς! Βαριά τις περισσότερες φορές.
Κάτι έχει αλλάξει, απώλειες και απειλές και πόλεμοι κάνουν παράξενο για άλλη μια φορά τον εορτασμό.. Σίγουρα διαφορετικό από άλλες φορές.
Άκουσα τις προάλλες κάτι που μου χτύπησε πολύ άσχημα, την ευχή “καλό μπακαλιάρο” που μάλλον είναι μόδα, πολύ άσχημη όμως.
Κάπως σε εντελώς λάθος βάση τα πατήματα των σύγχρονων, με μια τάση απάθειας που ισορροπεί επικίνδυνα στο όριο του χλευασμού και της κοροϊδίας.
Για μένα είναι άλλο το Έθνος και άλλο οι κυβερνήσεις. Είναι άλλο η εθνική υπερηφάνεια και άλλο τα έργα των ανθρώπων. Για μένα η Ιδέα είναι η δύναμη και το σκίρτημα στην ψυχή! Μα σήμερα για ποιά ιδέα μιλάμε;
Βλέπω την παρέλαση των ανθρώπων που είναι έτοιμοι να βοηθήσουν σε κάθε ανάγκη αλλά και να δώσουν τη ζωή τους σε κάθε επίθεση και νιώθω υπερηφάνεια. Αλλά μετά συνειδητοποιώ ότι βλέπω την παρέλαση των όπλων. Ανάμεικτα συναισθήματα. Η ελευθερία πάει πάντα μαζί με τα όπλα. Ή Θάνατος ή Ελευθερία. Ιδέες που στέκονται δίπλα στις δημοκρατίες και τις στηρίζουν.
Μέρες παράξενες, μέρες μοναδικές. Όπως ήταν, είναι και θα είναι! Μαζί με το Ζήτω και ένα βαθύ αχ βαρύ και μακρόσυρτο! Πάντα μαζί αυτά!
Αυτό που μου έκανε εντύπωση σ’ ένα ταξίδι μου στην Κωνσταντινούπολη και στα Πριγκιπόννησα, ήταν οι σημαίες. Γεμάτη η Πόλη με σημαίες και οι δρόμοι και τα μνημεία και τα καταστήματα και οι γέφυρες, εδώ κι εκεί κι απέναντι, ο Βόσπορος κι όλα τα καραβάκια… Παντού σημαίες! Λες και σαν μικρό παιδί η χώρα μονολογούσε συνεχώς, είναι δική μου, είναι δική μου, είναι δική μου σου λέω!
Στην αντίπερα όχθη εμείς. Η απαξίωση της σημαίας. Θεωρούμε τόσο αναχρονιστική την παρουσία της! Ένα σύμβολο που δεν χρειάζεται να το επιδεικνύουμε, για να το τιμούμε δε, καλύτερα ας μην το σχολιάσω.
Ας βρεθούμε λοιπόν κάπου ανάμεσα. Κι ας αγαπήσουμε περισσότερο την πατρίδα μας για όλα της. Και ας την υπερασπιζόμαστε, παρόλο που μας πονά. Αλλά δεν φταίει η ίδια. Να μην την χαρίζουμε κανενός εκμεταλλευτή! Να μην επιτρέπουμε να την κακοποιούν, μαζί με αυτήν και μας.
Ας προσπαθήσουμε να θυμόμαστε ότι πριν από μας, λίγα χρόνια μόνο πριν, υπήρξαν άνθρωποι που μπόρεσαν, που αγωνίστηκαν, που μάτωσαν για ελευθερία και καλύτερη ζωή, Ελληνίδες κι Έλληνες έπεσαν στον αγώνα.
Που και που, ας ρίχνουμε και μια ματιά στα γραπτά του Μακρυγιάννη.
“Ένα πράμα μόνο με παρακίνησε κι εμένα να γράψω: ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί να τη φυλάμε κι όλοι μαζί, και να μη λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ», ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε στο «εμείς» κι όχι στο «εγώ». Και στο εξής να μάθομε γνώση, αν θέλομε να φκιάσομε χωριό να ζήσομε όλοι μαζί. Έγραψα γυμνή την αλήθεια, να ιδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζονται για την πατρίδα τους, για τη θρησκεία τους· να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε: «Έχομε αγώνες πατρικούς, έχομε θυσίες -αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμία και να εργάζονται στο καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας- ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζονται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν το νόμο, και να ‘χουν την επιρροή για ικανότη“
Ο Εθνικός Ύμνος σήμερα απαραίτητος. Εμένα μου είναι απαραίτητος.
Χρόνια πολλά κι Ελεύθερα στην Ελλάδα μας!
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα που θέλουμε!
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου να φέρνει νέα χαρμόσυνα στα έθνη και στις ζωές μας!
