Δημιουργικότητα και εργασία…
Πώς είσαι; Μέρες περίεργες ε; Μια το ένα μια το άλλο, άντε να ηρεμίσει το μέσα μας.
Όταν ξεκίνησα να βάζω σε σειρά τις σκέψεις μου για το θέμα που ήθελα να αναφερθώ, έπεφτε η μία μετά την άλλη με τρελή ταχύτητα και οι εικόνες έρχονταν η μια πίσω από την άλλη και κάπου το έχασα. Πώς να πεις για την δημιουργικότητα χωρίς να χάσεις το μυαλό σου; Δύσκολο εγχείρημα. Από πού να το πρωτοπιάσεις; Τί να πρωτοπείς; Άλλα επειδή δεν θέλω και πολύ να χαθώ μέσα στις σκέψεις μου, ας το πιάσω από την αρχή.
Έχετε παρατηρήσει πόση αύξηση έχουν τα τελευταία χρόνια τα χόμπι, η δημιουργική απασχόληση, σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις χώρες του δυτικού κόσμου; Γι’ αυτόν θα μιλήσω, δεν ξέρω οι υπόλοιποι τι κάνουν, από τα βίντεο όμως που παρακολουθώ, φαίνεται ότι παντού πια συμβαίνει το ίδιο, αν και σε κάποιες ηπείρους τα δικά μας χόμπι είναι δικά τους επαγγέλματα ή και θέμα επιβίωσης αρκετά συχνά. Το να φτιάχνει δηλαδή κάποιος τα ρούχα του, τα κλινοσκεπάσματα, να κόβει και να ράβει, να φτιάχνει το αλεύρι του, να συντηρεί τα τρόφιμά του και όλα τα καθημερινά, είναι επιβίωση.
Βρισκόμαστε κάπου στα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Τότε που το να είχες δουλειά θεωρείτο πολυτέλεια, και αυτό δεν θα το σχολιάσω περαιτέρω, γιατί δεν θα πω ωραία πράγματα για τις μέρες μας και όσα ζούμε γενικά πια. Το θέμα μας είναι άλλο.
Δημιουργικότητα και εργασία…
Όταν άρχισα και γω να ασχολούμαι, (πάντα είχα την πετριά να φτιάχνω με τα χέρια μου διάφορα, απλά υπήρχαν περίοδοι που άφηνα και αφηνόμουν με ό,τι καταπιανόμουν, αλλά και αυτό δεν είναι της παρούσης..)… Υπήρξε λοιπόν η εποχή, και η αρχή που έμαθα τον χώρο των κοινωνικών δικτύων, και που έμενα άφωνη κάθε φορά που διαπίστωνα πως είμαστε πολλοί όσοι ασχολούμαστε με την χειροτεχνία και αυτό κάθε φορά γινόταν και κάτι μεγαλύτερο. Ομάδες ξεφύτρωναν συνεχώς, άλλοι έπλεκαν, άλλοι κεντούσαν, άλλοι έραβαν, άλλοι μαγείρευαν, άλλοι έφτιαχναν ένα σωρό πραγματάκια, διακοσμητικά, ζωγραφιές, κεραμικά, αγιογραφίες, χρηστικά και άλλα είδη, βίντεο που φτάνουν από Ιαπωνία και Κίνα και Ρωσία και άλλες χώρες με αφήνουν άφωνη κάθε φορά με την ευφυΐα και την λεπτομέρεια.. παράδειγμα, όπως αυτό που έφτιαχνε μια κοπέλα μεταξωτά λουλούδια με μια μοναδική διαδικασία για στεφάνι στα μαλλιά, που σε κείνον τον πολιτισμό το φορούν και μάλλον το πληρώνουν χρυσό, δεν είμαι σίγουρη, αλλά αν δεις τη διαδικασία θα πάθεις πλάκα.
Η αλήθεια, παρακολουθώ αυτά τα βίντεο όχι να μάθω να φτιάχνω και γω μεταξωτά λουλούδια, αλλά για να ηρεμώ. Δεν υπάρχει ωραιότερος τρόπος από το να ηρεμείς με δημιουργία και δημιουργικά. Άλλωστε, για την πολυπόθητη ηρεμία ξεκίνησαν και οι ομάδες δημιουργικής απασχόλησης και δεν είναι τυχαίο ότι μεγαλοστελέχη πολυεθνικών, άντρες και γυναίκες αφιερώνουν το διάλειμμά τους από την εργασία στο πλέξιμο κατά κύριο λόγο.
Πλέκουν λοιπόν οι άνθρωποι στο διάλειμμα από τη δουλειά τους καθώς οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις τούς ηρεμούν και ρίχνουν τους παλμούς της καρδιάς και αυτό το έδειξε έρευνα του Ινστιτούτου της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ. Μάλιστα τα αποτελέσματα είναι πολύ σημαντικά, αφού φαίνεται να μειώνει τους παλμούς της καρδιάς κατά 11 το λεπτό και να ρίχνει την πίεση κατά συνέπεια. Λειτουργεί θεραπευτικά και για πολλούς άλλους λόγους, βοηθά τους ανθρώπους να διαχειριστούν τον σωματικό πόνο, συμβάλλει στη μείωση του στρες και του άγχους, μάλιστα, το πλέξιμο έχει παρομοιαστεί με τον διαλογισμό ή την καταλυτική δύναμη μιας επαναλαμβανόμενης λέξης ή προσευχής. Όσον αφορά το ομαδικό πλέξιμο, φαίνεται η κοινωνική σύνδεση και η επαφή με τον κόσμο να επηρεάζει σημαντικά την αντίληψη της ευτυχίας, να βελτιώνει την κοινωνική επαφή και την επικοινωνία με τους άλλους.
Είναι πάρα πολλά τα οφέλη της χειροτεχνίας, είναι ένα γιατρικό της ψυχής χωρίς χημεία, είναι μια ύψιστη πράξη αγάπης προς τον εαυτό.. και δεν είναι τυχαίο που όταν δεν είμαστε καλά, δεν μπορούμε να κάνουμε τις χειροτεχνίες που κάναμε ή και το να πέφτουμε με τα μούτρα σε αυτήν, ίσως να σημαίνει και κάτι άλλο.. είπαμε, η ισορροπία είναι το μυστικό και καταλαβαίνετε τι λέω.
Τώρα, ποιο είναι το πρωτότυπο, ποιος κάνει κάτι μοναδικό και ιδιαίτερο, δεν μπορώ να πω, κάπου χάνεται η αλήθεια στο δρομολόγιο, τα σχέδια κυκλοφορούν ελεύθερα, ο ένας σχεδόν αντιγράφει τον άλλο και αυτό δεν είναι πάντα κακό, άλλωστε στα χειροποίητα το ίδιο ακριβώς πράγμα μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά από το ένα χέρι στο άλλο.
Όποιος όμως μπορεί να ξεχωρίσει με κάτι δικό του, με έναν τρόπο δικό του αυτός θα έχει πολύ πιθανό και επιτυχία, αλλά ούτε αυτό είναι δεδομένο, όπως τίποτα δεν είναι δεδομένο έτσι κι αλλιώς στον κόσμο! Είναι αστείο να μιλάμε πια για πρωτοτυπία, ελάχιστοι καλλιτέχνες δημιουργούν πρωτότυπα αλλά κρατώ και κάποια επιφύλαξη, είναι απίθανο στο μεγάλο κόσμο μας να μην υπάρχουν δυο άνθρωποι που έστω και τυχαία θα κάνουν το ίδιο πράγμα σχεδόν με τον ίδιο τρόπο.. ούτε αυτό είναι κακό. Ας είναι. Ας υπάρχουν άνθρωποι δημιουργικοί που αγαπούν να δίνουν το χρόνο τους στην ομορφιά και στο καλό και ας κάνουν τα ίδια πράγματα, ας έχουν το ίδιο στυλ. Δεν πειράζει. Καλό κάνει κι ο ένας και ο άλλος.
Το κακό δεν είναι αυτό. Το κακό είναι ότι η εργασία δημιουργεί πια τόσο άγχος, τόσο στρες που αρρωσταίνει και εξαντλεί, και νομίζω ήρθε η ώρα που θα πρέπει να το δουν σοβαρά όσοι θεωρούνται υπεύθυνοι γι’ αυτό, αλλά και ο καθένας προσωπικά.. να μην το αφήνουμε να μας φτάσει στα όριά μας και μετά αναγκαστικά να ψάχνουμε για λύσεις.
Τελικά, άλλα είναι αυτά που αγαπάμε και μας κάνουν ευτυχισμένους. Το είπε κι ο Ελύτης, “άλλα είναι εκείνα που αγαπώ γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα!” και αυτό συμβαίνει συνήθως κάπου στα μισά της ζωής, τότε αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πράγματα και να βγαίνουμε από τα στενά καλούπια της νιότης μας που μας πήγαν κάπου γιατί έτσι έπρεπε.. και είναι πολύ σημαντικό, σε όποια ηλικία, να μπορεί ο καθένας να βρει το δρόμο του, να κάνει αυτό που θέλει, ό,τι κι αν είναι αυτό. Να επιλέξει ελεύθερα γιατί δεύτερη ζωή δεν έχει και είναι απελπιστικοί οι αριθμοί που επιβεβαιώνουν ότι οι περισσότεροι κάνουν κάτι που δεν αγαπούν, ζουν κάπου που δεν θέλουν, και ακολουθούν μια καθημερινότητα που δεν αντέχουν.
Κυρίως οι γυναίκες. Είναι σημαντικό να μπορούν να επιλέξουν χωρίς κριτική. Ακούω πια πολύ συχνά να γίνεται κουβέντα για το αν είναι εντάξει να μείνει μια γυναίκα σπίτι, αν είναι αρκετό να ζεις μια ήσυχη ζωή μεγαλώνοντας τα παιδιά ή όχι, εκτός επαγγελματικού πεδίου, αν είναι μείον για την προσωπικότητά της και άλλα πολλά. Μα είναι δυνατόν, στην εποχή της συμπερίληψης και της ανοχής, στην εποχή που χειροκροτούμε να κάνει ο καθένας ό,τι θέλει και να ζει όπως θέλει να τα βάζουμε με τη γυναίκα που θέλει κάτι άλλο; Και μιλάμε τώρα για την επιλογή, όχι για τον καταναγκασμό. Δεν μπορώ να καταλάβω τον τρόπο σκέψης, πραγματικά δυσκολεύομαι.
Όπως και να ‘χει, φαίνεται πως άλλες δραστηριότητες θέλουμε να έχουμε από αυτές που έχουμε. Άλλη είναι η καθημερινότητα που αντέχουμε και όχι αυτή που ζούμε. Υπάρχει κάποιος που δεν αγαπά την ηρεμία και την ηρεμία της ψυχής του κυρίως; Υπάρχει κάποιος που θέλει να ζει με το άγχος μιας δύσκολης δουλειάς; Αν είχε χρήματα θα επέλεγε να κάνει τη δουλειά που τώρα κάνει;
Αν είχαμε χρήματα όλοι εμείς που μετράμε τις ενενήντα εννιά δραχμές για να βάλουμε στη μπάντα το κατοστάρικο (που έλεγε και στην ταινία ο Νίκος Φέρμας στο διάλογό του με την Μαρίκα Νέζερ), στην ταινία που ο μπακαλόγατος ζούσε από τα τυχερά και ο νεαρός είχε όνειρο τον διορισμό του στη ΔΕΗ για να παντρευτεί την αγαπημένη του, νομίζω θα κάναμε κάτι άλλο ή δεν θα κάναμε τίποτα, θα μαζεύαμε εμπειρίες από τη ζωή. Έχει συνδεθεί η εργασία με την αποδόση σε χρήματα, ενώ μπορούμε να δουλεύουμε όλη μέρα χωρίς αυτά, και φυσικά κανείς να μην αναγνωρίζει την εργασία μας αφού στο τέλος δεν θα υπάρχει απάντηση στην ερώτηση “πόσα βγάζεις!”
Και δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα από το να ζεις στην εξοχή δουλεύοντας τη γη σου, φροντίζοντας το σπίτι σου, τον κήπο σου, μαγειρεύοντας με φρέσκα υλικά από τον κήπο και αναπνέοντας με ηρεμία χωρίς το άγχος μιας καταναγκαστικής δουλειάς βιοπορισμού που είναι έτσι φτιαγμένη που να μην σ’ αφήνει να πάρεις ανάσα, στην κυριολεξία.
Νομίζω πως είναι μετρημένοι στα δάχτυλα οι άνθρωποι που νιώθουν ικανοποίηση από τη δουλειά τους κι αυτοί, ας μου επιτραπεί η σιγουριά με την οποία θα το πω, είναι οι άνθρωποι που αγαπούσαν εξαρχής την ιδιότητα που επέλεξαν τελικά να ακολουθήσουν στη ζωή και επαγγελματικά.. και αυτό αρκετά συχνά δεν απέχει από πραγματική δημιουργική απασχόληση ακόμα κι αν πρόκειται για εργασία στον τομέα της υγείας ή σε οποιοδήποτε άλλο πόστο.
Όσοι βλέπουν δημιουργικά και με αγάπη αυτό που κάνουν συνήθως είναι πιο ήρεμοι και προκόβουν. Και συνήθως είναι αυτοί που εργάζονται μόνοι, μεμονωμένα, ως ιδιώτες.. μέχρι που έρχεται η εφορία … κι αυτοί οι ήρωες ξεχωρίζουν και είναι οι Έλληνες. Το αφήνω εδώ να υπάρχει αυτό το στοιχείο, το να φτάσεις από το σημείο να κάνεις επάγγελμα αυτό που αγαπάς και να βιοποριστείς πληρώνοντας και όλες σου τις υποχρεώσεις είναι ένας κάποιος άθλος για τα δεδομένα της χώρας!
Πάμε όμως πάλι στο θέμα μας. Κυκλοφορούν άπειρα βίντεο με ανθρώπους όλων των ηλικιών που θέλουν να είναι σπίτι τους, στην ασφάλεια του σπιτιού τους να εργάζονται και να κάνουν τα ενδιαφέροντά τους, να μην χρειάζεται να βγαίνουν στο απειλητικό πια και τοξικό περιβάλλον μιας εργασίας που δεν αγαπούν, ούτε καν συμπαθούν, ειδικά αν ζουν σε μεγαλουπόλεις που χάνουν πολύτιμο χρόνο στις μετακινήσεις.
Προτιμούν να μένουν σπίτι, στα γνωστά τους, ανάμεσα στα πράγματα που τους κάνουν ευτυχισμένους και να βιοπορίζονται είτε κάνοντας αυτό που έχουν ως χόμπι τους, είτε οποιαδήποτε άλλη δουλειά ως τηλεργασία. Δεν είναι περίεργο; Να μην θες πια να βγεις, να αφήσεις την ασφάλεια που σου παρέχει το οικείο.. να μην θες να σπαταλάς χρόνο σημαντικό της ζωής σου σε μετακινήσεις, με κόστος σε πολλά επίπεδα, να μην θες να συναναστραφείς τον κάθε ένα που με το καλημέρα σου μαυρίζει την ψυχή.
Τί είναι τελικά πιο σημαντικό από το να μπορείς να ζεις όχι μόνο κάνοντας αυτό που αγαπάς, αλλά κι αυτό που σου φέρνει ηρεμία, που πέρα από το δημιουργικό άγχος δεν έχει να σου κάνει κακό η τοξικότητα της ίδιας της εργασίας ή του περιβάλλοντος που την ασκείς;
Παράξενα που είναι τα πράγματα ε! Να νομίζεις ότι έχεις προχωρήσει, ότι στο σύγχρονο κόσμο θα είναι όλα κάπως αλλιώς, που είναι δηλαδή, αλλά να μην θες να τα ακολουθήσεις γιατί σου έχουν πιει το αίμα, σου έχουν ρουφήξει την ενέργεια, έχουν ρημάξει την υγεία σου, σωματική και ψυχική.
Είναι η εργασία τελικά χαρά; Είναι χαρά να εργάζεσαι σκληρά και να σε φτάνουν τα χρήματα του μισθού ως τις πρώτες μέρες του μήνα; Υπάρχει κυβέρνηση που είναι υπερήφανη γι’ αυτή την κατάντια; Ή η λύση του δεκατριάωρου ήταν το καλύτερο που είχαν να μας προτείνουν; Έχουν αναρωτηθεί πόσοι άνθρωποι μόνοι δεν τα βγάζουν πέρα γιατί με νοίκι, ρεύμα και κάτι λίγα από σούπερ μάρκετ τέλειωσε και ο μισθός;
Και πώς να κινηθεί η αγορά έτσι, και πώς οι χειροτέχνες να πληρωθούν τον κόπο τους, και πώς να καταφέρει μια έρμη κλωστή και βελόνα να βάλει σειρά στις ανησυχίες του μυαλού και τα deadlines; Πώς; Θα ήθελα πολύ σοβαρά να μάθω τον τρόπο.. θα ήθελα πολύ να ξέρω αν υπάρχει κάποιο ξόρκι που να βελτιώνει την κατάσταση. Μου είναι πιο τίμιο να μου πει κάποιος πως με ένα παραμύθι κι ένα ξόρκι θα αλλάξουν τα πράγματα από το να ακούω γελοιότητες του τύπου, ότι με τέσσερα τοστ χορταίνει η οικογένεια!
Επιστρέφω πάλι στα δικά μας, στον μαγικό κόσμο της χειροτεχνίας, στην ομορφιά που δημιουργούν τα χέρια.. και τα πόδια καμιά φορά όταν οι άνθρωποι έχουν κάποια αναπηρία. Είναι ευλογία να μπορείς να δημιουργείς! Είναι ευλογία και ταλέντο που όταν αξιοποιείται, αφήνει ψυχή ήρεμη και καρδιά χαρούμενη!
Κουμπιά και ζώνες, μπισκότα και αξεσουάρ για κατοικίδια, αργαλειός και χάντρες, κέντημα και πλέξιμο, βελόνες, βελονιές και βελονάκι, κλωστές και κουβάρια, υφάσματα και υφάνσεις, ξύλινα, πέτρινα, πήλινα, είδη και είδη, καλλιτέχνες και καλλιτέχνες, χρώματα και ζωγραφιές, πινέλα και υλικά, μουσαμάδες και ξύλα, χαρτοπετσέτες και βερνίκια, ρούχα και πατρόν, παπούτσια και τσάντες, πιαστράκια και καπέλα, κάδρα και καδράκια, κοσμήματα και κοσμήματα αλλιώς, καλλιγραφία, βιβλιοδεσία, κοφτά και υφαντά, καλάθια και φωτιστικά, δώρα και δωράκια, σαπούνια, κεριά, μπιχλιμπίδια, κουλούρια και κουλουράκια, άπειρες δημιουργίες, ένα σωρό πράγματα μπορούν να φτιάξουν οι άνθρωποι ακόμα και σήμερα, που όλα αυτά τα βρίσκουμε έτσι κι αλλιώς έτοιμα.
Είναι κάτι σαν τη μουσική η χειροτεχνία. Την καταλαβαίνει όλος ο κόσμος, όλες οι φυλές των ανθρώπων, είναι μια κοινή γλώσσα επικοινωνίας. Δεν χρειάζεται να την μιλάς, αλλά μπορείς κάλλιστα να συνεννοηθείς.
Ιδέες που κυκλοφορούν ανά τους αιώνες σε όλο τον κόσμο, είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει αν το καλοσκεφτείς. Πόσες εικόνες από παραμύθια έχουμε, από ιστορίες που κάπου υπάρχει μια νένα, μια μάνα, μια κόρη να κεντά στο παραθύρι, ή δίπλα στη φωτιά να μαντάρει κάλτσες.. δεν έχει σημασία αν είναι σε κάποιο απομακρυσμένο χωράφι στη Σκωτία ή στην Κρήτη.. μια γλώσσα που την μιλούν όσοι αγαπούν να φτιάχνουν με τα χέρια τους ομορφιές και να τα χρησιμοποιούν επίσης για να φτιάξουν πράγματα για πρακτικούς λόγους ή για να φτιάξουν απλά, το μέσα τους.
Σε μια εποχή που δυσκολεύτηκα πολύ, που οι κρίσεις πανικού με είχαν βάλει στο μάτι και στόχο ρίχνοντάς μου αμέτρητα βελάκια, εκεί ήταν που μαζί με την κηπουρική ξεκίνησα να κάνω όσα με κρατούσαν με κάποιο τρόπο απασχολημένη, αν και αυτό το κόλπο δεν έπιανε πάντα, όμως αυτή η εκτόνωση έγινε γιατρικό, έριξε παλμούς, δημιούργησε ενδιαφέρον, με πήρε από κάπου και με πήγε κάπου αλλού που ήταν σίγουρα πιο όμορφα από το πεδίο της μάχης.
Αν θες ν' ακούσεις όσα γράφω, συνδέσου εδώ https://open.spotify.com/episode/4UQElA488IePh1CW4H6GbaΜια πράξη καθημερινής εργασίας, που έχει ως στόχο και αποτέλεσμα τη σωτηρία της ψυχής, κυριολεκτικά όμως, με μια θεραπευτική – ιερουργική πράξη όπως αναφέρεται και σε όλες σχεδόν τις φιλοσοφίες του κόσμου και θρησκείες.. και αυτό που κάνουν πράξη κάθε μέρα οι μοναχοί και οι μοναχές ασκώντας την εργασία τους, το εργόχειρό τους δηλαδή, στα ορθόδοξα μοναστήρια μας, είναι αυτό που πολύ συχνά θα σε οδηγήσει σε μια κάποια σωτηρία.
Σωτηρία στην καθημερινότητα που μας δυσκολεύει, σωτηρία στις δυσκολίες και ασθένειες, στα πένθη και στους χωρισμούς, στις υποχρεώσεις που δεν αντέχουμε πια, αλλά και ένα μέσο εκτόνωσης στα χέρια και στο μυαλό μας, που μόνο καλό μπορεί να κάνει τελικά. Κι αυτό είναι το σημαντικό. Να κάνουμε και να ανθίζουμε, να μη μαραζώνει η ζωή, να μη φεύγει το χαμόγελο και η διάθεση να ολοκληρώσουμε ένα μικρό ή μεγάλο έργο.. άλλωστε ίσως να είναι και το μόνο που θα μπορέσει να ολοκληρωθεί σ’ αυτή τη ζωή και ας κοστίζει κάπως. Λίγο – λίγο, κλωστή – κλωστή.. έτσι το έκανε και η μαμά και όλοι που ασχολούνται χωρίς να τους περισσεύουν χρήματα, γιατί όπως και να το κάνουμε, υπάρχει ένα σχετικό κόστος.
Έχουν γίνει και τα χόμπι ακριβά πια. Φαντάσου τις μέρες και τα χρόνια εκείνα που ήταν απαραίτητο να προικιστεί το κορίτσι αλλά και το αγόρι με διάφορα για το σπίτι του.. πολύ της μόδας στην εποχή μου ήταν τα σεντόνια και οι μαξιλαροθήκες με κεντητό το όνομα ή το αρχικό γράμμα του ονόματος. Το ίδιο έπρεπε να υπάρχει και σε πετσέτα και σε τσεβρέ, υφαντό δηλαδή με δαντέλα και λίγο κέντημα, άσε, τι να σου λέω τώρα, ιστορίες για αγρίους για κάποιους και απόλυτος πλούτος για κάποιους άλλους.
Νομίζω πως κάποια εποχή, δεν υπήρχε περίπτωση να μείνω στο ίδιο σημείο του καναπέ χωρίς να κάνω κάτι με τα χέρια μου. Κάπως έτσι ξεκινάμε, είτε από δυσκολία, είτε από περιέργεια, είτε για να συμπληρώσουμε κάποιο κενό, είτε για να κάνουμε κάτι νέο και ενδιαφέρον, μη γνωρίζοντας πού θέλουμε να πάμε για αρχή, στην πορεία αγαπώντας το λέμε γιατί να μην το κάνουμε και δουλειά, μετά τα πράγματα περιπλέκονται, αλλά η αρχική ιδέα είναι αυτή η απασχόληση να πάρει από πάνω μας άγχη κυρίως και βάρη.
Θα συμφωνήσω με το γνωμικό ότι “Η καλύτερη δουλειά είναι το υψηλόμισθο χόμπι“. Όλα τα υπόλοιπα γνωμικά για την εργασία έχουν μια δόση θεωρώ μιζέριας. Και λίγο μια παγίδα που σε βάζει στο τρυπάκι να σκεφτείς ότι μόνο η σκληρή και δύσκολη δουλειά θα σε πάει κάπου, ότι δεν πληρώνονται όλα, ότι δεν τα κάνουμε όλα για τα χρήματα.. άλλη μια ηλίθια θεωρία που δεν μας έμαθε από μικρά ότι ο κόπος πρέπει να αμείβεται χωρίς ντροπή και δεν θα ανοίξω τώρα κουβέντα για το ψυχολογικό υπόβαθρο του να ξέρεις πως αυτό που κάνεις είναι άξιο αμοιβής κλπ. κλπ.… καταλαβαίνεις νομίζω τι εννοώ.. να μαζευτούμε να κάνουμε παρέα ορισμένοι!
Γιατί, γνωστό τοις πάσι ότι “Όταν η εργασία είναι χαρά, η ζωή είναι ωραία. Όταν η εργασία είναι καθήκον, η ζωή είναι σκλαβιά“, όπως είπε κάποτε και ο Μαξίμ Γκόργκι.
Έτσι που λες.. δύσκολα τα επαγγελματικά. Ειδικά όταν δεν σου κάνουν καλύτερη τη ζωή σε κανένα επίπεδο, αρκούν μόνο για το νοίκι και ίσως κάποιους λογαριασμούς, καμιά φορά δεν αρκεί ο μισθός ούτε για αυτά. Αλήθεια, χωρίς να θέλω να γενικεύω, ξέρω πολύ λίγους ανθρώπους που κάνουν αυτό που πραγματικά αγαπούν ή για να είμαι πιο ακριβής, κάνουν κάτι που δεν αντιπαθούν, που δεν πηγαίνουν κάθε μέρα βαρυγκωμώντας και βρίζοντας.. που δεν αρρωσταίνουν κυρίως.
Ξέρω όμως και πολλούς άλλους που θα ήθελαν πολύ κάτι διαφορετικό, ή δεν θα ήθελαν τίποτα. Τίποτα που να τους καταπιέζει και να τους μαυρίζει την ψυχή. Που θέλουν να εργάζονται αλλά όχι με αυτούς τους όρους και όχι σε μια ανούσια δουλειά που προσθέτει στρες στο κάθε τους κύτταρο χωρίς λόγο και αιτία.
Και δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όταν κάνεις αυτό που αγαπάς πραγματικά προκόβεις, ενώ το αντίθετο σου μαυρίζει την ψυχή. Για ποια προκοπή να μιλήσουμε τότε; Και τί είναι αυτό που αγαπάς περισσότερο, έχεις σκεφτεί; Δε νομίζω ότι είμαστε λίγοι αυτοί που ακόμα και στα -ήντα μας ξέρουμε τι είναι αυτό που περισσότερο από όλα αγαπάμε να κάνουμε.. ή για να είμαι ειλικρινής, έχω πολλά που αγαπώ και ξέρω ότι θα με κάνουν χαρούμενη, αλλά δεν είναι αυτά που θα μου δώσουν χρήματα να βιοποριστώ. Έχει τόσες παραμέτρους αυτή η ιστορία τελικά…
Εμ το άλλο; Εκείνο που θα έπρεπε να κάνουμε επειδή το σπουδάσαμε.. ή να κάνουμε αυτό με το οποίο ξεκινήσαμε και κάτσε εκεί, πού να ψάχνεις τώρα; Εμ το χειρότερο; Να κάνεις το ίδιο πράγμα σαράντα χρόνια μέχρι να βγεις στη σύνταξη ή να ξυπνάς και να κοιμάσαι κάθε μέρα περιμένοντας τη μέρα που θα πάρεις τη σύνταξη. Και κάπως έτσι αρρωσταίνουν οι άνθρωποι, κάνοντας με το ζόρι όσα δεν αγαπούν να κάνουν, μένοντας σε καταστάσεις που δεν θέλουν να μείνουν, αγνοώντας σε καθημερινή βάση τα θέλω και τις επιθυμίες τους και όλες τους τις ανάγκες.
Όλα για το μεροκάματο και μάλιστα για ένα μεροκάματο που ΔΕΝ φτάνει ούτε για τα βασικά. Μαζί με όλη την απογοήτευση μας πιάνει και ο φόβος μην τυχόν αρρωστήσουμε και τι θα κάνουμε τότε χωρίς χρήματα στην άκρη, ένα κομπόδεμα για τον οδοντίατρο βρε αδερφέ, δεν χρειάζεται να είναι κάτι σοβαρό, να θες να φτιάξεις τα δόντια σου και να μην μπορείς, αυτό δεν είναι κατάντια; Δεν είναι κατάντια να μην μπορείς να κάνεις προγραμματισμό; Δεν είναι κατάντια να μην μπορείς να αποταμιεύσεις;
Ας μην συνεχίσω, δεν ήταν αυτό το θέμα εξαρχής, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να μην το θίξω. Ας κάνει ο καθένας το καλύτερο που μπορεί κι αν κάνει κάτι που δεν αντέχει, ας το κάνει με επίγνωση. Να ξέρει καλά ότι το κάνει για συγκεκριμένους λόγους και να μην το παίρνει βαριά, ας μην αρρωσταίνει η ψυχούλα μας με κάτι που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι, μέχρι να βρεθεί αυτό που θα κάνει κλικ στην καρδιά, μέχρι το καθημερινό να γίνει όμορφο και ποιοτικό, άξιο λόγου για όσο το κάνει.. Ας μην αρρωσταίνουμε με όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Είναι βασικό στο χρόνο που μπορούμε και έχουμε ελεύθερο, να κάνουμε όσα περισσότερα μας κάνουν να χαμογελάμε, κι ας μην χρειαστεί να φτάσουμε ούτε μέχρι το μπαλκόνι μας, αν έχουμε!
Και στο σπίτι και από το σπίτι, μπορούμε να γεμίσουμε τα κενά μας με όλα τα καλά, να οργανώσουμε τη σκέψη μας που χοροπηδά σαν άγριο κρι κρι στα βουνά, να ανασάνουμε, να χαλαρώσουμε απλά, χωρίς να χρειάζεται κάτι άλλο, χωρίς αυτό να χρειάζεται να γίνει κάτι άλλο.
Και κάπως έτσι, με το λίγο από δω και το λίγο από κει, δεν ξέρεις ποτέ που μπορεί να φτάσεις! Και ίσως, να είναι λίγο αιρετικό αυτό που θα πω, αλλά καλό είναι πια νομίζω, μετά από τις χιλιάδες πληροφορίες που έχουμε για τα πάντα, τη φροντίδα του εαυτού, το πολύ self-loving, την προσπάθεια αυτογνωσίας, τα σημεία του εαυτού μας που καταλάβαμε ή τα ψάχνουμε ακόμα, όσα κατέχουμε και όσα νομίζουμε ότι είναι δικά μας, τα πολύ αφοριστικά, τα πολύ καταγγελτικά, τα πολύ αναχρονιστικά, υποσυνείδητα και ολοκληρωτικά που κουβαλάμε, να σταματήσουμε κάπου ήσυχα και να αφήσουμε και τους άλλους να είναι όπως θέλουν να είναι. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τίποτα παρά μερικά ελάχιστα και ούτε, δεν μπορούμε να απαιτούμε από κανέναν το παραμικρό, ούτε να διεκδικούμε όσα κανείς δεν μπορεί να μας δώσει.
Βελονιά τη βελονιά λοιπόν, κλωστή την κλωστή και λίγη ησυχία στο μυαλό. Σςςςς .. όλα είναι εντάξει αυτή τη στιγμή. Για το μετά, βλέπουμε!
Ευχαριστώ που είσαι εδώ! Να είσαι πάντα καλά και να προσέχεις!
Αν θες να ακούσεις όσα έγραψα, μπες εδώ https://open.spotify.com/episode/4UQElA488IePh1CW4H6Gba
