Χριστούγεννα ξανά…

Χριστούγεννα ξανά…

Τέτοιες μέρες πάντα μα πάντα έρχονται οι παντογνώστες οδηγοί της ζωής να μας δημιουργήσουν ενοχές και έντονους προβληματισμούς για το τί κάναμε, τί έπρεπε να είχαμε κάνει, τί μπορέσαμε, τί αφήσαμε, τί μας άφησε, τί πήγε στραβά, πόσοι ήρθαν, πόσους διώξαμε, πόσα λεπτά της ώρας χαραμίσαμε, πόσες ώρες κοιμηθήκαμε και τελικά τί κάναμε εμείς για τον βασανισμένο κόσμο…

Γίνεται ένας χαμός από σεμινάρια κάθε λογής, με μπερδεμένες θεωρίες και φιλοσοφίες, ανύπαρκτες στις πλείστες των περιπτώσεων, μα και κακώς ερμηνευμένη θεωρία της ελληνικής φιλοσοφίας και της ορθόδοξης πίστης που γίνονται κουλουβάχατα.

Θεωρίες τύπου εσύ μόνο μπορείς, όλα είναι στο μυαλό, ο κανόνας των δευτερολέπτων, των λεπτών, ο κανόνας του να μη σκέφτεσαι, ο κανόνας του ανυπόμονου, ο κανόνας του εσύ είσαι ο οδηγός, περπάτα στα κάρβουνα, μπορείς, πήδα από τον πέμπτο, μπορείς, φάε κατσαρίδες ψητές, μπορείς..

Κάθε τέτοιες μέρες βγαίνουν και κείνοι που ζητιανεύουν το δευτερόλεπτο της προσοχής σου για να σε πείσουν πόσο κακός άνθρωπος και υλιστής είσαι, αφού αγχώνεσαι για μικροπράγματα, όταν οι ίδιοι και το παιδί τους δεν έχουν να φάνε.. και σε πιάνουν τότε όλες οι ενοχές, μέχρι να βάλεις το χέρι στην τσέπη μέχρι να νιώσεις εντελώς αφελής, αφού τελικά αυτοί δεν έχουν καμιά σχέση με φτωχούς ανθρώπους που ζητούν βοήθεια.

Κείνο που έλεγε η γιαγιά μου, δώσε παιδί μου σε όποιον σου ζητά γιατί για να σου ζητά έχει ανάγκη και ότι κανένας δε βγαίνει στο δρόμο για ελεημοσύνη χωρίς λόγο, θα ήθελα να της το επιστρέψω με απάντηση ένα μνημόσυνο και στο πρόσφορο να γράψω “γιαγιά, μας δουλεύουν ψιλό γαζί, αλλά θα συνεχίσω να ζω στο φωτισμένο κόσμο της αγνότητας του καλού που μού έμαθες κι ας με απατούν!”

Είναι λοιπόν οι μέρες παράξενες, μπερδεμένες, φωτισμένες με μικρά λαμπιόνια γυαλιστερά, χρωματιστά, με αγγέλους που έχουν πούπουλα και όχι φτερά, με φάτνες ψεύτικες. Κάτι μωρά παιδιά στέκονται μόνο και τις κοιτάζουν και συνομιλούν με το Άγιο και γελάνε, γελάνε και στον ύπνο τους και βλέπουν ομορφιές που εμείς δεν μπορούμε να δούμε, μα δε θα τολμούσαμε κιόλας! Είναι δυνατό πολύ αυτό το Φως!

Θα ήθελα να μπορώ να σταθώ με ειλικρίνεια και δύναμη απέναντι στα γεγονότα ή να γίνω άριστη στην τέχνη του κάνω ότι δε βλέπω, ότι όλα είναι καλά και φέτος, κλείσε τα μάτια, προχώρα, πάντα έτσι ήταν.

Θα ήθελα να μπορώ να δώσω ειλικρινή ελπίδα στον κόσμο, να του πω να μη λιγοψυχά, να μη χάνει το δρόμο του που κανονικά θα έπρεπε να δείχνει μόνο στο καλό, στο Φως, στην αγάπη, στην προκοπή, στην εξέλιξη, μα, ποιά είμαι εγώ;

Θα ήθελα να σταθώ μπροστά στ’ αδέρφια όλου του κόσμου για να τους πω ένα λόγο παρηγοριάς, να γίνουν όλα ωραία. Να μπορούσα να εξαφανίσω τους δολοφόνους της χαράς θα ήθελα. Τους επαγγελματίες ψεύτες να έκανα σκόνη. Τους δολοφόνους των λαών, τους εχθρούς μέσα κι έξω.

Θα ήθελα να μπορώ να δω, έστω για πρώτη φορά τους ανθρώπους στα τραπέζια να λένε μόνο αλήθεια, να κοιτάζουν με αλήθεια στα μάτια, να νιώθουν αληθινά και να εκφράζονται αληθινά, να αισθάνονται πραγματική χαρά, να μην κρύβουν αυτά που τους πονούν και αυτά που τους κάνουν να χαίρονται. Θα ήθελα να μιλούν. Να μοιράζονται. Να θέλουν πραγματικά.

Θα ήθελα να εξαφανίσω το ψέμα και την υποκρισία, την ανειλικρίνεια, τις ψεύτικες σχέσεις, τις προδομένες φιλίες, όσα λέμε και άλλα εννοούμε να κάνω στάχτη.

Πολλά θα ήθελα.. Να νιώθω ζεστά, να αγαπώ πολύ, να βλέπω καθαρά. Να πιστεύω. Να ακούω. Να αντιδρώ. Να έχω θέληση. Να βοηθώ. Να είμαι εδώ, στο τώρα. Θα ήθελα κυρίως να μπορώ!

Να έχω πρόχειρα δυο λόγια χαράς και αισιοδοξίας να πω στους νέους για το μακρύ ταξίδι στη ζωή. Ότι ο κόσμος είναι όμορφος. Ότι πάντα υπάρχει ελπίδα. Ότι όλα θα βρουν το δρόμο τους και οι άνθρωποι που τώρα νιώθουν χαμένοι θα ξαναβρούν το βηματισμό τους. Ότι αξίζει να κοπιάζουν για τη ζωή, για το μέλλον που θα ήθελαν να έχουν. Ότι στην αβεβαιότητα των καιρών, θα έρθει σύντομα η στιγμή που όλα θα έχουν νόημα και ουσία, ότι θα φωτίσουν τα στενά που τώρα περπατούν και το εφηβικό τους όνειρο θα γίνει πραγματικότητα, ότι δεν κινδυνεύουν από καμιά τεχνητή νοημοσύνη, από κανένα ρομπότ.

Ότι ο κόσμος θα αλλάξει. Ότι τον κόσμο θα τον αλλάξουμε.

Θα ήθελα.

Αλλά δε μου αρέσει να λέω ψέματα. Κι ας ζω μέσα στο ψέμα. Κι ας άφησα να φύγει η μισή ζωή χωρίς να παλέψω πολύ για την αλλαγή που ήθελα, για την αλλαγή που λαχταρώ. Μέχρι να σπάσει το παλιό, να χαθεί το κακό, να τσακίσει μέσα μου το κάθε λάθος, οφείλω να προσπαθώ, οφείλω να αναγεννηθώ ξανά και ξανά και ξανά.

Οφείλω να μη χάνω την ελπίδα και την αισιοδοξία μου αλλά με πράξη και στοχοπροσήλωση, με όρεξη για ζωή, με πραγματική χαρά στην ψυχή να συνεχίζω..

Δεν είναι κακό που υπάρχουν και γίνονται όλα όσα γίνονται. Ας γίνονται. Ας μπερδευόμαστε. Ας μαυρίζουμε. Ας λοξοδρομούμε. Ας χάνουμε τα κουράγια μας. Ας μένουμε άφωνοι. Ας ξεχνάμε. Ας νιώσουμε ένα τίποτα. Ας νιώσουμε άχρηστοι και ανίκανοι, ανήμποροι να τα φέρουμε βόλτα στη ζωή.

Όμως, να μην αφήσουμε κανένα να μας πει, ότι είμαστε τελειωμένοι και πως θα μας τραβήξει από την άβυσσο της ζωής μας με τρόπο μαγικό!

Ταραγμένος είναι όλος ο πλανήτης και εξαγριωμένος κι ο φόβος αυτός είναι δυνατός τελικά. Θες να νιώσεις και να πιστέψεις στην αλλαγή, να ελπίσεις στην αλλαγή του μέσα σου, του έξω κόσμου, του κόσμου όλου.

Στις γιορτές παραπαίει η χαρά. Πόσο να φιλτράρεις πια τις λέξεις; Πόσο να συμμαζέψεις τα ασυμμάζευτα; Μας έμαθαν να μιλάμε χωρίς να λέμε την αλήθεια. Σκεφτόμαστε πολύ αλλά λέμε συστηματικά ψέματα. Ποιά είναι η αλήθεια μας τελικά;

Λοιπόν, έχω νέα να σου πω, φτιάξε καφέ! Δε γιορτάζουν όλοι τις «καλές γιορτές» όπως το έχεις στο μυαλό σου! Είτε γιατί είναι μόνοι ή δεν έχουν να περάσουν γιορτινά, λαμπερά, φανταχτερά, είτε γιατί δεν τους ενδιαφέρει να περάσουν έτσι, είτε γιατί είναι ξεχασμένοι και κανένας δεν τους κάλεσε, είτε γιατί δεν έχουν σπίτι, είναι άρρωστοι ή έχουν πένθος, είναι εργαζόμενοι, δεν έχουν φίλους και όλοι αυτοί ξέρεις, είναι εσύ και γω, όλοι συνηθισμένοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που δεν ακούν ούτε ένα χρόνια πολλά, Χριστούγεννα ή Πάσχα.

Είναι σαν και σένα και μένα, είναι όπως οι περισσότεροι από μας! Όλοι παλεύουμε να κρατήσουμε ζωντανό και να κρατηθούμε από το αόρατο πνεύμα των Χριστουγέννων (κάθε χρόνο με την ίδια μανία), αυτό που μόλις το βρούμε θα φωτίσει λες και θα γεμίσει ο τόπος στολίδια, δώρα και χρυσόσκονες. Έτσι ξαφνικά!

Σε σένα απευθύνομαι, σε σένα που θα τους φροντίσεις όλους και στο τέλος δε θα περάσεις καλά, σε σένα που παλεύεις με τα άγχη και την κατάθλιψή σου, σε σένα που είσαι φυλακή, που η άσπρη μέρα δεν ήρθε ούτε σε κάρτα!

Σε σένα που έχεις οικογένεια αλλά δε θες να πας, σε σένα που σε καλούν και αρνείσαι για χίλιους λόγους, σε σένα που νιώθεις την ταφόπλακα να πέφτει πάνω σου με το στόλισμα της πρώτης βιτρίνας, σε σένα που η μόνη παρέα είναι η γάτα ή το σκυλάκι ή η τηλεόραση (την έχεις ανοιχτή ίσα να βουίζει και να ακούγεται ότι υπάρχει κάποιος στο σπίτι).

Σε σένα που δουλεύεις βάρδιες, σε σένα που σχολάς αργά και δεν προλαβαίνεις ούτε έχεις κουράγιο για το παραμικρό (φτιάχνεις ένα τοστ και κοιμάσαι), σε σένα που οι γονείς σου είναι χωρισμένοι και μοιράζεις τις γιορτές μια εδώ και μια εκεί ενώ κατά βάθος θες να φύγεις μακριά και να ζήσεις τις μέρες όπως εσύ θέλεις, σε σένα που έχεις χωρίσει, σε σένα που χαμογελάς ψεύτικα ίσα να τελειώσει το εορταστικό τραπέζι και μετά επιστρέφεις στα γνωστά, βάζεις φόρμες και βουτάς στον καναπέ!

Σε σένα που μένεις ξάγρυπνος να μας προσέχεις, σε σένα που πακετάρεις για μετακόμιση, σε σένα που μετακομίζεις τώρα, σε σένα που έβγαλαν τα πόδια σου κάλους να στέκεσαι και να χτενίζεις ένα σωρό κεφάλια, σε σένα που έχεις αναπνεύσει τα χημικά όλης της χρονιάς να βάφεις νύχια, να χτίζεις και να ξεβάφεις νύχια, σε σένα που πηγαινοφέρνεις με ένα παπί της κακιάς ώρας πίτσες και σε σένα που φουρνίζεις ολημερίς κι ολονυχτίς να προλάβεις τις παραγγελίες.

Σε σένα που για να χαρείς λίγες ώρες με την οικογένειά σου δουλεύεις υπερωρίες το προηγούμενο διάστημα, σε σένα που παλεύεις να βρεις λεφτά να κάνεις μια νέα αρχή, να φτάσει η σύνταξη, να πάρεις ένα δώρο, να μαγειρέψεις κάτι διαφορετικό…

Σε σένα που έχασες τον άνθρωπό σου, ό,τι πιο πολύ αγαπούσες, σε σένα που έχασες τους γονείς σου, που μπαινοβγαίνεις στα νοσοκομεία για σένα ή για άλλους, που φροντίζεις, που καθαρίζεις όσα αφήνουμε, που δεν έχεις πέντε ευρώ στην τσέπη, που δεν ανοίγει μια πόρτα να μπεις, που ένα χέρι δε σε κέρασε ούτε φέτος ένα μελομακάρονο!

Σε σένα που ζεις στα σύνορα, που έχασες τα πολύτιμά σου, που ταλαιπωρήθηκες πολύ, που δεν ήρθε ακόμα η δουλειά που περιμένεις, σε σένα που στέκεις στο κρύο και φυλάς σκοπιά, σε σένα που κάνεις τη βάρδιά σου στο νοσοκομείο, στο γηροκομείο, στο ορφανοτροφείο, σε σένα που τρέχεις με το ασθενοφόρο και την άμεσο δράση, των ετοιμοπόλεμων πυροσβεστικών, σε σένα που ως υπάλληλος σε εμπορικό κατάστημα έζησες την παραξενιά του κάθε πελάτη, σε σένα που σερβίρεις με το χαμόγελο από το πρωί ενώ δεν υπάρχει κόκαλο που να μη σε πονά, σε σένα που πιλοτάρεις τις χαρές και τις λύπες μας, σε σένα που τα μποφόρ δεν σε σταματούν, σε σένα που φτιάχνεις στολισμούς για γιορτές και αναχωρήσεις, που γεμίζεις τα αυτοκίνητά μας καύσιμο να μας πάνε στους δικούς μας… σε όλους στέλνω ευχές και μια μεγάλη αγκαλιά!

Η από βάθους ψυχής ευχή μου, είναι το άστρο το λαμπερό να δείξει σε όλους μας τον προσωπικό δρόμο τον απάτητο, να ξαναγραφεί εντός μας η πίστη με γράμματα μεγάλα και φωτεινά και τα νέα βήματά μας να οδηγήσουν στην αλλαγή, στην ανασυγκρότηση, στη δύναμη της ψυχής και στην αναγέννησή της. Πάντα η γέννηση ενός μωρού φέρνει χαρά κι ελπίδα, έτσι δεν είναι; Αυτή δεν πρέπει να χαθεί. Ποτέ!

Ανάβω καντηλάκι, καίω λιβάνι κι εύχομαι καλά Χριστούγεννα σε σένα που έχεις και σε σένα που δεν έχεις, σε σένα που θα καλέσεις και σε σένα που θα είσαι με την οικογένεια απλά και ταπεινά σαν μια καθημερινή, σε σένα που πιστεύεις και σε σένα που δεν πιστεύεις, σε σένα που είχες και που έχασες ανθρώπους, κουράγια, πίστη, σπίτι, που είσαι μόνος ή με πολύ κόσμο αλλά μόνος, σε σένα που ήλπιζες κι απογοητεύτηκες και σε σένα που περιμένεις τις γιορτές από καιρό με αγωνία και χαρά για να φωτίσει λίγο ο γκρι κόσμος… Ας τα ζήσουμε όλοι με ηρεμία και ας τα χαρούμε όπως ξέρουμε κι όπως μπορούμε με επίγνωση!

Σ’ ευχαριστώ που είσαι εδώ! Να είσαι πάντα καλά!