Μια μπούρκα οικειοθελώς θα φορέσω…

0

Μια μπούρκα οικειοθελώς θα φορέσω

Να μού επιτρέπω να βλέπω μόνο ευθεία και κοντά

Μέσα από πλέγμα και μικροσκοπικές τρυπούλες

Να διασπάται η αλήθεια σε αλήθειες

Να διαιρείται το κακό σε χίλια

Να τετραγωνίζει η αντίφαση των πραγμάτων

Να αποκτά γωνίες η αγάπη

Να διαθλάται το φως σε ίσκιους

Να παίρνω ανάσα

Που θα μυρίζει ύφασμα σκόνη ιδρώτα

Εμποτισμένη πίκρα και φόβο

Συνέχεια της σιωπής

Στο σύρσιμο των βημάτων

Που δε με πάνε μακριά

Μόνο σημάδια αφήνουν στο χώμα

Σαν ίχνη ζωής μιας περαστικής ύπαρξης

Από τον μάταιο τούτο κόσμο

Θα κρυφτώ πίσω απ’ το μπλε και το μαύρο

Απ’ τα μάτια των διαταραγμένων

Απ’ τα μάτια των διεστραμμένων

Απ’ τα μάτια των εγκληματιών

Απ’ τα μάτια των κομπλεξικών

Απ’ τα θολά μάτια γεμάτα όπιο και λοιπές ουσίες θα μείνω μακριά

Μια μπούρκα θα βάλω να κυκλοφορήσω

Στο πλήθος των δυτικών

Στο πλήθος ανάμεσα θα μπω που έμαθε ξεδιάντροπα να κοιτά

Κάθε κρυφό ή φανερό μου

Λες και δεν το έχει ξαναδεί

Υποτιμητικά κυρίως σ’ έναν κόσμο γεμάτο μεγάλα νύχια χρωματιστά

Γκλίτερ και αρώματα, μαλλιά ψεύτικα κολλημένα και ζωγραφισμένα φρύδια

Τεντωμένα σώματα και κοιλιές πλάκα

Σημάδι ατέλειας πουθενά να μην υπάρχει

Όπως στην μπούρκα από κάτω

Δεν υπάρχει ατέλεια

Ό,τι δε φαίνεται, υπάρχει;

Έτσι τα μέλη μου θα ησυχάσουν

Στης αδιακρισίας τα άκριτα

Στα αισχρά λόγια και βλέμματα

Στην πονηριά του νου

Και έτσι θα τ’ αφήσω

Προκειμένου να μείνει ανέπαφο

Ό,τι περισσότερο τρομάζει τους σιχαμένους

Της καρδιάς το βλέμμα

Της ψυχής το φως

Της ανάσας η ελευθερία

Photo by Katherine Hanlon on Unsplash

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here