Ψυχής κουβάρια…

0

Με βρίσκει άλλο ένα τέλος, λόγω τιμής, να ξεμπλέκω ένα κουβάρι μετά μανίας.

Να τραβάω, να τυλίγω, να ξετυλίγω αφήνοντας χαλαρή τη κλωστή για λίγο μέχρι να βρω άκρη, να αγγίζω απαλά μην τσατιστεί και σπάσει, να ηρεμώ τα νεύρα μου να μην την τραβήξω δυνατά και πάει από κει που ‘ρθε διαλύοντας τα όλα σε χρόνο ρεκόρ!…

Αλλιώς, θα μπορούσα να βγω στο δρόμο και να πάω εκεί που θα μού δείξει ο άνεμος παρατώντας κλωστές δεμένες, κόμπους και μπερδέματα… Παράτολμο και αφελές ενίοτε. Όπως οι αποφάσεις των είκοσι ίσως, των εικοσιπέντε, άντε και των τριάντα.

Ωραία να φωτίζεται ένα τέλος σου κινηματογραφικά με προβολέα. Ωραίο να λήγει κανείς πρωταγωνιστικά, με όλα τα φώτα πάνω του και… cut!

Αλλά πάντα ένα μετά θα ακολουθεί μια μετέωρη σκέψη.

Όσων έγιναν, όσων έμειναν, όσων δεν άντεξαν. Κι όσων έφυγαν νωρίς πριν προλάβουν..

Τουλάχιστον, όσο περνούν τα χρόνια γίνονται πιο ξεκάθαροι οι λόγοι που εκτινάσσουν μια κρίση πανικού.

Είναι βαρύ φορτίο να ξέρεις γιατί πήγε όπως πήγε η ζωή, γιατί άντεξε περισσότερο το όχι.

Κι αν τα μάτια δεν αλλάζουν χρώμα, αλλάζουν τόσο πολύ όλα τα άλλα!

Photo by Terri Bleeker on Unsplash

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here