Να αγαπήσουμε την ρουτίνα μας…

0

Είναι παράξενο μα και εντυπωσιακό πως μια απλή καθημερινή ανάρτηση μίλησε τόσο πολύ στην καρδιά μας και υπήρξε αλληλεπίδραση σημαντική που δεν σας κρύβω την ευχαριστήθηκα.

Αφορμή ήταν μια φωτογραφία με τον καφέ τον πρωινό και τα σκυλάκια μου να κοιτούν με προσήλωση λες και είχαν να φάνε χρόνια, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα!

Και ποιο είναι το θέμα τελικά;

Το θέμα ήταν ότι κατάφερα, μετά από μια απλή ίωση να σηκωθώ από το κρεβάτι και να ετοιμάσω ένα μικρό ελληνικό καφεδάκι που τόσο μού έλειψε και να καθίσω για λίγο στο τραπέζι της κουζίνας, απολαμβάνοντας την ημέρα.

Αυτή ήταν η ανάρτηση…

Τα καθημερινά, τα απλά, τα συνηθισμένα, αυτή η ευλογημένη ρουτίνα που πολλές φορές βαριόμαστε, βρίζουμε, αγνοούμε και άλλα πολλά, είναι τόσο μα τόσο σπουδαία και σημαντική υπόθεση!

Γιατί ούτε είμαστε πάντα σε θέση να την έχουμε και να την χαιρόμαστε, όπως την απλή καθημερινή ετοιμασία του πρωινού για παράδειγμα, ούτε μπαίνουμε στην διαδικασία να σκεφτούμε ότι υπάρχει πολύς κόσμος που έχει άλλη ρουτίνα, δύσκολη και καθόλου ευχάριστη.

Να σκεφτούμε ότι δίπλα μας, φίλοι, γνωστοί, συγγενείς, δεν είναι σε θέση να έχουν μια μέρα καλή, μια μέρα ήσυχη και συνηθισμένη.

Που το μικρό, το ελάχιστο μπορεί να είναι μεγάλος αγώνας για αυτούς και που σε κάποιες περιπτώσεις απραγματοποίητος, όπως το να φτιάξουν καφέ, να στύψουν ένα πορτοκάλι, να ετοιμάσουν μια φέτα ψωμί… να κάνουν δηλαδή απλά πράγματα, μα τόσο βασικά.

Να γευτούν μια καθημερινότητα που σε εμάς φαίνεται βαρετή όμως για αυτούς θα ήταν μια μέρα θαυμάσια. Να είχαν δυνατότητα να γευτούν ένα νόστιμο φαγητό, να δοκιμάσουν ένα σοκολατάκι, να πιουν ένα καφεδάκι, θα ήταν σα να έκαναν τον γύρο του κόσμου συλλέγοντας εμπειρίες.

Κι όσο περνούν τα χρόνια, το βλέπουμε πολύ καθαρά ότι δεν είναι μακριά ίσως οι μέρες που η καθημερινότητα θα είναι ένα κομματάκι πιο δύσκολη, που οι απλές κινήσεις δεν θα είναι τόσο απλές, που η ρουτίνα κι αυτή θα βγαίνει με δυσκολία.

Μα είναι ευλογημένη αυτή η ρουτίνα τελικά! Ήρθε ο καιρός να την αξιολογήσουμε, να την εκτιμήσουμε, να ευχαριστήσουμε που μπορούμε να κάνουμε τα απλά, τα βαρετά, τα ίδια και τα ίδια τα καθημερινά.

Όσοι μπορούμε να την έχουμε και να την ζούμε, ας ησυχάσουμε και να την απολαύσουμε όπως της αξίζει. Τις καθιερωμένες ετοιμασίες, την καθαριότητα, το μαγείρεμα, τα ψώνια…

Απαντώ σε μια φίλη ότι «όλοι μουρμουρίζουμε κι όλοι έχουμε ένα μοναδικό ταλέντο… να ξεχνάμε τα καλά που έχουμε! Κάνω προσπάθεια για να τα θυμάμαι και να ευχαριστώ τον Θεό για όσα έχω κι όταν δεν είμαι άρρωστη! Αγαπώ όμως τελευταία πάρα πολύ τα σίγουρα, μικρά κ καθημερινά… με ησυχάζουν!»

Αυτό εύχομαι σε όλους. Να βρούμε την υγεία μέσα σε όσα μπορούμε να κάνουμε κι ας φαίνονται μικρά, ταπεινά και συνηθισμένα.

Ελπίδα Π.

Πηγή φωτογραφίας τίτλου: unsplash

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.