Συνεχώς το τελευταίο διάστημα πέφτω σε δημοσιεύσεις που αφορούν τον χρόνο και πόσο σημαντικός είναι και πόσο πολύτιμο χρόνο χάνουμε από την ζωή μας και πως θα έπρεπε να ζούσαμε τελικά για να μην χάσουμε τον χρόνο που ήδη περνά και χάνεται και άλλα πολλά που με κάνουν να νιώθω ακόμα πιο αγχωμένη και ελλιπής ως προς τον τρόπο που τον διαχειρίζομαι και τα αποτελέσματα του στη ζωή μου και την προκοπή μου.

Πραγματικά νιώθω το πνίξιμο στο λαιμό σα να μου χει σταθεί βραστό κοτόπουλο. Σου χει συμβεί να πνιγείς με στήθος από κοτόπουλο και να μην κατεβαίνει με τίποτα; Να βλέπεις την ζωή σου να περνά και να λες αυτό ήταν, ως εδώ; Ε κάτι τέτοιο μου προκαλούν αυτά τα βίντεο που κυκλοφορούν.

Τόσα χρόνια χαμένα στη δουλειά, τόσα χρόνια στον ύπνο, τόσα χρόνια στο φαγητό, τόσα χρόνια στην τηλεόραση… λυπήσου με! Δηλαδή θα μπορούσα να ζω χωρίς να κάνω όλα αυτά που μια βλακωδέστατη έρευνα μου καταλογίζει ως χάσιμο χρόνου;

Αλήθεια τώρα; Και ποια είναι η εναλλακτική που μου δίνει πέρα από φιλοσοφίες και μια μουσική που μόνο δάκρυα δεν έφερε στα μάτια μου; Καμία. Μόνο μια ωραία συμβουλή που πραγματικά δεν χρειαζόταν όλο αυτό το βαρύγδουπο για να ειπωθεί, αλλά που λες καμιά φορά χρειάζεται, γιατί ξεχνώ και να ζήσω, ξεχνώ δηλαδή να ασχοληθώ και να αφιερωθώ στην ουσία της ζωής, μα ποια είναι και αυτή; Μήπως όλοι έχουμε την ίδια ουσία; Μήπως όλοι θέλουμε τα ίδια πράγματα; Μήπως όλοι δεν χανόμαστε σ αυτό που λέγεται ζωή και χρόνος ή και χάσιμό του;

Πραγματικά, πόσο πιο άχρηστη μπορώ να νιώσω ακόμα με όλο τον χρόνο που έχω χάσει; Χτύπα κι άλλο βρε βίντεο, μπορείς! Το μόνο σωστό που βρίσκω σ αυτές τις αναρτήσεις, είναι ότι σε όλους τους ανθρώπους υπάρχουν δυο φωνές, αυτή που σου λέει κάνε και κείνη που σου λέει άραξε, άστο για αύριο, πάρε αναβολή, χάσε λίγο χρόνο ακόμα, έχεις χρόνο. Οπότε, πάει το μυαλό σας ποια ακούμε; Αυτήν που μάθαμε να θρέφουμε περισσότερο, αυτή που ηχεί πιο δυνατά μέσα μας γιατί είναι και η πιο εύκολη επιλογή. Άρα, η αλλαγή μπορεί να γίνει με το να μάθουμε να μην την ακούμε, να μάθουμε να υπακούμε στην καλή φωνή, αυτή που δουλεύει προς όφελός μας.

Μα το μόνο βέβαιο που έχουμε στην διάρκεια της ζωής μας είναι το τέλος της. Αυτή η ημερομηνία λήξεως που έχουμε και που δεν ξέρουμε ούτε πότε, ούτε πως αυτό το τέλος θα έρθει.

Και είναι ίσως το μόνο που έχουμε να συνειδητοποιήσουμε, μα που τόσο επίμονα αρνούμαστε να σκεφτούμε και να καταλάβουμε. Αν αυτό γίνει συνείδηση, όλα νομίζω θα τακτοποιηθούν στο μυαλό μας και στην διαχείριση του χρόνου μας και σε όσα πραγματικά θέλουμε να κάνουμε και να έχουμε στη ζωή μας.

Η γνώση του τέλους, είναι μια μεγάλη δύναμη, ίσως η μεγαλύτερη που είναι ικανή να μας κινητοποιήσει όσο δε φανταζόμαστε. Αρκεί να μην αφήσουμε την άλλη φωνή να ακουστεί περισσότερο απ’ όσο της αξίζει και η τρομοκρατίας της μας φέρει άγχος τελικά και δώσουμε μια με το πόδι και χύσουμε το γάλα από τον κουβά!

Επιλογή μας και το ένα και το άλλο. Να θυμόμαστε όμως που και που ότι «τοις πάσι χρόνος και καιρός τω παντί πράγματι υπό τον ουρανόν. Καιρός του τεκείν και καιρός του αποθανείν, καιρός του φυτεύσαι και καιρός του εκτίλαι το πεφυτευμένον. Καιρός του αποκτείναι και καιρός του ιάσασθαι, καιρός του καθελείν και καιρός του οικοδομείν. Καιρός του κλαύσαι και καιρός του γελάσαι, καιρός του κόψασθαι και καιρός του ορχήσασθαι. Καιρός του βαλείν λίθους και καιρός του συναγαγείν λίθους, καιρός του περιλαβείν και καιρός του μακρυνθήναι από περιλήψεως. Καιρός του ζητήσαι και καιρός του απολέσαι, καιρός του φυλάξαι και καιρός του εκβαλείν. Καιρός του ρήξαι και καιρός του ράψαι, καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν. Καιρός του φιλήσαι και καιρός του μισήσαι, καιρός πολέμου και καιρός ειρήνης. Τίς περισσεία του ποιούντος, εν οις αυτός μοχθεί;» [Εκκλησιαστής, 3, 1-2]

Όλα έχουν τον καιρό τους κι όλα τον χρόνο τους. Όλα μέσα στη ζωή είναι κι όλα στη φύση του ανθρώπου. Να ησυχάσουμε λοιπόν με όλα αυτά και ας βρει ο καθένας τον ρυθμό που θέλει και έχει στη φύση του. Κι αν χαθεί λίγος χρόνος, τι έγινε; Σάμπως και να ζούσαμε διακόσια χρόνια πάλι δεν θα χανόταν χρόνος, πάλι δεν θα είχαμε χάσει τον χρόνο μας κάνοντας άσκοπα πράγματα ή τεμπελιάζοντας;

Θα κρατήσω το «όλα χρειάζονται» και μόνο οι ίδιοι είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι μας κάνει κακό και τι καλό, ποια φωνή πρέπει να ακούσουμε στην δεδομένη στιγμή και πόσο δυνατοί είμαστε για να συνεχίσουμε ή για να σταματήσουμε.

Τα απλοποιώ όλα και ηρεμώ. Τα δέχομαι και ησυχάζω.

Φτάνει τόση πίεση, δε νομίζετε;

Ελπίδα Π.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.