Θυμάμαι ήταν αρκετά χρόνια πριν που έψαχνα δουλειά σαν τρελή. Δεν θυμάμαι πόσα βιογραφικά είχα στείλει, από τα οποία φυσικά καμιά απάντηση δεν πήρα, γιατί στην Ελλάδα το να στείλεις απάντηση ακόμα και αρνητική θεωρείται κόπος.

Μόνο στο μιλητό έπαιξαν κάποιες δουλειές, που και καλά οι γνωριμίες θα βοηθούσαν και ξέρεις τώρα πως είναι, του είπα, του είπε, τα είπανε, κλείσε ένα ραντεβού και πήγαινε. Φτιάχνεσαι, στολίζεσαι, ανασκουμπώνεσαι, μαζεύεις κομμάτια και πας. Και με τα πολλά και τα λίγα, αφού σου την πέφτει ελαφρά ο γνωστός του γνωστού, σού λέει πως είναι κλίκα ο χώρος και ότι για να μπεις στην κλίκα, γιατί ξέρεις πως είναι τώρα τα πράγματα, θα πρέπει να κάνεις διάφορα πλησιάζοντας αρκετά κοντά για πρώτη συνάντηση.

Αυτό κυρίες και κύριοι είναι σεξουαλική παρενόχληση, εδώ σου γυρίζει το μάτι. Αυτό είναι στριμωξίδι στην γωνία χωρίς να σε έχει ακουμπήσει χέρι. Αυτό σε καθηλώνει και σε κόβει κρύος ιδρώτας, αν είσαι νέα κοπέλα ειδικά, αλλά και άντρας, δεν έχει σημασία, άλλωστε και στα δύο φύλα συμβαίνει. Αυτό σε αποσυντονίζει, σε προσβάλει, σε μειώνει, σε ποδοπατά, σε αποδυναμώνει, σε τρομάζει, σε βασανίζει, σε κακοποιεί χωρίς καν να σε έχει αξίζει ο γνωστός του γνωστού το καλό παιδί που τον ξέρουν όλοι.

Κι άμα είσαι άβγαλτο, τι κάνεις; Φεύγεις. Εγώ έφυγα. Όμως πάντα και για πάντα θα μετανιώνω που δεν τον έβρισα, δεν τον έφτυσα, δεν του έκανα μήνυση και δεν τον κατήγγειλα στο συγκεκριμένο σωματείο της κλίκας, της παρέας που στην τελική το πιο πιθανό είναι να μην έβγαζα άκρη και να στιγματιζόμουν ως τι να πω, ελάτε να βρούμε μαζί τα επίθετα, άλλωστε με μεγάλη ευκολία τα δίνουμε σε όσους, όσες ξεστομίσουν, ότι βίωσαν έστω και μια φορά στη ζωή τους παρενόχληση. Και κυρίως που δεν βρήκα να φτύσω τον γνωστό του γνωστού του καλού παιδιού, που είμαι σίγουρη ότι το βράδυ στα μπαράκια θα το συζητούσαν και θα γελούσαν παρεάκι.

Δεν ήταν μία η φορά βέβαια, αλλά δεν έγινε και κάτι. Οι παρενοχλήσεις που ΔΕΝ είναι φλερτ πάνε κι έρχονται στους επαγγελματικούς χώρους, πλείστες φορές στους εκπαιδευτικούς, στους δρόμους, στα κέντρα διασκέδασης, στα μέσα μεταφοράς, οπουδήποτε. Ξεκινάς να βρεις το δίκιο σου και καταλήγεις να είσαι οτιδήποτε άλλο εκτός από θύμα. Κι αυτή είναι η μόνη αλήθεια για την οποία κανείς δεν σε προετοιμάζει. Κανείς δεν σου λέει ότι σαν βγεις στον πηγαιμό για την δουλειά σου ή ό,που πας τέλος πάντων, το αφεντικό θα έρθει ξαφνικά εκεί που εργάζεσαι και θα ξεκινήσει το μασάζ στην πλάτη σου, θα πλησιάσει πολύ κοντά να σου πει ότι το άρωμα που φοράς τον έχει μουρλάνει και θα σε κυνηγά με το βλέμμα του χωρίς να του έχεις δώσει το ελάχιστο δικαίωμα και όλα αυτά με την σύζυγό του δίπλα! Θα κάθεται μαζί σου ως αργά που φεύγεις για να στην πέσει στον διάδρομο, θα σε στριμώξει πίσω από την βιβλιοθήκη, θα σου στέλνει προσβλητικά email μέχρι να φτάσει η πίεση σου στο κόκκινο και να μην ξέρεις από πού να φύγεις.

Υπάρχουν πολλές σεξουαλικές κακοποιήσεις για τις οποίες μπορούμε να ενημερωθούμε στο διαδίκτυο, στις κοινωνικές υπηρεσίες και διαφόρων ειδών και μεγεθών, ανάλογες του εργασιακού κυρίως χώρου. Υπάρχουν και πολλοί τρόποι διαφυγής, για μένα, ο εξής ένας. Φεύγεις. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία να μείνεις. Αν το καταγγείλεις αμέσως, ακόμα καλύτερα. Αλλιώς φεύγεις, ψάχνεις αλλού τύχη, γίνεσαι κι εσύ ένα ακόμα θύμα ανάμεσα στα πολλά, αλλά τυχερό που αυτό δεν είχε συνέχεια και το υποτιθέμενο φλερτ που αυτός θα έβρισκε να πει για να δικαιολογηθεί, έληξε άδοξα. Δεν πειράζει. Ας είσαι ακόμα μία τρελή ανάμεσα στις πολλές, τουλάχιστον δεν κακοποιήθηκες σωματικά με όσα αυτό συνεπάγεται.

Κουβέντα να γίνεται, αλλά τον τελευταίο καιρό και τι δεν έχουμε ακούσει στις ειδήσεις για καθυστερημένες καταγγελίες σεξουαλικών παρενοχλήσεων, που αφορούν κυρίως κυρίες του καλλιτεχνικού χώρου. Μα τι σημασία έχει ο χώρος τελικά; Καθάρματα και ανώμαλοι υπάρχουν παντού. Κι όσοι πολλοί κι αν είναι οι μισογύνηδες που κατηγορούν κάθε γυναίκα που θα φτάσει να πει κάτι τόσο προσωπικό, άλλοι τόσοι είναι οι θύτες κι ακόμα περισσότερα τα θύματα. Γιατί ο θύτης είναι ένας, όμως τα θύματά του πολλά.

Λυπηρό πολύ να κατηγορούμε κι ακόμα πιο λυπηρό να ψάχνουμε να βρούμε τις αιτίες για τις οποίες έγινε η σεξουαλική παρενόχληση, λες και είναι κάτι που δικαιολογείται! Η παρενόχληση θα προκύψει είτε φοράς μίνι είτε κελεμπία!

Δεν έχω απάντηση σε τίποτα, μόνο έντονο προβληματισμό και θλίψη. Γιατί είμαστε άρρωστοι ως κοινωνία, από άκρη σε άκρη κόσμου! Αυτό δεν διορθώνεται, διορθώνεται;

Ελπίδα Π.

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.