Να θυμηθώ σήμερα να ζωγραφίσω χρώματα. Από αυτά τα ανεξίτηλα, ξέρεις, και να γράψω σημειώματα υπενθύμισης. Για όλα τα γνωστά και για τούτα και τα ‘κείνα που στέκονται μπροστά μου με το δάχτυλο τεντωμένο, κομμάτια παλιάς λίστας των ετών που πέρασαν και δεν αξιώθηκαν. Κάνω πως δεν βλέπω. Έχω καλύτερη δουλειά από το να απολογούμαι.

Παρατηρώ τα σύννεφα με δέος. Με απορία. Με θαυμασμό! Σχεδόν κάθε απόγευμα. Όποτε μπορώ… Τι κι αν είναι θύσανοι, θυσανοστρώματα ή θυσανοσωρείτες! Τι κι αν τα λεν σωρείτες, στρώματα και μελανίες…

Σου το ‘πα για τα σύννεφα, σου το ‘πα για τα μάτια τα κλαμένα για τα σημάδια που άφησαν τα χέρια μας πάνω στα τραπεζάκια τα βρεμένα. Στα φανερά και στα κρυφά σου το ‘πα για τα σύννεφα. Για σένα και για μένα. (Οδυσσέας Ελύτης)

… κι αν είναι σωρειτομελανίες, στρωματομελανίες ή φακοειδή εγώ τα αγαπώ διπλά και τριπλά! Τα κοιτάζω με λατρεία και τα ζηλεύω. Πως τρέχουν έτσι ελεύθερα, πως κινούνται με τόση χάρη, με τόσο ταλέντο, δροσερά και ανάλαφρα, κόβουν δρομολόγια ακατάπαυστα αλλάζοντας σχήματα και στάσεις… ζωής.

Κρατήστε αυτόν τον ήχο, τις βροντές, την καταιγίδα, μέχρι να τα σημειώσω κάπου… (Γουίλιαμ Σαίξπηρ)

Μα και οι υψηλοσωρείτες και οι στρωματοσωρείτες τι ομορφιά! Καθώς πάνε ανάλογα με τον καιρό, κάνουν τα κέφια του Αιόλου και λικνίζονται για χάρη του, χαλαρώνουν, μαζεύονται, θυμώνουν, ηρεμούν, χρωματίζονται, βάφονται ομορφιές, αποθηκεύουν μυστικά, υδρατμούς στο σύμπαν όπως πρέπει να είναι τα βάρη της καρδιάς, σαν πούπουλο απαλές να φεύγουν και να πετούν από δω κι από κει, χωρίς καημό και τύψεις, να πέφτουν κάθε ώρα και στιγμή χωρίς τραυματισμούς και χτυπήματα δυνατά.

Βρήκες καιρό, αρμένιζε, καιρό μην περιμένεις γιατί ο καιρός τα πράγματα δεν ξέρεις πώς τα φέρνει.

Υπάρχουν νέφη άσχημα; Τόση ομορφιά στον ουρανό μακάρι να υπήρχε και στα έργα των ανθρώπων! Που ατενίζουν ανατολές, που δύουν σε κάθε λεπτό σκοτεινιάς μέχρι που χάνονται από το μάτι, ώσπου μια πανσέληνος θα τα κάνει να λαμπιρίσουν στο μαύρο του το ατέλειωτο καμαρωτά και δυνατά, ακλόνητα στα ρεύματα!

Μαζί μου έλα πάνω απ’ τα σύννεφα νύχτα και μέρα πάνω απ’ τα σύννεφα, μαζί μου έλα… (Νίκος Πορτοκάλογλου)

Μόνο με την ομίχλη έχω ένα θέμα, που νιώθω να με πνίγει σαν επερχόμενη κρίση πανικού, σαν φόβος που δεν μπορώ να διακρίνω τι βρίσκεται πέρα από μένα, σαν αυτό που δεν θα ήθελα να δω τελικά να ξεπροβάλλει. Σαν εκείνο το σκοτάδι που μάχομαι, σαν το κακό που περιμένει στη γωνία. Μα ακόμα κι αυτή την αγαπώ πότε πότε, γιατί σύννεφο είναι…

Κι όταν τα νέφη μπαίνουν σε σειρά, αρχίζουν τις πρόβες σαν πριν την παρέλαση και ουρανό παίρνουν ουρανό αφήνουν, από δω κι από κει, κατά που τους πάει ο άνεμος… και χάνονται οι ομίχλες, και διαλύεται το κακό στο χάος και ανοίγει ο ουρανός και ξανάρχονται τα όμορφα σύννεφα να τον στολίσουν πάλι να μην είναι μόνος, άδειος.

Μη θαρρείς πως τα αστέρια έσβησαν επειδή συννέφιασε ο ουρανός…

Κι αν μαύρισε ο ουρανός και μύρισε βροχή, κι αν περιμένεις την μπόρα να γίνει καταιγίδα, μη φοβάσαι! Θα βρέξει, θα ξεδιψάσει, θα στεγνώσει. Μα και αν φοβάσαι γιατί πια οι μπόρες παίρνουν σπίτια και αυτοκίνητα και ζώα και χωράφια και δουλειές, δεν έχω να πω κανένα ψέμα…  οι τυχεροί είναι στεγνοί και ξέρουν να λένε λόγια μεγάλα!

Ξανάρθαν τα σύννεφα μεγάλα σαν κύματα,
τα βράδια που κλάψαμε, τις μνήμες που χάσαμε… (Θάνος Ανεστόπουλος)

Πες πως είναι σύννεφα που θα σε ταξιδέψουν, θα σε στείλουν σε άλλη γη, θα πετάξεις μαζί τους και θα δεις τα αγαπημένα των ονείρων σου μέρη… Μια Κυριακή στη θάλασσα από το πρωί η ζωή μας είχαμε πει, μια χαρά μεγάλη, μια αγκαλιά στον ύπνο και ένα χέρι στην ημέρα μας, μια φαντασία, ένα ταξίδι.

… Θαυμάσια που τρέχει ο ουρανός, αν κρίνεις απ’ τα σύννεφα… (Οδυσσέας Ελύτης)

Εγώ σαν φούσκα από σαπουνάδα πετάω κάθε απόγευμα, που ο ήλιος έχει πιο ωραίο χρώμα στον ουρανό και στα σύννεφα και όλα τα λογικά μαζεύονται ολόγυρα. Κάνω πως δεν θυμάμαι και ταξιδεύω με τα καινούρια πανιά του χρόνου, να προλάβω να συμπληρώσω τα κενά, όσα δεν πρόλαβα και ήθελα πολύ.

Μα τελικά όλα για ένα σύννεφο γίνονται…

Σύννεφα του γιαλού θε ν’ αρματώσω θα ‘μαι στο πλάι σου και ας ματώσω… (Κώστας Σπηλιωτάκος)

Τι να το κάνεις και τόσο μπλε πάνω κάτω σκέτο; Ανεβαίνω στο πρώτο σύννεφο που βλέπω και ξεκινώ. Πολλοί οι προορισμοί. Πολλές οι στάσεις στο μεσοδιάστημα, τόσες που αν δεν τις μετρήσεις, χάνεις την επιστροφή. Πολλοί οι περιορισμοί στις ήδη μεγάλες προσδοκίες με τους πολλούς προορισμούς. Δε βαριέσαι, θα βρω την άκρη. Ξέρω πως «του ήλιου κύκλος άνεμος, του φεγγαριού χειμώνας”.

Η συννεφιά σου που αγαπώ θα με θαμπώνει Θ’ ακολουθεί κάθε μου βήμα σαν σκιά Τόσο καιρό που την κοιτώ να δυναμώνει Πως να σωθώ που έγινα ο ίδιος συννεφιά…

Ελπίδα Π.

Σημείωση: Υπάρχουν πολλά είδη νεφών και χωρίζονται σε κατηγορίες,ανάλογα με το ύψος στο οποίο σχηματίζονται, το σχήμα και το πάχος τους. http://www.meteoclub.gr/themata/egkyklopaideia/498-eidh-nefon Μερικά από αυτά είναι οι θύσανοι, τα θυσανοστρώματα, οι θυσανοσωρείτες. Οι σωρείτες, τα στρώματα, οι μελανίες. Οι σωρειτομελανίες, οι στρωματομελανίες, τα φακοειδή, οι υψηλοσωρείτες και οι στρωματοσωρείτες. https://armyaviation.wordpress.com/2012/02/18/%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%B7-%CE%BD%CE%B5%CF%86%CF%89%CE%BD/

Επίσης δώδεκα νέα είδη σύννεφων έρχονται να προστεθούν στο Διεθνή Άτλαντα Νεφών του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού και τα βλέπουμε εδώ http://www.cnn.gr/news/kosmos/story/73225/dodeka-nea-eidi-synnefon-erxontai-na-prostethoyn-ston-diethni-atlanta-nefon

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.