Η μέρα του όχι, έφερε πάλι σε πολύ κόσμο προβληματισμό και διχογνωμίες για το με πόσα «όχι” προκόβεις τελικά και στα πόσα «ναι” καίγεσαι. Πολλά τα όχι που μας πάνε μπροστά και άλλα τόσα τα ναι. Απλά επειδή τα όχι τα λέμε σπάνια, αποκτούν άλλην αξία. Όταν είναι όμως ξεκάθαρα μέσα μας, όλα κάπου θα μας οδηγήσουν, μακριά από επιπλοκές του «ίσως ναι μεν αλλά» και του όχι που ξαφνικά γίνεται ένα ξερό ναι.

Ζούμε σε μια εποχή που δυστυχώς πολλές φορές χάνουμε τον σκοπό, δεν ανταποκρινόμαστε σε ρόλους και απαιτήσεις, τα κάνουμε όλα αχταρμά και τα βάζουμε σε ένα τσουβάλι, αδικούμε ορολογίες και επισημάνσεις, προωθούμε μετά μεγάλης μανίας κάθε τι «ανεξάρτητο» και απαλλαγμένο από στοιχεία ταυτότητας, με λίγο από νεοφιλελευθερισμό που όμως κατανοούμε λάθος.

Αδικούμε εποχές και προγόνους, σκοπούς για τους οποίους χωρίζονται τα έθνη και μπαίνει στη μέση η άλλη τρέλα, του πόσο πατριώτης είσαι τελικά, ή μήπως είσαι κάτι άλλο; Μπλέκουμε τα υψηλά νοήματα με όσα η κουρασμένη μας ύπαρξη σέρνει. Υπάρχουν πολλοί παππούδες μας που ζουν ακόμα και οι μνήμες από το μέτωπο είναι έντονες, υπάρχουν πολλές γιαγιάδες που θυμούνται τα βάσανα και τον εξευτελισμό και γονείς μας που έζησαν στην κατοχή ως μωρά ή μικρά παιδιά και η πείνα, ο φόβος και η τρέλα του πολέμου έγινε ένα με τα κύτταρα τους, βαθιά αναγνωρίσιμη πια, αξιώνοντας την ελευθερία τού σήμερα ως μοναδικό και μεγάλο αγαθό.

Το ένα τρίτο του πληθυσμού έχει μείνει εκεί πίσω, το άλλο στη μέση κολλημένο προσπαθεί να διαλέξει εκείνο το πίσω ή το μπροστά και το υπόλοιπο της μέτρησης της κούπας έχει φύγει τόσο μπροστά, που ξέχασε ποιο είναι και γιατί είναι. Που δεν ξέρει το τι έγινε και γιατί δεν πρέπει να ξαναγίνει και που ζει στην τεράστια απόλαυση της άγνοιάς του με τα δάχτυλα κολλημένα στο ifon, ίσως γιατί κανείς δεν του εξήγησε, όπως θα ήθελε να μάθει, να δει και να διεκδικήσει στην αχαλίνωτη ηλικία της εφηβείας. Στην ηλικία που όλα με ορμή χτυπούν και στροβιλίζονται στον χρόνο και τις γρήγορες αποφάσεις της νέας εποχής και της νέας ελεύθερης ζωής, της απαλλαγμένης από πατρίδες, γλώσσες, θρησκείες, πολιτισμούς και ιστορίες.

Κανείς όμως δεν είπε στα παιδιά ότι λαός και χώρα δεν είναι σύνορα, ότι έθνος δεν είναι γραμμές και χωρικά ύδατα, μα η ιδέα που είναι τόσο δυνατή και ισχυρή, ικανή να κρατήσει στα συθέμελα όλες τις αξίες και τους θησαυρούς που μπορεί να κάνουν μια χώρα να ξεχωρίζει από μιαν άλλη και όλες αυτές τις διαφορές να έχει την ικανότητα να μπορεί να τις αναγνωρίζει με διάκριση και ήθος, με πίστη σε θεμελιώδεις αξίες και αρχές.

Αυτές οι αρχές είναι πολύ δυνατές να στήσουν τον εαυτό, τον αγωγό προς κάθε καλό που θα δώσει ώθηση στη σύμπραξη των λαών, χωρίς να μπερδεύεται τίποτε άλλο ενδιάμεσα. Που δεν θα γίνεται ένα ο πατριώτης με τον φανατικό εθνικιστή ή με τον φασιστή, κι αυτό μόνο όταν η γνώση αγαπηθεί από τα νέα παιδιά, τότε οι διαχωριστικές γραμμές θα είναι ξεκάθαρες.

Με αυτά και με τ’ άλλα, μαθαίνουμε τα όχι τα προσωπικά και την αξία των καλών ναι. Όλα σε καλό θα οδηγήσουν, αν με μέτρο και σοβαρότητα αντιμετωπισθούν.

«Όχι” πολλά που αν τα πεις, θα δεις πόσο ωραία θα νιώσεις. Κι ας γίνεις δυσάρεστος , δεν μπορούμε σε όλους να αρέσουμε. Μα και κείνα τα «ναι«, έχε τον τρόπο να τα χρησιμοποιήσεις, γιατί σε πολύ μεγάλες χαρές μπορεί να σε φτάσουν.

Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας λοιπόν και σε όλους που παλεύουμε με την καθημερινότητα τώρα πια, εξίσου εχθρική μα τόσο αλλιώτικη από εκείνη των εχθρών. Κι ενώ πρέπει με ναι να μας βοηθήσει, μας πετά στα μούτρα ένα ξερό όχι και μας καθηλώνει.

Αυτό το όχι εγώ της το γυρνώ πίσω και προτάσοντας όσα στην ψυχή μου έχω της φωνάζω «μολών λαβέ»!

Ελπίδα Π.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.