Αρκετά χρόνια πίσω μια εσωτερική ανάγκη με έκανε ένα πρωί να πάρω το αυτοκίνητο και να βγω στους δρόμους. Οδηγός ένας ξεφτισμένος χάρτης. Μια τσάντα με δυο αλλαξιές, λίγο νερό, μια ομπρέλα… αυτά ήταν όλα κι όλα τα μπαγκάζια μου. Η διαδρομή τότε και τώρα ίδια, πάντα η ίδια ανάγκη με οδηγεί εκεί. Κινήθηκα δυτικά και λίγο έξω από το Ρέθυμνο, έστριψα με κατεύθυνση στον αγαπημένο νότο. Η απόφαση ήταν οριστική. Θα πήγαινα στο Φραγκοκάστελο, που αν και ανήκει στο νομό Χανίων, είναι δίπλα σχεδόν στα όρια του Ρεθύμνου.

21476379_10214210775287169_498447246_n.jpg
Φαράγγι Κοτσυφού, τοπίο ιδιαίτερης ομορφιάς…

Οι στροφές πήγαιναν μόνες τους, το αυτοκίνητο κινήθηκε στους παράξενους δρόμους με χάρη λες και είχα κάνει το δρομολόγιο αυτό άπειρες φορές και τελικά μετά από πολλά και σπουδαία περάσματα, με συνοδεία την Φάτα Μοργκάνα που έπαιζε το ραδιόφωνο της Γαύδου, έφτασα στον προορισμό μου.

21552263_10214210775847183_964319174_n.jpg

Αριστερά θάλασσα, δεξιά βουνά και χαράκια, λίγο πιο κει τα Σφακιά. Κοίταξα γύρω με ανακούφιση, λες και είχα φτάσει στη φωλιά μου, λες και ήταν το σπίτι μου που είχα χρόνια αφήσει και επέστρεφα. Έτσι από κείνη τη στιγμή, αγαπηθήκαμε πολύ με τον τόπο, με τους ανθρώπους, με τα βουνά και πάντα επιτρέφω με ιδιαίτερη χαρά μα και ανακούφιση.

21623949_10214210775567176_1227229094_n.jpg
Παραλία Ορθής Άμμου, Φραγκοκάστελο…

21553140_10214210774647153_1160150981_n

Αρμένοι, Άγιος Βασίλειος, Αγκουσελιανά, Άγιος Ιωάννης, Κάνεβος, Φαράγγι Κοτσυφού, καταρράκτης Μπουτσινάς, Σελλιά, Ροδάκινο, Αργουλές, Σκαλωτή, Φραγκοκάστελο.

21553145_10214210774687154_1777763721_n.jpg

Η περιοχή εξακολουθεί να είναι προορισμός πρώτης γραμμής, αν και είναι αδύνατο να παραλείψω τα υπόλοιπα μέρη του νότου. Απλά, κάθε νότος, είναι κάθε φορά αλλιώτικος. Κι αφού η Κρήτη μας χωρίζεται σε τέσσερεις νότους του κάθε νομού της, τους ξεχωρίζω και τους αναλύω χωριστά, γιατί παίρνουν κάτι από τους ανθρώπους, κάτι από την αγριάδα του τοπίου, κάτι από την διάθεση με την οποία κάθε φορά τους επισκέπτομαι. Αντικειμενική μπορώ να είμαι; Μμ, ίσως ναι, μπορεί και όχι. Συνήθως λέω όσα δεν μου αρέσουν, όσα στραβά βλέπω, μα και πάλι, πόσο αντικειμενικά μπορώ να κρίνω; Όλα είναι υποκειμενικά! Έτσι κι αλλιώς κάθε φορά βλέπω το ίδιο μέρος λες και το επισκέπτομαι πρώτη φορά!

21553314_10214210775967186_897957962_n.jpg
Προς Καλλικράτη ανάβασις!…

21552189_10214210791607577_1194262040_n.jpg

Ανάβαση μετά στο βουνό, στροφές φουρκέτα προς τον Καλλικράτη στο μικρό οροπέδιο που υπάρχει στα Λευκά Όρη και φύση που χαρίζει μοναδικές στιγμές, μοναδικές ομορφιές για το κουρασμένο βλέμμα, ανάσα οξυγόνου σε πνευμόνια που έχουν βαρύνει από κακή ατμόσφαιρα και λάθος συνήθειες. Θυμάρι, άγρια βότανα, πέτρες, βουνό και κάτω εκείνη η θάλασσα γυαλί, που όταν την πετύχεις σε ηρεμία είναι σκέτη απόλαυση!

21552351_10214210775367171_1487141684_n.jpg
Οι «φουρκέτες” προς τον Καλλικράτη…

21584596_10214210791367571_1247356610_n.jpg

Στην Ασή Γωνιά ξεκινά η κατάβαση με καταπληκτική θέα και κατεύθυνση προς Αργυρούπολη, ένα μοναδικό σημείο με δροσιά, πηγές και βλάστηση, που γεμίζει ασφυκτικά τα σαββατοκύριακα κυρίως από λεωφορεία και επισκέψεις από όλο τον κόσμο.

21476391_10214210791207567_818692873_n.jpg

21584163_10214210791247568_487584225_o.jpg

21584577_10214210791527575_1628497018_n

Κατάβαση ξανά με προορισμό την Γεωργιούπολη, στη βόρεια πλευρά του νησιού. Τοπία όμορφα, κίνηση αυξημένη ακόμα και τον Σεπτέμβριο και φτάνουμε σε ένα από τα πολύ τουριστικά θέρετρα των Χανίων που προτιμάται κυρίως από οικογένειες.

21476386_10214210776167191_1545935566_n

21621930_10214210776127190_147770401_n.jpg

Δεν είναι πάντα έτσι η θάλασσα φυσικά. Η βορεινή πλευρά του νησιού χτυπιέται αλύπητα από τους βοριάδες, οπότε μεγάλη προσοχή χρειάζεται όταν ο άνεμος είναι δυνατός κι εμείς δεν ξέρουμε την περιοχή. Όπως και να έχει, προσοχή για να είμαστε όλοι καλά! 

21552135_10214210774727155_561407280_n.jpg

21552920_10214210776007187_444702521_n.jpg

21622266_10214210775127165_1763753153_n.jpg

Η επιστροφή είναι σχεδόν μια ευθεία ως τα μέσα του νησιού, το Ηράκλειο. Πάντα από την βορεινή πλευρά, στα αριστερά μας πια η θάλασσα, ήρεμη κι εδώ και με μια γλυκιά θλίψη. Όμως τα μάτια γέμισαν, τα ρουθούνια άνοιξαν, η καρδιά πέταξε ελεύθερη πάνω από δρόμους και θάλασσες και σας στέλνει εικόνες μαγικές, όπως μόνο ο Στέφανος ξέρει να αποτυπώνει με τον φακό του. 

Να είστε όλοι καλά συνοδοιπόροι! Πάμε μαζί στα όμορφα μα και στα άσχημα της ζωής. Βλέπουμε, κρατάμε, απομακρύνουμε, προσπαθούμε κάθε μέρα για το καλό. Πάντα και μόνο για το καλό και δεν σταματάμε να ελπίζουμε!

Σας φιλώ,

Ελπίδα Π.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.