Οι εξορμήσεις και οι βόλτες του χειμώνα σε έναν τόπο που γεμίζει τουρίστες μόλις πιάσει η άνοιξη, είναι η καλύτερη επιλογή για να δεις ήσυχα και να απολαύσεις ουσιαστικά όσα ο τόπος έχει να δώσει, να χαρείς το τοπίο σε κάθε στροφή, να αξιολογήσεις το κάθε σημάδι στον δρόμο.

Πανόραμα περιοχής Ελούντας από την Κολοκύθα… (φωτ: Στέφανος Πατεράκης)

Όσο και να προσπαθούμε με τεχνολογικά μέσα και φακούς να αποδώσουμε την ομορφιά ενός τόπου, δε γίνεται κι αυτό είναι δεδομένο. Μπορεί να πλησιάζει στο πραγματικό η κάθε εικόνα, μα δεν είναι!

Μόνο 3 χιλιόμετρα από την Ελούντα και φτάνεις στην Κολοκύθα

Προορισμός η παραλία του Αγίου Λουκά, περισσότερο γνωστή ως Κολοκύθα, στην Ελούντα. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Ελούντα βρίσκεται στο νομό Λασιθίου, στην επαρχία Μιραμπέλου και είναι γνωστή όχι μόνο για τις φυσικές της ομορφιές και την Σπιναλόγκα στην Πλάκα, μα και για τις πανάκριβες ξενοδοχειακές της μονάδες, που από τότε που έγιναν, χάσαμε κάθε πρόσβαση στις όμορφες θάλασσές ΜΑΣ! Το αντιπαρέρχομαι με ελαφρά τη καρδία καθώς άκρη με το σύστημα και τα παραθυράκια των νόμων δεν βγάζεις και συνεχίζω να απολαμβάνω όσα βλέπω! Τουλάχιστον το να βλέπουμε ακόμα κανείς δεν μας το έχει περιορίσει, αν και το μέλλον θα δείξει!

Τι χαρά! Τι ωραία μέρα!

Το νησάκι Κολοκύθα με τους πολλούς γλάρους!…

Ο δρόμος είναι και για αυτοκίνητο μέχρι ένα σημείο. Όμως αν το επιτρέπει η κατάστασή σας πηγαίνετε με τα πόδια, θα ευχαριστηθεί το μάτι και η ψυχή σας!

Κατεβαίνοντας κακοτράχαλα λοφάκια, αντικρύζεις κομμάτι κομμάτι την περιοχή…

Πέτρες, ουρανός, βυθός παίζουν με τα χρώματα!

Η απόμερη παραλία με την ψιλή άμμο και τα καταγάλανα νερά που λόγω νέφωσης δεν διακρίνονται, βρίσκεται δίπλα σε παλιούς ελαιώνες. Δυστυχώς στους επισκέπτες μένει ένα αρκετά μικρό μέρος για να χαρούν το μπάνιο τους, καθώς κόβεται από τοιχίο που χωρίζει την θάλασσα από ιδιόκτητη περιοχή. Καμιά εντύπωση δεν θα μου κάνει, αν κάποια στιγμή ξεφυτρώσει εκεί ένα ακόμη ξενοδοχείο!

Η μικρή παραλία στα γκρι, δεν θυμίζει την καλοκαιρινή της εικόνα…

Και το τοιχίο εκεί να περιορίζει την ήδη μικρή παραλία…

Στο σημείο του μπλε κάδου είναι κιόσκι για water sports!… ακριβώς μετά είναι οι βλακείες που θα σας δείξω…

Δεν θέλω να δείχνω μόνο τα ωραία, η ομορφιά του φυσικού τοπίου εξαφανίζεται με αυτά τα εκτρώματα, που μοιάζουν με ψησταριές.

Κατά τα λοιπά, η περιοχή αξίζει την επίσκεψή σας, σίγουρα δεν θα φύγει κανείς ζημιωμένος, τουλάχιστον τις εποχές ή τις ώρες που δεν υπάρχει πολύς κόσμος ή 4Χ4 να φτάνουν μέχρι εκεί που μπορούν!

Η εκκλησία του Αγίου Φωκά διακρίνεται δίπλα από το νησάκι της Κολοκύθας…

Η εξερεύνηση στην περιοχή έχει κι άλλα. Έχει μια διπλανή παραλία με ερείπια Παλαιοχριστιανικής Βασιλικής του 5-6ου αιώνα, κομμάτια από μάρμαρο, άμβωνα, πύλες… τα ψηφιδωτά δάπεδα έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Μα μη με ρωτήσετε γιατί δεν τα φτιάχνουν ώστε να αποτελούν πόλο έλξης για όλους, δεν έχω απάντηση.

Τα σύννεφα του νοτιά φέρνουν μηνύματα πίσω από το βουνό…

Η επιστροφή στην Ελούντα…

Τόση ομορφιά Δεκέμβρη μήνα, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου!…

Ο ουρανός είχε κέφια! Το φως άλλαζε συνεχώς και τα σύννεφα ζωγράφιζαν.

Χαραγμένη ελιά από τα χρόνια, και τον αέρα…

Οι τρεις μύλοι, το κανάλι, οι αλυκές αριστερά, η παραλία του Πόρου ή Χιώνα… (φωτ: Στέφανος Πατεράκης)

Στη θέση «Κανάλι» της Ελούντας σώζονται τρεις ανεμόμυλοι με κάτοψη σε σχήμα κύκλου, ανήκουν δηλαδή στον τύπο «στρογγυλός» ή «ξετροχάρης» […] Η αρχική στέγη του μύλου έχει αντικατασταθεί με κατασκευή από λαμαρίνα όπως έγινε στους περισσότερους μύλους αυτού του τύπου. Η μεταλλική στέγη, με κατάλληλο μηχανισμό μπορεί να γυρίζει ανάλογα με την κατεύθυνση του ανέμου. Η θύρα εισόδου στον μύλο έιναι ξύλινη, καρφωτή. (Χ. Τζομπανάκη, αρχιτέκτων-αρχαιολόγος)

Στην περιοχή λοιπόν αυτή υπάρχει η παραλία Χιώνα, γνωστή και ως Πόρος, (εκεί υπάρχει και μια χαρουπαποθήκη) που με την χερσόνησο της Σπιναλόγκας κι ένα όμορφο γεφύρι, ενώνονται οι αλυκές με τον δρόμο που οδηγεί προς τον Άγιο Λουκά και την παραλία της Κολοκύθας.

Λατρεύω τα σύννεφα όταν παίζουν με τον ουρανό!

Οι αλυκές…

Στην περιοχή των Αλυκών στη θέση Πόρος, γύρω από τη λωρίδα στεριάς που ενώνει την Ελούντα με την χερσόνησο Κολοκύθα, βρίσκονταν η αρχαία πόλη Ολούς ή Ολούντα, που βυθίστηκε στη θάλασσα και τα ερείπια της διακρίνονται όταν τα νερά είναι ακύμαντα.

Έχει τόσες ομορφιές η περιοχή και ο φακός κατέγραψε τόσο υλικό που δεν μπορώ να το δείξω όλο σε μία ανάρτηση.

Μα όση ιστορία κι αν έχει ο κάθε τόπος, αυτό που έχει σημασία στην κάθε βόλτα, είναι να κοιτά κανείς με τα μάτια της ψυχής, να αφήνει χώρο να χαρεί το κάθε τι, να αγαπήσει το διαφορετικό, να αφεθεί αλλιώς, να περπατήσει, να κοιτάξει με λαχτάρα, να μυρίσει, να ακούσει τα πουλιά, να νιώσει την αλμύρα και τον αέρα… όπως έκαναν όλοι χιλιάδες χρόνια πριν.

Κι αυτό είναι πλούτος, αυτό είναι ένας μικρός θησαυρός που προστίθεται στους άλλους που έχουμε κρυμμένους στο σεντούκι της καρδιάς!

Ελπίδα Π.