Στα νότια είναι πάντα ωραία!…

Στα νότια είναι πάντα ωραία!…

Ο Αύγουστος στο όριο και με νεύρα, ξεκινά η μέρα μας με μαύρα σύννεφα, πολύ αέρα και σχετική δροσιά, βροντές και ψιλόβροχο. Η διάθεση στα κάτω, να κάνω να μην κάνω, να ξεκινήσω να το αφήσω, τελικά προχωρημένη ώρα ήδη ξεκινάμε αποφασιστικά για βόλτα – εκδρομή με ντεμί...
Στις ομορφιές του Πηλίου…

Στις ομορφιές του Πηλίου…

Ξημέρωμα στο λιμάνι. Μάτι κουρασμένο από το ξενύχτι του ταξιδιού και στομάχι που γουργουρίζει. Πόσα χρόνια είχα να βρεθώ εν πλω για Πειραιά, ούτε που θυμάμαι. Κάτι λίγο η κλειστοφοβία, κάτι λίγο η ναυτία, κάτι λίγο τα ακριβά εισιτήρια, πέρασε ο καιρός και καλά έκανε...
Στον παφλασμό των κυμάτων…

Στον παφλασμό των κυμάτων…

  Στην καρδιά μου πάντα θα υπάρχουν αγαπημένοι προορισμοί και πάντα θα θέλω να επιστρέφω. Όσο πιο συχνά τόσο πιο καλά. Κι αν ήμουν μόνη στη ζωή αυτό θα έκανα. Θα πήγαινα σε μέρη που νιώθω μια μεγάλη αγκαλιά, θα πήγαινα εκεί που νιώθω φροντίδα κι ας μην είναι...
Η δική μου Σητεία…

Η δική μου Σητεία…

Στα παιδικά μου μάτια η πόλη αυτή φάνταζε τόσο μεγάλη, τόσο απίθανα όμορφη, μοναδική και υπέροχη από κάθε άποψη. Είχα τους συμμαθητές, τους φίλους, τους δρόμους μου και τα παιχνίδια στη γειτονιά. Τα κλειδιά έξω στην πόρτα ή κάτω από την γλάστρα, τα παράθυρα ανοιχτά....
Η δική μου Φουρνή…

Η δική μου Φουρνή…

Πόσες ώρες ή μάλλον πόσες μέρες αφήγησης θα μπορούσε να χρειαστεί κανείς, για να πει μόνο δυο λόγια για την ιστορία της Φουρνής, του χωριού του πατέρα μου. Κάθε κομμάτι του τόπου και μια ιστορία. Κάθε άνθρωπος και μια ιστορία. Σας είχα υποσχεθεί από την προηγούμενη...