Πέντε ευρώ…

Πέντε ευρώ…

Τον είδα καθισμένο στο παγκάκι σε πολυσύχναστο σημείο της πόλης, τυλιγμένο κατακαλόκαιρο με ό,τι διέθετε. Ζακέτα, ένα κομμάτι ύφασμα που κάποτε ήταν μάλλον σεντόνι, εφημερίδα στα γόνατα. Ψιτ, φώναξε… πήγα να προσπεράσω ενοχλημένη. Ψιτ εμένα; Κάνω πως δε κοιτώ. Αλλά...