Φτάνω στον μανάβη κι αρχίζω να διαλέγω κάτι ωραία χορταράκια και μου λέει η υπάλληλος… «είναι λίγο βρώμικα, δεν πρόλαβα να τα καθαρίσω, όταν μας τα φέρνει η τάδε κυρία είναι έτοιμα, ένα πλύσιμο θέλουν μόνο αλλά όταν τα φέρνει ο τάδε, κάνω δέκα ώρες να τα βάλω σε σειρά και πάλι δεν είναι εντάξει!». Κουνώ το κεφάλι και ενώ θέλω να σχολιάσω, πετάγεται μια άλλη κυρία και λέει το γνωστό και μακρόσυρτο με αναστεναγμό πόνου και μεγάλου καημού «άντρεςςςςςςςςςς!!!!!!!!!!!!!!!!!» με πολλά σίγμα στο τέλος!

Σκάω ένα χαμόγελο και παρακολουθώ την συζήτηση, βάζοντας αργά αργά τα βρώμικα χόρτα στην τσάντα μου. Μπορείς να φανταστείς, τα γνωστά, οι μπίξες, οι δείξες, που δεν σηκώνουν το χέρι τους να κάνουν μια δουλειά, που ο δικός μου έτσι κι ο δικός της αλλιώς και φτάνουμε στο προκείμενο. Η υπάλληλος ανέφερε ένα περιστατικό με τους δυο γιούς της, μεγάλα πια παιδιά, έφηβοι, που ενώ αυτή πριν μέρες κατάκοπη ξάπλωσε στον καναπέ, τα αγόρια ασχολήθηκαν εμπεριστατωμένα με κάτι ψίχουλα και τα έκαναν όλα χάλια. Η κουρασμένη εργαζόμενη μητέρα έσπευσε να κάνει την παρατήρηση και να πει, όποιος τα έκανε να τα μαζέψει, εγώ δεν αντέχω άλλο, για να πάρει την απάντηση του μεγάλου γιου «αυτά να μας τα έλεγες νωρίτερα, τώρα είναι αργά!».

Έχω μείνει κόκαλο με γουρλωμένα μάτια. Μα η κυρία αυτή, μιλάει χαμογελώντας για τους κανακάρηδες της και μου ρχεται να την πιάσω από τον γιακά! Μα κι από πού να το πιάσω τόσο βαρύ θέμα; Είχε αρχίσει η σακούλα μου να τιγκάρει στο χορταρικό που θα ήθελε και τόσο καθάρισμα μετά, οπότε, περιορίστηκα σε ένα «σταματήστε το κακό εσείς οι αγορομάνες όσο είναι νωρίς και μάθετέ τους πέντε πράγματα πριν είναι αργά! Εσείς φτιάχνετε τους άντρες!» (εδώ πρέπει να κοκκίνισα!) για να πάρω απάντηση, ότι θα βρουν αυτοί τσαούσες νύφες και θα τους «περιποιηθούν» ανάλογα!

……………………………..

Απ’ ό,που και να το δω, απ’ ό,που και να το πιάσω, οι διαστάσεις του φαινομένου είναι πολλαπλές και ιδιαίτερες, έχουν βάρος ψυχοπαθολογίας και μεγάλης βλακείας επίσης, βλάβης και χαζομάρας που διαιωνίζεται ανά τους αιώνες και πολλά πολλά άλλα, σας αφήνω να εκτονωθείτε ξεστομίζοντας μερικά από αυτά!

Οπότε, ερχόμαστε ξανά στο θέμα (λες και τελείωσε ποτέ) στο τέλος του 2017 να μιλάμε και να ζούμε και να βιώνουμε το μέγα ζήτημα του τι κάνουν οι άντρες και τι οι γυναίκες και πως γίνεται σε μια συγκατοίκηση πολλών ατόμων ή μόνο δύο, να την πληρώνει τελικά ο ένας. Δηλαδή αυτή η μία, που θα νοιαστεί και θα καταπιαστεί με όλα, με τα άπλυτα, το φαγητό του καθενός, το ξεβρώμισμα και την τακτοποίηση της ακαταστασίας, του σιδερώματος, του ανεφοδιασμού ψυγείου και ντουλαπιών και όλων μα όλων των οικιακών εργασιών.

Πραγματικά, δεν μπορώ να καταπιώ αυτό που δεν κατανοούν οι συγκάτοικοι. Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα, μα βλέπω στο τέλος ένας να τρελαίνεται και να τρέχει ξεμαλλιασμένος κάνοντας την ζωή των άλλων εύκολη και βολική. Μια διαιωνιζόμενη κατάσταση, μια δυνατή παραδοχή των στοιχείων του παρελθόντος που από γενιά σε γενιά πέρασε στις γυναίκες τις συμβατικές, ότι θα πρέπει να κάνουν τα πάντα για πάντα και για τους πάντες! Και μερικές αντισυμβατικές να μην μπορούν να στεριώσουν σύντροφο γιατί τα λένε τσεκουράτα και διεκδικούν το αυτονόητο, δηλαδή να κάνει ο καθένας ό,τι μπορεί για το σπίτι και το νοικοκυριό του, όπως όταν θα έπρεπε να συμβιώσει με κάποιον ξένο. Απλά πράγματα!

Εγώ πάντως δεν βλέπω καμιά αλλαγή, ούτε πρόοδο. Μόνο ελάχιστες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, μα όχι ουσιαστική αλλαγή. Το αντίθετο, βλέπω και κάποιες κυρίες που με ζήλο θέλουν να τα κάνουν όλα αυτές για τον πασάκα τους, γιατί δεν τους έρχεται να πάρουν βοήθεια από τον σύντροφό τους! Ήμαρτον! Ειδικά η φράση «εγώ δεν μπορώ να βλέπω τον άντρα να πλένει πιάτα» μπορεί να με φτάσει σε νευρικό κλονισμό!

Κατά τα λοιπά, τα συμπεράσματα δικά σας! Η λογική πάλι δεν υπάρχει εδώ, πήγε περίπατο. Και όσα σουτιέν κι αν κάηκαν κι όσες κατσαρόλες κι αν βγήκαν στους δρόμους κι όσα ανδρόγυνα στυλ κι αν έγιναν μόδα, κι όσες μανάδες, γιαγιάδες και θείες κι αν κλαιγόντουσαν επί χρόνια, όταν η πόρτα του σπιτιού ανοίγει, κλειδώνει ο ρόλος της επιτυχημένης γυναίκας και αρχίζει ο ρόλος της αβάσταχτης ελαφρότητας του τι θα μαγειρέψω και να προλάβω να απλώσω τα ρούχα, να βάλω και μια σκούπα, χάλια το πάτωμα και να καθαρίσω το μπάνιο και την κουζίνα, μη φανταστείς, όσα βλέπει η πεθερά, γιατί εγώ πρέπει να τα κάνω!

Σας στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς φίλοι και φίλες, μη βάζετε διάφορα με το νου σας, το θέμα είναι τόσο απλό όσο δεν πάει! Αλλά εκείνες οι ριμάδες οι πεποιθήσεις έχουν κάνει όλη την ζημιά και διέλυσαν πολλά σπίτια, μην το ξεχνάτε! Αν αλλάξετε την ματιά σας σε ζητήματα τόσο απλά και καθημερινά, ίσως καταφέρετε να φέρετε ισορροπία και ηρεμία στα «καθαρά» σας σπίτια.

Κάντε λοιπόν ό,τι μπορείτε, κάντε δηλαδή το αυτονόητο και βάλτε στοίχημα με τον εαυτό σας να μην υπακούτε σε ζαβές πεποιθήσεις, μα στην λογική που θέλει να έχουν όλοι τις ίδιες ευθύνες για το ίδιο σπίτι στο οποίο συμβιώνουν και όχι το ξένο. Να ξέρουν που βρίσκονται βασικά αγαθά και τροφές, να γνωρίζουν την ύπαρξη και λειτουργία του πλυντηρίου, να βλέπουν και πίσω από το βούτυρο… μπορεί να υπάρχει μια μεγάλη έκπληξη εκεί πίσω!

Θα έπρεπε να είμαστε χαρούμενοι που (από το άσμα του Στέφανου Βαρτάνη «Πάρε με νοικοκυρά σου» η Γιώτα Λύδια με χαρακτηριστικό λυγμό τραγουδά «Κάνε με νοικοκυρά σου να σου στρώνω το τραπέζι, να σου πλένω να σκουπίζω και να σε καλωσορίζω…») ως σήμερα έχουν ελάχιστα βελτιωθεί τα πράγματα, μα αν έπρεπε έτσι να ζήσουμε τελικά για κάποιο λόγο, θα ήταν όλα χωρισμένα δίκαια, άλλος έξω για το μεροκάματο άλλος μέσα για τα υπόλοιπα μεροκάματα και νυχτοκάματα. Μα πάλι, όσο και να το στολίσω το θέμα, δεν βγαίνει το πλάνο ρε παιδιά, μα με τίποτα!

Ευτυχώς που υπάρχουν (υπήρχαν) κάποιοι ρομαντικοί άντρες και έγραψαν τραγούδια για την κουρασμένη γυναίκα, που αν και εργαζόμενη, πάλι δίνουν τίτλο στο τραγούδι «Η μπαλάντα της νοικοκυράς» μα τελικά, ποιος θα μας πει την κατηγορία στην οποία ανήκουμε;

Μάλλον όπως και να το κάνουμε, όπου και να το φέρουμε, όσο και να το αναλύσουμε το θέμα, πάλι η γυναίκα θα είναι η νοικοκυρά του σπιτιού, η ψυχή που ενώνει όλη την οικογένεια, που κρατάει μια γροθιά ενωμένους μικρούς και μεγάλους, που μπορεί και αντέχει να κάνει όσα περισσότερα μπορεί, γιατί είναι μεγάλη καρδιά, γιατί έχει ψυχή και κότσια! Κι εκεί που κλείνει δουλειές από το τηλέφωνο, μπορεί με το άλλο χέρι να κρατά το μωρό της, να ρίχνει μια ματιά στην ορθογραφία του μικρού, να ανακατεύει το φαγητό στην κατσαρόλα και να πίνει μια γουλιά καφέ για να αντέξει να συνεχίσει ακόμα και όταν όλοι οι άλλοι θα έχουν ξαποστάσει.

Όχι, δεν είναι η μέρα της γυναίκας ούτε γιορτάζουμε κάτι, μα ας όψεται η συζήτηση στο μανάβικο που άναψε πάλι φωτιές!

Τελικά, ας είναι μοιρασμένα και δίκαια τα πράγματα, μα ας κάνει ο καθένας με φιλότιμο όσα μπορεί. Αρκετή κούραση δεν έχουμε όλοι;

Ελπίδα Π.