Χάθηκα. Πέρασαν αρκετές μέρες που δεν σας συνάντησα διαδικτυακά και δεν έχω μια σπουδαία δικαιολογία γι αυτό. Ήθελα να σωπάσω λίγο, να ηρεμίσω τον χείμαρρο των λέξεων που έρχονται πολλές φορές ακάλεστα, απροειδοποίητα.

Χάθηκα γιατί προσπαθούσα να θυμηθώ τις μυρωδιές των ημερών των παιδικών μου χρόνων και να νιώσω ξανά την χαρά της αναμονής και της εγκαρτέρησης, τότε που είχε αξία το καλτσούνι να φαγωθεί το Πάσχα ή το αντίστοιχο γλυκό κάθε εποχής. Δεν ήταν όλα μπροστά μου συνεχώς, έτοιμα προς ευχαρίστηση και κατανάλωση, είχε ομορφιά αυτή η αναμονή!

Χάθηκα μέσα σε σκέψεις των ημερών σε σύγκριση με την κατάντια των ειδήσεων που φτάνουν στα μάτια μου, χάθηκα συγκρίνοντας τα χρόνια τότε και τα χρόνια τώρα, χάθηκα προσπαθώντας να βρω την ισορροπία στην εποχή που οι άνθρωποι ήταν με τα σανδάλια και τους χιτώνες και περίμεναν την λύτρωση και στα δύσκολα που τώρα ζούμε.

Πάσχα

Μπροστά στα μάτια μου έρχεται το καινούριο μου φορεματάκι το λινό και τα ανοιξιάτικα παπούτσια, είμαι πανέτοιμη για την μεγάλη στιγμή του Μεγάλου Σαββάτου. Βλέπω εικόνες από την Αποκαθήλωση, ακούω τις πένθιμες καμπάνες, βλέπω την περιφορά του Επιταφίου, τον ραντισμό του με κολόνιες Μυρτώ, τα ροδοπέταλα και τους λεμονανθούς  να πέφτουν από τον ουρανό (δηλαδή από τα μπαλκόνια) και να ραίνουν το σώμα Του. Βλέπω νοικοκυρές να σηκώνουν τα μανίκια και να ξεκινούν την μάχη για τα ωραιότερα και νοστιμότερα καλτσούνια και λοιπά γλυκά, τα κεράκια αναμμένα, φιλιά και αναστάσιμες ευχές.

Και προτίμησα η αλήθεια το χάσιμο αυτό στις μνήμες, την επίσκεψη για λίγο εκεί πίσω για να πάρω δύναμη από τις θύμησες και τις μυρωδιές, για να σηκώσω το τηλέφωνο και να καλέσω την αγαπημένη μου κυρία Λιλίκα που τότε της έκλεβα μέσα από τα τάπερ τα πεντανόστιμα γλυκά της, για να συγχρονιστώ με το τώρα! Για να αφήσω στην άκρη το δάκρυ που φτάνει στο όριο και να πιάσω το δάκρυ της αγαλλίασης.

Οι ήχοι των σκέψεων πλείστες φορές βουίζουν σαν τις μέλισσες, μόνο που αυτές οι ακούραστες παράγουν έργο συνεχώς, ενώ το ανθρώπινο βουητό παραμένει απλά, βουητό. Φασαρία του μυαλού που για να μάθεις να την καθαρίζεις είναι μεγάλη ιστορία και όχι εύκολη, ειδικά στις μέρες μας.

Πόσες φορές προσπάθησα να μείνω εγώ και οι ήχοι της φύσης, εγώ και η αναπνοή μου, εγώ και οι παλμοί της καρδιάς μου, όπως πολλές τεχνικές χαλάρωσης προστάζουν… Πόσες φορές δεν μπήκα σε χωράφια ξένα, προσπαθώντας να κάνω κάτι που δεν μου ταιριάζει, κάτι που με οδηγούσε αλλού… Και πόσες άλλες δεν διαφώνησα με απόψεις και ορολογία και ερμηνεία και πρακτικές του ίδιου πράγματος μα τόσο διαφορετικού  ̇ μένω και καθαρίζω το μυαλό μου με αποδέκτη εμένα ή μένω και ησυχάζω αφήνοντας τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου κάπου αλλού; Συνεχίζω να φροντίζω τον εαυτό μου και να πιστεύω μόνο στη δύναμή μου χωρίς ανάγκη βοήθειας από πουθενά ή κατανοώ την φθαρτότητα και την αδυναμία μου και αφήνομαι στη βοήθεια κάποιου; Ελπίζω μόνο σε μένα ή ελπίζω αλλού; Οφείλω να εξαναγκαστώ να ηρεμίσω και να αποκτήσω πρόσβαση στο off του μυαλού μου που θα με οδηγήσει στην εσωτερική μου δύναμη ή να αφήσω το κουμπάκι ανοιχτό και να δεχτώ το φως και την ζεστασιά Του να μου χαρίσει αβίαστα ό,τι επιθυμήσω;

Τις μέρες αυτές διαπίστωσα ότι οι άνθρωποι βρισκόμαστε σε μεγάλη σύγχυση, ζούμε σε μια υπερβολή ακόμα και τις σιωπές μας, προσπαθούμε να κρατηθούμε ο καθένας από τον εαυτό του και τον κάνουμε στο τέλος Θεό, αφού όλα τα μπορούμε ׄ ο βηματισμός μας στρέφεται γύρω από τον υπέροχο και μοναδικό μας άξονα, τον εαυτό μας!

Τις περισσότερες φορές διαπίστωσα πως αγνοούμε βασικές έννοιες, βασικές αρχές και ακολουθούμε ό,τι είναι της μόδας, ό,τι μας κάνει «ιν» στα νέα δεδομένα και θα μας δώσει πιθανά και περισσότερα «λάικ»! Η κατευθυνόμενη σκέψη μάς τροφοδοτεί με έννοιες που δεν καταλαβαίνουμε και προσπαθούμε να παρασύρουμε ή να πείσουμε άλλους ότι είναι σωστές. Τζίφος όμως! Δεν πετυχαίνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Και τελικά βαδίζουμε όλοι μόνοι, μέχρι να έρθει μια στιγμή φώτισης, κάτι που δεν συμβαίνει πάντα ή δεν συμβαίνει συχνά.

Θύμωσα τελευταία και έπεσα σε λάθη. Αντέδρασα στην ομαδοποίηση και την χωρίς τέλος κριτική, αντέδρασα στην ημιμάθεια που μας χαρακτηρίζει κι ενώ δεν κάνουμε κάτι γι αυτό, συνεχίζουμε να κάνουμε πλάκα με πολύ σοβαρά ζητήματα! Γιατί καταλήγουμε σε συμπεράσματα χωρίς να ερευνήσουμε, καταπίνουμε αμάσητα όσα μας δίνουν και παπαγαλίζουμε φράσεις και λέξεις που δεν ξέρουμε καν τι σημαίνουν. Ασεβούμε κατά πάντων χωρίς να αυτολογοκρινόμαστε κι αυτό είναι ντροπή, αναρτούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ό,τι θα βγάλει το μάτι του άλλου ξυπνώντας του ενοχές και προσβάλλοντας τα πιστεύω του και τις πεποιθήσεις του, ξέρουμε για τους άλλους όσα δεν ξέρουμε για τον εαυτό μας, μα κυρίως κάνουμε πως ξέρουμε τα πάντα για άλλες φιλοσοφίες  -χώρες -θρησκείες, χωρίς να έχουμε ιδέα τι γίνεται στην ίδια μας την χώρα.

Μετά ο καθένας μένει με τους ομοίους του ή μόνος, αφού δεν μπορεί να συνυπάρξει με τους αντίθετους, πέφτουμε δηλαδή όλοι οικειοθελώς σε μεγάλη παγίδα, αυτοαπομονωνόμαστε, σκάβουμε οι ίδιο τον λάκκο και πέφτουμε μέσα κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον από απόσταση αφού δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.

Πάσχα 1

Μέρες που είναι πολλά θα πούμε, λίγα θα κρατήσουμε. Μέρες που είναι θα κρατήσω εγώ τις μνήμες τις παιδικές, όλα εκείνα τα στοιχεία που με τροφοδοτούν στο τώρα, στην στιγμή των δύσκολων, ενοχικών, φοβισμένων, ανασφαλών στιγμών μου, που η παγκόσμια κατάσταση μου δημιουργεί.

Θα κρατήσω εκείνη την μυρωδιά που ξυπνά σε κάθε άνθος δέντρου, σε κάθε αγριολούλουδο που στολίζει τον Επιτάφιο, σε κάθε γερασμένο χέρι που μου προσφέρει στην χαρτοπετσέτα το γλυκό της γιορτής. Θα κρατήσω τα στεφάνια στον Σταυρό, την ομορφιά των εγκωμίων, το τσούγκρισμα του κόκκινου αυγού την ώρα που σπάνε οι βράχοι, που διαλύονται τα πετρώματα για να ζήσει ο καθένας το θαύμα και την ανάστασή του!

Καλό Πάσχα σε όλους σας αγαπημένοι διαδικτυακοί!

Εύχομαι κάθε καλό στον καθένα ξεχωριστά.

Μην ξεχνάτε όσα σας ανάστησαν, όσα όμορφα σας έφτασαν ώς εδώ…

Γυρνώ στις ρίζες μου!